Παρασκευή, Απριλίου 07, 2006

Ιστορίες δημοκρατικού αυνανισμού

Με αφορμή λοιπόν τις φοιτητικές εκλογές, θα ‘θελα να κάνω άλλο ένα ποστ που αφορά στο λεγόμενο «φοιτητικό κίνημα» και την κατάντια στην οποία αυτό έχει περιέλθει. Πριν ξεκινήσω, θα ήθελα απλά να πω ότι, κατά την άποψή μου και όπως δήλωσα και στο προηγούμενό μου ποστ, είναι λάθος να εντοπίζουμε το πρόβλημα στη ΔΑΠ Νομικής ΑΠΘ και στην περίπτωση Βουλγαράκη, διότι κάτι τέτοιο μου θυμίζει το γνωστό «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος». Τα προχθεσινά φαινόμενα δεν είναι καθόλου μεμονωμένα και η προσπάθεια που έγινε από την κυβέρνηση να υποτιμηθούν είναι τουλάχιστον γελοία! Είναι αλήθεια ότι η παράταξη της ΔΑΠ «λύνει και δένει» σε πάρα πολλές σχολές, ότι η τακτικές της είναι καθεστωτικές και φασιστικές, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι αυτό που ουσιαστικά πάσχει είναι ολόκληρο το σύστημα της εκλογής εκπροσώπων από τους φοιτητές και το πρόβλημα διαπερνά και όλες τις άλλες παρατάξεις, είτε το δέχονται κάποιοι είτε όχι.

Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να μιλήσω με βάση τις δικές μου εμπειρίες. Θα σας διηγηθώ λοιπόν μια ιστοριούλα που νομίζω ότι δείχνει σ’ όλο της το μεγαλείο την ξεφτίλα του «φοιτητικού κινήματος» σήμερα. Πριν από κάποια χρόνια, φοιτητής ων σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδος, έτυχε να λάβω μέρος σε μια σειρά κινητοποιήσεων για ένα πολύ σοβαρό θέμα που αφορούσε στον κλάδο μου. Αντιδρούσαμε τότε στην ψήφιση ενός νομοσχεδίου που απειλούσε να αχρηστεύσει τα πτυχία μας στην αγορά εργασίας. Ενός νομοσχεδίου απαραίτητου για κάποιους, που όμως ήταν φανερό ότι είχε συνταχθεί με προχειρότητα και βιασύνη. Και οι επτά σχολές Ιατρικής που υπάρχουν στην Ελλάδα συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, το επίκεντρο των οποίων ήταν, ποιες άλλες, οι σχολές των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης.

Έτυχε λοιπόν να παραβρεθώ τότε στην μεγάλη συνέλευση της Θεσσαλονίκης, η οποία ήταν αρκετά κρίσιμη, μια και θα αποφασίζονταν τα περαιτέρω βήματά μας. Να πω στο σημείο αυτό ότι ήταν η μοναδική φορά όλα αυτά τα χρόνια που είδα τους φοιτητές τόσο μα τόσο ενωμένους σ’ έναν κοινό σκοπό. Κανείς, ακόμη και η ΠΑΣΠ (με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ παρακαλώ) δεν ήθελε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και, όπως είναι φυσικό, το κοινό μας μέτωπο ήταν ένα ισχυρό όπλο πίεσης στα χέρια μας. Ή θα ‘πρεπε να πω «θα ήταν», αλλά θα καταλάβετε σε λίγο!

Η συνέλευση άρχισε, όπως ήταν προγραμματισμένο, στις 12 το μεσημέρι και στο μεγάλο αμφιθέατρο δεν έπεφτε καρφίτσα! Επικρατούσε γενικώς πανηγυρικό κλίμα κι όλοι περιμέναμε να δούμε επιτέλους τις παρατάξεις που μας «εκπροσωπούσαν» να δώσουν μια κοινή γραμμή, ενωμένες και αγαπημένες. Όσο περνούσαν όμως οι ώρες και οι εισηγήσεις των διαφόρων μελών ολοένα και πλήθαιναν, το κλίμα άρχισε να φορτίζεται. Γιατί; Γιατί κάποιοι ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΙ εισηγητές θεώρησαν σωστό να μετατρέψουν τις εισηγήσεις τους σε πύρινους λόγους κατά των άλλων παρατάξεων! Παρατηρούσαμε λοιπόν όλοι το τρομερό σε γελοιότητα φαινόμενο, ενώ όλες οι παρατάξεις πρότειναν μια εβδομαδιαία κατάληψη ως πρώτο μέσο αντίδρασης, η κάθε μία απ’ αυτές να βρίζει τις υπόλοιπες, έτσι, για το γαμώτο! Η συνέλευση διήρκεσε για περίπου 10 ώρες (!!!!) και, προς το τέλος της, η συζήτηση είχε μετατραπεί σε μια εμετική ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» του τύπου «εσείς οι φασίστες που φέρατε τη Χούντα» και «εσείς τα κομμούνια που...δεν ξέρω κι εγώ τι!». Και μιλάμε τώρα για παιδιά 18, 20, άντε 24 ετών!

