....

Thoughtpolice

2006-10-26T16:23:00.000+01:00

Όπως είπα και στο φίλο μου τον Justanothergoneoff, έχω εξαντλήσει κάθε περιθώριο νηφάλιας αντίδρασης από την ώρα που πληροφορήθηκα το θέμα. Εν μέσω μιας επίπονης μετακόμισης, αρκούμαι προς το παρόν στην ανάρτηση του banner της ντροπής και...σ' αυτό :

Σκατά στα μούτρα σας, δικο-λάγνοι και μπατσό-καυλοι

Νηφάλια υποσημείωση : Η "ευθιξία" είναι η νέα λογοκρισία.

ΥΓ : Isis, thanx για την έγκαιρη ενημέρωση ;-)

Wake up Neo! : The "narcotics" affair, part 2

2006-10-13T13:21:00.000+01:00

Αν το προηγούμενο ποστ ήταν μια απόπειρα ξεκαθαρίσματος των όρων, το σημερινό θα επιχειρήσει μια βαθύτερη τομή στην καρδιά του ζητήματος και στις κοινωνικές του προεκτάσεις.

Διαβάζοντας κάποιος τα όσα μέχρι στιγμής έγραψα, εύλογα θα αναρωτηθεί «Μα καλά, το πρόβλημα λοιπόν είναι πως θα ονομάσουμε τις ουσίες; Τελοσπάντων, τι ναρκωτικά, τι ψυχοδραστικά; Το αποτέλεσμα μετράει κι αυτό είναι ότι οι ουσίες αυτές σκοτώνουν!». Θα προσπαθήσω λοιπόν αρχικά να εξηγήσω γιατί τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Οι γενικεύσεις και οι αφορισμοί είναι πράγματι πολύ χρήσιμα όπλα για κάποιον που θέλει να βγει βουλευτής ή δήμαρχος ή για κάποιον που θέλει να πουλήσει φύλλα ή βιβλία. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με επιστήμη και επιστημονική έρευνα, τα «όπλα» αυτά, όχι μόνο δεν έχουν θέση, αλλά η χρήση τους γίνεται συχνά εκ του πονηρού. Ο λόγος για τον οποίο επιμένω στο σαφή διαχωρισμό μεταξύ των όρων «ναρκωτικά» και «ψυχοδραστικά» δεν έχει να κάνει με το προσωπικό μου τυπολατρικό βίτσιο, αλλά πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος διαχωρισμός είναι κρίσιμης σημασίας για να : α) αντιληφθούμε τον μόνο αληθινό κοινό παρονομαστή μεταξύ των παράνομων ουσιών, την ιδιότητά τους δηλαδή να δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα (και που, προς απογοήτευση ίσως κάποιων, δεν είναι ούτε κάποια σατανική αύρα, ούτε κάποια αόρατη «διαφθοροποιός» σαγήνη), β) αντιληφθούμε ότι οι παράνομες ουσίες έχουν τον ίδιο κοινό παρονομαστή με μια πλειάδα άλλων, καθ’ όλα νόμιμων ουσιών, γ) αντιληφθούμε τόσο την υφιστάμενη—και γελοία—δαιμονοποίηση μερικών χημικών μορίων διά της χρήσης του αρνητικά φορτισμένου όρου «ναρκωτικά», όσο και την έκδηλη υποκρισία που συνιστά αυτή και η ποινικοποίηση της κατοχής και χρήσης τους. Για να είμαστε συνεπείς με την αλήθεια, θα πρέπει αρχικά να πούμε ότι δεν «σκοτώνουν» όλες οι ψυχοδραστικές ουσίες. Αυτό που σκοτώνει είναι η κατάχρηση και η λήψη υπερβολικής δόσης κάποιων εξ αυτών. Το να λέμε επίσης ότι οι ψυχοδραστικές ουσίες σκοτώνουν—όσες το κάνουν τελοσπάντων—είναι σαν να κατηγορούμε το μαχαίρι για το φόνο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Που βρίσκεται η υποκρισία; Στο ότι ποτέ δεν είδα κάποιον να ποινικοποιεί ούτε την κατοχή και χρήση κουζινομάχαιρων, ούτε την κατοχή και χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, των οποίων η κατάχρηση επίσης οδηγεί στο θάνατο (νικοτίνη και αλκοόλ), με μεγαλύτερη ακρίβεια δε από πολλές παράνομες ουσίες. Γιατί λοιπόν αυτή η διάκριση εις βάρος κάποιων εξ αυτών;

