Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006

Οι άντρε...κλαίνε;

«Όχι! Ποτέ», απαντά η συμπαθής τάξη των άντρε με τα βαριά κι ασήκωτα αρχίδια! «Ρε κλαις; Ε είσαι αδερφή, μωρ’ αδερφέ μου!», συμπληρώνουν με εκείνο το ντεμέκ αγριεμένο βλέμμα, φρύδια σηκωμένα και σμιχτά, χείλη μισάνοιχτα και χέρι προτεταμένο και τρεμάμενο από τα ντεμέκ νεύρα τους. Τι δουλειά κάνουν είπαμε; Επαγγελματίες άγριοι (ή και αγροίκοι)! Επαγγελματίες άντρε!

Ο επαγγελματίας άντρα δεν αισθάνεται...Ο επαγγελματίας άντρα δεν λυγίζει...Ο επαγγελματίας άντρα δε χορεύει (Arnie doesn’t dance, he can barely walk!!!). Ο επαγγελματίας άντρα δουλεύει, φέρνει το ψωμί στο σπίτι και γενικώς, γαμεί και δέρνει! Αυτό είναι το επάγγελμά του και μ’ αυτά τα προσόντα τον προίκισε γενναιόδωρα η μητέρα φύση. Ο επαγγελματίας άντρα δε γουστάρει, τον γουστάρουν. Ο επαγγελματίας άντρα δεν υποχωρεί, ούτε και συγχωρεί, ούτε και συμπάσχει. Στέκεται σαν λοστός, ακίνητος και αμετανόητος. Διατάζει και το φαΐ είναι στην ώρα του, φοράει παντόφλα και διαβάζει εφημερίδα, βλέπει το ματς και δεν ακούγεται τσιμουδιά, παίζει στοίχημα και το φχαριστιέται! Ο επαγγελματίας άντρα δεν λογαριάζει αισθήματα και γυναικουλίστικες μαλακίες, το πρόσωπό του δεν το χαράζουν δάκρυα ή μορφασμοί πόνου, μόνον μια μόνιμη, θαρρείς ζωγραφισμένη, μάσκα θυμού και ειρωνείας το σκεπάζει. Όχι θυμού γυναικουλίστικου όμως. Όχι θυμού που να τον κάνει να τραντάζεται συθέμελα, να τον κάνει να αισθανθεί «κάτι» (μπλιαχ!). Θυμού από συνήθεια! Θυμού από κέφι! Ο επαγγελματίας άντρα είναι ευτυχισμένος γιατί είναι θυμωμένος. Θυμωμένος με όλους και με όλα...Όλα του τη σπάνε! Ο γείτονας, οι Αλβανοί, η γυναίκα του και τα παιδιά του, οι γυναικούλες της γειτονιάς που μυξοκλαίνε και οι αδερφές που κλαψουρίζουν! Του τη σπάει που το παιδί του κλαίει καμιά φορά και του χώνει μπουκέτα φωνάζοντας «Αδερφή γιο έβγαλα εγώ ρε;». Του τη σπάει και η γυναίκα του όταν γκρινιάζει και τελικά μπορεί να φάει κι αυτή καμία, πριν τελικά τη ρίξει στο κρεβάτι και της δείξει, μέσα στο επόμενο πεντάλεπτο, ποιος είναι ο άντρα του σπιτιού.

Μα πιο πολύ απ’ όλα, ο επαγγελματίας άντρα σιχαίνεται το κλάμα των ομοφύλων του. Όταν έρχεται αντιμέτωπος μ’ αυτό, η μάσκα του θυμού του γίνεται δέκα φορές πιο άγρια...κι αυτός δέκα φορές πιο ευτυχισμένος! Διότι στο κράξιμο που ρίχνει τότε στις κλαψομούνες αδερφές—όπως αρέσκεται να τους αποκαλεί—ο επαγγελματίας άντρα κρυφά κοκορεύεται για το αντριλίκι του. Κρυφά ευχαριστεί το θεό του που δεν τον έκανε αδερφή σαν όλους αυτούς τους κλαψιάρηδες γύρω του. Κρυφά ευλογάει τα γένια του, κρυφά πιάνει τα αρχίδια του για να σιγουρευτεί ότι είναι στη θέση τους, κρυφά τα πασπατεύει για να δει αν αυτά μεγάλωσαν.