Η γελοιότητα όμως δεν σταμάτησε εκεί! Ήταν πλέον φανερό ότι οι «προτάσεις» των παρατάξεων έπρεπε να μπουν σε ψηφοφορία, διότι «διαφωνούσαν κάθετα η μία με την άλλη»! Ποια ήταν η διαφωνία τους; Η ΔΑΠ πρότεινε κατάληψη της σχολής από Δευτέρα έως Δευτέρα, η ΠΑΣΠ από Τρίτη έως Τρίτη και η ΠΚΣ από Τετάρτη έως Τετάρτη! Σας φαίνεται αστείο ε; Κι όμως, ούτε ΕΝΑΣ δεν σηκώθηκε σ’ εκείνη τη μαραθώνια συνέλευση (ούτε εγώ, καλός μαλάκας) για να φωνάξει : «ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ! ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Για πρώτη φορά ο φοιτητικός κόσμος είναι ενωμένος σε μια ιδέα κι εσείς ΜΑΣ ΠΡΗΖΕΤΕ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙ;». Τελοσπάντων, οι τρεις «προτάσεις» μπήκαν τελικά σε ψηφοφορία. Η μέγιστη γελοιότητα ήταν όταν τελικά η ψηφοφορία ανέδειξε πρώτο το «πλαίσιο αντίδρασης» της ΔΑΠ (ναι, ναι, η σχολή είναι ΔΑΠοκρατούμενη), οπότε και τα μέλη της ξέσπασαν σε ξέφρενους πανηγυρισμούς, ενώ τα μέλη των ΠΑΣΠ και ΠΚΣ «κρέμασαν πλερέζες» για τη μεγάλη τους ήττα! Το αποτέλεσμα; Το «μέτωπο» που είχε δημιουργηθεί είχε ήδη σπάσει εξαιτίας της ΜΑΛΑΚΙΑΣ που δέρνει ορισμένα «κεφάλια» εκεί πάνω, που το θεωρούν αδιανόητο να πουν ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ «Αφήνουμε τις κομματικές μας ΠΙΠΕΣ πίσω!».

Δεν ξέρω αν τελικά αυτό το απόστημα μπορεί κάποια στιγμή να σπάσει. Το σίγουρο είναι ότι οι φοιτητικές παρατάξεις δεν είναι μόνο μαγαζάκια των κομμάτων και προθάλαμοι για τους μελλοντικούς πολιτικάντηδες που θα μας καθίσουν στο σβέρκο, για τους μελλοντικούς Βουλγαράκηδες που θα χτυπούν κάποια άλλα τύμπανα της ντροπής, αλλά αποτελούν έκφραση του χειρότερου είδους κομματισμού, του πιο «σκοτεινού» του προσώπου. Το μενού έχει απ’ όλα : Νεποτισμό, πελατειακές σχέσεις, συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι, βία, ΠΟΛΥ ΒΙΑ και νοθεία! Τα ξέρουμε και τα έχουμε ζήσει όλοι όσοι περάσαμε από τα φοιτητικά έδρανα!

Νομίζω ότι το πρώτο τολμηρό βήμα που κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει είναι να βάλει ένα ΣΤΟΠ στον κομματισμό μέσα στο Πανεπιστήμιο! Το Πανεπιστήμιο είναι υποτίθεται ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ, όμως τα κόμματα έχουν διεισδύσει μέσω της κερκόπορτας που λέγεται «φοιτητικές παρατάξεις», το ελέγχουν, το λυμαίνονται! ΝΑΙ στο φοιτητικό κίνημα λοιπόν. ΝΑΙ στη δημοκρατική έκφραση των φοιτητών και στην εκλογή αντιπροσώπων και ΝΑΙ στο δημοκρατικό διάλογο για την επίλυση των προβλημάτων τους. Δεν έχουν όμως ΚΑΜΙΑ δουλειά τα κόμματα μέσα στο Πανεπιστήμιο και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους, διαφορετικά, θα απολαμβάνουμε κάθε χρόνο κι από έναν ή περισσότερους Βουλγαράκηδες σε παρόμοιες βλακοφιέστες δημοκρατικών ψευδαισθήσεων. Είναι μια πρόταση ακραία, είναι μια πρόταση δύσκολα εφαρμόσιμη και κάποιοι ίσως πουν ότι είναι μια πρόταση «φασιστική». Λυπάμαι, αλλά ειλικρινά, δεν βλέπω άλλη λύση σ' αυτή τη μάστιγα, τη μάστιγα των κομμάτων που εκμεταλλεύονται το φοιτητικό ενθουσιασμό για να μαζέψουν προβατάκια στο μαντρί τους. Δεν είναι βεβαίως ως λύση μαγική, δεν αλλάζει από μόνη της καλά θεμελιωμένες νοοτροπίες χρόνων θα ήταν όμως ίσως μια αρχή...

2 Comments:

Blogger Memento aka a moment in life said...

πανεπιστημιακα κομματα απο τους φοιτητες για τους φοιτητες! Επιτελους, λιγο αερα ρε παιδια! το σκασατε το καημενο το πανεπιστημιο! Ουτοπικες ιδεες, αλλα τουλαχιστoν θα κοπει η μαλακια!

7/4/06 14:17  
Blogger Durden_Alie said...

Η υλοποίηση μιας ουτοπίας βασίζεται σ' ένα απλό κλικ του μυαλού μας...Η κάθε αλλαγή περνάει πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό...Εάν αυτό γίνει αντιληπτό, ίσως πολλά μπορούν ν' αλλάξουν...:-)

7/4/06 16:09  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home