Κι ας πάμε σε ορισμένα γεγονότα. Χρησιμοποιώ επίτηδες τον όρο «γεγονότα» διότι γνωρίζω ότι η αύρα της συνομωσιολογίας πλανάται απειλητικά πάνω από το μίνι-αφιέρωμά μου και θέλω να ‘μαι, όσο γίνεται, συνεπής με την αλήθεια, χωρίς να καταφεύγω σε βιαστικά συμπεράσματα. Ας μιλήσουμε λοιπόν λίγο για το περίφημο «κύκλωμα». Όπως ίσως οι περισσότεροι γνωρίζουν, το εμπόριο του «λευκού θανάτου» είναι μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις παγκοσμίως—αν δεν κάνω λάθος, η δεύτερη πιο επικερδής μετά το εμπόριο όπλων. Μιλάμε για εκατοντάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων τζίρο κάθε χρόνο, χρήματα που, όπως καταλαβαίνετε, δεν θρέφουν ούτε το «βαποράκι» της γειτονιάς, ούτε τον dealer της πλατείας, αλλά πολλούς, καλοζωισμένους και υψηλά ιστάμενους κώλους που περιφέρονται με κοστούμι και μερσεντέ. Μιλάμε για προϋπολογισμούς ολόκληρων κρατών, προϋπολογισμούς που καμιά φορά κερδίζουν απευθείας από το παράνομο εμπόριο, αλλά και από την καλλιέργεια των πρώτων υλών, όπως το όπιο ή η κόκα. Το χρήμα από το εμπόριο παράνομων ψυχοδραστικών είναι αρκετό για να εξαγοράζει δικαστικές αποφάσεις, να τροποποιεί νόμους, να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις. Είναι όμως μόνο το παράνομο «κύκλωμα» αυτό που «παίζει μπάλα» στην αγορά; Σαφώς και όχι! Γύρω του έχει στηθεί ένα εξίσου μεγάλο και νομιμότατο «κύκλωμα» που ζει από το παράνομο εμπόριο : Αστυνομία και ειδικές υπηρεσίες δίωξης, νομικοί και δικηγόροι, δικαστικοί λειτουργοί, φυλακές και λοιπά ιδρύματα, κλινικές απεξάρτησης κοκ. Ακούω ήδη τα «καμπανάκια» να χτυπούν γύρω μου τους ήχους του «conspiracy alert», αλλά θέλω να σας προλάβω : Σαφώς και δεν πιστεύω ότι όλα είναι μια τεράστια συνομωσία για να ‘χουν δουλειά οι δικαστικοί και να δικαιολογούν τη θέση τους οι αστυνομικοί. Δεν παύει όμως το ζήτημα του παράνομου εμπορίου να έχει μπει τόσο για τα καλά μέσα στη ζωή μας που να έχει καταφέρει να δημιουργήσει τέτοιες «συμβιωτικές», ας μου επιτραπεί ο όρος, σχέσεις. Σχέσεις που αν ξαφνικά εξέλιπαν, θα δημιουργούσαν σοβαρότατα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