Στο κράξιμο των κλαψιάρηδων και στις γεμάτες μύξες και πόνο φάτσες τους είναι που ο επαγγελματίας άντρα βλέπει το είδωλό του, το είδωλο που ο ίδιος έφτιαξε κι έτσι το λατρεύει...

Τα είδωλα όμως είναι απατηλά κι όσο κι αν ψάχνει εκεί δεν βρίσκει τον εαυτό του. Κι όμως, όσο μάταια κι αν μοιάζει η αναζήτηση, υπάρχει λύση γι’ αυτόν κι ας μην το ξέρει : Ο επαγγελματίας άντρα θ’ ανακαλύψει τον εαυτό του αν παρ’ ελπίδα κάποτε αράπικη ψωλή εισέλθει στα ενδότερά του. Η θυμωμένη του μάσκα τότε θα ραγίσει, και δάκρυα, σωστό ποτάμι, θ’ αρχίσουν να χαράζουν το, μέχρι πριν λίγο, σκληρό του πρόσωπο.

Αποκάλυψις και επιφοίτησις κύριοι : «Ω ναι, ΟΙ ΑΝΤΡΕ ΚΛΑΙΝΕ!».

1 Comments:

Blogger Isis Veiled said...

Αντρες ή γυναίκες, παιδιά ή ενήλικοι κλαίνε για έναν και μόνο λογο ... γιατί είναι άνθρωποι.
Είναι αλήθεια πως ο άνθρωπος ορίζεται πολλές φορές (και σωστά) ως τέτοιος γιατί έχει εξελίξει τα ένστικτά του... Οχι όμως γιατί τα αμφισβητεί εξολοκλήρου, όχι γιατί αρνείται τα ίδια του τα συναισθήματα... Το κλάμα αλλά και το γέλιο, έχουν ξεκινήσει σαν αντιδράσεις σε πολύ απλά σχεδόν φυσικά, ερεθίσματα. Και αυτό τείνουμε να το ξεχνάμε... Κλαίμε καταρχήν γιατί πονάμε, γιατί κάψαμε το χέρι μας, γιατί χτυπήσαμε το κεφάλι μας... Κλαίμε και όταν ο πόνος δεν είναι εμφανής, γιατί είμαστε μόνοι, γιατί είμαστε πιεσμένοι, γιατί μας έχουν προσβάλλει...
Γιατί είμαστε άνθρωποι και αντιδρούμε στα ερεθίσματα (εσωτερικά και εξωτερικά) του περιβάλλοντος μας...
Κι όσο μια νοοτροπία του "γαμάω και δέρνω" επιβάλει οι άντρε να μην κλαίνε, άλλο τόσο υποδεικνύει τεχνηέντως ότι οι γυναίκε πρέπει να σπαράζουν στο κλάμα με το παραμικρό... Γιατί π.χ. το παλληκαράκι στην ταινία πεθαίνει στο τέλος (μα έλεος κι εμένα αν με πλήρωναν θα έπεφτα ξερή). Γιατί δεν πέρασε το "δικό" τους και προσπαθούν να εγείρουν την συμπάθεια των άλλων...
Υπάρχουν και οι άντρε που κλαίνε μονίμως απ' την άλλη.. κλαίνε κλαίνε και τελειωμό δεν έχουν...κάποιος τους είπε πως το κλάμμα είναι μουνοπαγίδα, κι αυτοί το ξεφτίλισαν, ή γιατί απλά προσπαθούν εναγωνίως να έρθουν σε επαφή με τον άνθρωπο μέσα τους...

Ναι ρε παιδί μου, να κλαίμε. Ολοι. Αντρες και γυναίκες, παιδιά και ενήλικοι... Αλλά ορίτζιναλ και όχι γιατί κάποιοι το βρίσκουν συμπαθητικό και κάποιοι απαράδεκτο... Και όταν κλαίμε να κλαίμε όπως πρέπει, σπαρακτικά. Με εκείνο το κλάμμμα, που καθάρει την ψυχή μας απ'όσο βάρος έχει μαζέψει και που μετά μας επιτρέπει να ...

... χαμογελάμε! :)

10/4/06 07:31  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home