Πως αντιμετωπίζεται σήμερα το παράνομο αυτό εμπόριο; Η στρατηγική καταπολέμησής του μου θυμίζει αυτό που συχνά γίνεται στην Ιατρική και που λέγεται «συμπτωματική θεραπεία», στις περιπτώσεις εκείνες που μια ενδεδειγμένη ριζική θεραπεία με στόχο τις αιτίες μιας νόσου δεν είναι εφικτή. Στην περίπτωση μάλιστα του εμπορίου των ψυχοδραστικών, ο στόχος είναι μάλλον η «ανακούφιση» από τα πολύ «ελαφρά» συμπτώματα, αφήνοντας τα «βαριά» να ταλανίζουν τον «οργανισμό». Και εξηγούμαι : Πρώτο βήμα της οργανωμένης πολιτείας είναι να κατηγορήσει το μαχαίρι για το φόνο, ποινικοποιώντας την κατοχή και χρήση κάποιων ψυχοδραστικών ουσιών. Είναι φυσικά πολύ εύκολο να ρίξεις το φταίξιμο σ΄ έναν χημικό τύπο που δεν πρόκειται ποτέ να εκφέρει αντίλογο. «Ποιος φταίει; Η ηρωίνη!» «Το χασίς τον έκαψε!» κοκ, χωρίς βέβαια να περνάει από το μυαλό κάποιου ότι το στραβό κεφάλι, αλλά και η ημιμάθεια έχουν τη μερίδα του λέοντος όταν μιλάμε για ανάλογες ευθύνες. Βάζει ταυτόχρονα όλα τα παπαγαλάκια της να πιπιλούν την καραμέλα των «ναρκωτικών», του «just say no!», του «just stay clean!» και όλων των ανάλογων συνθημάτων υπέρ της «καθαριότητας», μόνον που φροντίζει αυτά να αφορούν μόνο στα παράνομα ψυχοδραστικά και όχι βέβαια σ’ εκείνα των οποίων η χρήση είναι κοινωνικά αποδεκτή και νομικά επιτρεπτή—για να μην πω και, κάποιες φορές, προωθούμενη. Την πολιτεία δεν την ενοχλεί φυσικά ο αλκοολισμός, μια σοβαρότατη νόσος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο, για να μην αναφέρουμε το ρόλο του στα τροχαία δυστυχήματα, αλλά και τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί. Την πολιτεία δεν την ενοχλούν τα νόμιμα και με συνταγή γιατρού «πρεζόνια» των αγχολυτικών και των αντικαταθλιπτικών, του ταβόρ και του λεξοτανίλ, του σεροξάτ και του αναφρανίλ. Την ενοχλεί αντίθετα το «τσιγαριλίκι» του νεαρού φοιτητή, που τον συλλαμβάνει και τον σέρνει γι’ αυτό στα δικαστήρια, ταλαιπωρώντας τον σ’ όλη του τη ζωή. Έπειτα, η πολιτεία στρέφεται κατά των ίδιων των θυμάτων του παράνομου εμπορίου. Προσανατολίζει τους κατασταλτικούς της μηχανισμούς στο να κυνηγούν το «βαποράκι» και τον dealer, ξεχνώντας ότι οι άνθρωποι που καταδιώκει είναι τις περισσότερες φορές και οι ίδιοι χρήστες, συχνά με μια πλειάδα κοινωνικών προβλημάτων να τους ακολουθεί. Α ναι...Ξέχασα την από καιρού εις καιρόν «εξάρθρωση μεγάλων καρτέλ» μετά από «διαρροή χρήσιμων πληροφοριών», που θυμίζουν πατροπαράδοτα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών του υποκόσμου. Καμιά φορά, η πολιτεία το παίζει «καινοτόμος» και εφευρίσκει νέους—και αστείους—όρους, όπως τα «σκληρά» και «μαλακά ναρκωτικά», όρους που δεν είναι παρά νομικίστικα τεχνάσματα, χρήσιμοι ίσως για ημίμετρα όπως η μερική αποποινικοποίηση, αλλά που αποπροσανατολίζουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο.

Τι πετυχαίνει η πολιτεία μ’ όλα αυτά; Μπορώ να σκεφτώ κάποια «οφέλη» που όμως δεν περιλαμβάνουν το ζητούμενο, μια ριζική δηλαδή λύση του προβλήματος. Το πρώτο όφελος είναι η δημιουργία ενός πρώτης τάξεως μπαμπούλα, ενός αποδιοπομπαίου τράγου για τις ανθρώπινες συνειδήσεις που ακούει στο όνομα «ναρκωτικά». Μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πιο ιδανικό; Ο μπαμπούλας μας είναι απόλυτα χειροπιαστός και μπορεί να μπει σε κάθε σπίτι, μπορεί και σκοτώνει αποτελεσματικά, μπορεί και τρομοκρατεί, ποτέ όμως δεν θα διεκδικήσει το «δίκιο» του, αλλά ούτε και θα εξαλειφθεί από προσώπου γης. Σαν τον «αθάνατο» Μπιν Λάντεν—ή μήπως θα ‘πρεπε να πω Γκόλντστιν;—ένα πράγμα, μόνο που αυτός μιλάει καμιά φορά και σε βίντεο! Επαναλαμβάνω, το σύνθημα είναι «φταίνε τα ναρκωτικά» και όχι «φταίει η αμάθεια»! Όμορφο για το γήπεδο, τραγικό για τη ζωή. Για να υπόλοιπα μέτρα καταστολής; Δε λέω, ιδανικά για επίδειξη ανδρισμού, μαγκιάς και «σερλοκχολμικών» ικανοτήτων κάποιων ανδρών της αστυνομίας, ανεβάζουν και το ηθικό κλπ, αλλά ως μέτρα για να σταματήσει το εμπόριο και ο θάνατος, πόσο αποτελεσματικά έχουν αποδειχτεί; Κι επειδή κακοπροαίρετος δεν θέλω να φανώ, ούτε βέβαια έχω «αποδείξεις» για κάτι τέτοιο, δεν θα μιλήσω για κέρδη απευθείας από τις πωλήσεις.

Εν τω μεταξύ, στους δρόμους και στις πιάτσες, το μαρτύριο κάποιων ανθρώπων συνεχίζεται και καθημερινά μπαίνουν κι άλλοι στον ίδιο χορό. Στο χορό της «δόσης», στο χορό της «πρέζας», στο χορό της «μαστούρας», στο χορό της παρανομίας. Η ίδια ιστορία σ’ ένα αέναο repeat με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. «Για να ξεφύγω», «Για να ξεχωρίσω», «Για να ξεχάσω», «Για την παρέα», «Για...Για...Για...»...Οι δικαιολογίες πολλές, δοσμένες πάντα με το σπαρακτικό εκείνο τόνο της μετάνοιας, από άτομα που δεν ήξεραν—το τονίζω, δεν ήξεραν κι ας λένε όλοι ότι «έχουμε πληροφόρηση σήμερα»—με τι έμπλεκαν, που η μόνη τους πληροφόρηση για τις ουσίες αυτές ήταν από το «φιλαράκι που έκανε μπάφο στο σχολείο» κι από το «βαποράκι, το μαστούρη της γειτονιάς». Ψάχνουμε για αιτίες ε; Και τα ρίχνουμε στην οικογένεια, τα ρίχνουμε στους γονείς, τα ρίχνουμε στο σχολείο κλπ κλπ. Ίσως η αναζήτηση των αιτίων είναι γι’ άλλη μια φορά η αναζήτηση κοινών παρονομαστών. Όσες λοιπόν ιστορίες κι αν ακούσουμε, όσες «εξηγήσεις» για το «πως μπλέχτηκαν» αυτοί οι άνθρωποι, δύο είναι πάντα οι κοινοί παρονομαστές : Η ημιμάθεια και η παρανομία. Αυτούς τους δυο θα προσπαθήσω να προσεγγίσω στο επόμενό μου ποστ.

Wake up Neo! : The "narcotics" affair, part 1

2006-10-12T13:03:00.000+01:00

Προσοχή, προσοχή!

Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει απόψεις επικίνδυνες για τα στηρίγματα της κοινωνίας. Παρακαλούνται οι κύριοι φανατικοί χριστιανοί, φανατικοί μουσουλμάνοι, φανατικοί σκέτοι, πολιτικάντηδες και δημοσιογράφοι του δόγματος «και κλάααμα η κυρία», νοικοκυραίοι, σοβαροί οικογενειάρχες, νομοταγείς πολίτες και πρεσβευτές της θετικής ενέργειας να πιέσουν αμέσως το κομβίο Χ του προγράμματος πλοήγησής τους.

Morpheus : It is the world that has been pulled over your eyes to blind you from the truth.

Αν διαβάσει κάποιος το προφίλ μου, θα καταλάβει ότι είμαι μεγάλος fan των ταινιών Matrix. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι απλά οπαδός της συγκεκριμένης τριλογίας, αλλά γενικότερα των ταινιών τύπου Matrix. Των ταινιών δηλαδή που αφήνουν να εννοηθεί ότι ο κόσμος δεν είναι έτσι ακριβώς όπως τον διδασκόμαστε, έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε με τα μέχρι τώρα δεδομένα, ότι η αλήθεια ίσως είναι λιγάκι διαφορετική απ’ ό,τι έχουμε διδαχθεί, απ’ ό,τι έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικό ή λογικό. Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, κάποιος ίσως πιστέψει ότι δεν είμαι τίποτε παραπάνω από ένας ακόμη εραστής της φτηνής συνομωσιολογίας, πιθανόν αγοραστής—κρυφός φυσικά—των βιβλίων του Λιακόπουλου και λάτρης της θεωρίας των Έψιλον-σωτήρων που καρτερικά περιμένω την επόμενη ημερομηνία σταθμό στην οποία το υποχθόνιο σχέδιο των Ιλλουμινάτι θα ξεσκεπαστεί. Αυτό όμως δεν ισχύει! Η δική μου αντίληψη περί Matrix είναι αρκετά διαφορετική και σίγουρα δεν έχει να κάνει με πολύπλοκες συνομωσιολογικές μπαρούφες της δεκάρας. Το Matrix για μένα «κρύβεται» σε πολύ πιο απλά πράγματα...Σε πράγματα που ακούμε καθημερινά και δεν τους δίνουμε και πολλή σημασία. Σε πράγματα των οποίων όμως την ακρίβεια, των οποίων την αλήθεια ποτέ δεν έχουμε μπει στον κόπο να εξετάσουμε...να επιβεβαιώσουμε...να αποκαλύψουμε. Εκεί βρίσκεται το «μεγάλο κόλπο» της παραπληροφόρησης, το «μεγάλο σχέδιο» όσων, πολλές φορές ηθελημένα, κρύβουν την αλήθεια από τον κόσμο και χρησιμοποιούν τη μαύρη του την τύφλα προς όφελός τους.

Και μετά τον παραπάνω φλύαρο πρόλογο, περνώ στο κυρίως θέμα που δεν είναι άλλο από το ζήτημα των λεγόμενων «ναρκωτικών». Αφορμή για την παρακάτω ανάλυση πήρα τόσο από το πρόσφατο ποστ μου, όπου μίλησα για τη νικοτίνη και στο οποίο ανέκυψε το ζήτημα, όσο και από το θέμα που προέκυψε με τους Ιταλούς «ναρκομανείς» βουλευτές, τη φασαρία στη γειτονική χώρα, αλλά και μια συζήτηση που είχα για το θέμα με τον αγαπητό Αρκούδο.

Έχω την εντύπωση ότι ο όρος «ναρκωτικά» είναι από τους πλέον κακοποιημένους όρους στην ιστορία της Φαρμακολογίας και της επιστήμης γενικότερα. Πύρινοι λόγοι έχουν γραφτεί με θέμα αυτόν. Πολιτικές καριέρες έχουν στηριχθεί εξολοκλήρου πάνω του. Ο όρος έγινε προγραμματική δήλωση, έγινε σημαία κυβερνήσεων, έγινε κοινωνιολογική μελέτη, έγινε νομοθετικό πυροτέχνημα, έγινε σχολική έκθεση. Και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό : Έγινε συνείδηση στον απλό κόσμο η διαστρεβλωμένη και υπεραπλουστευμένη του θεώρηση. Χρόνια ολόκληρα ακούμε για τη «μάστιγα των ναρκωτικών», για τους «εμπόρους του λευκού θανάτου», για την «πρέζα», το «μπάφο», την «ενέσα», το «κύκλωμα» κλπ. Όλοι υπόσχονται μαγικές λύσεις που όμως ποτέ δεν έρχονται. Το «κύκλωμα» βέβαια συνεχίζει να δρα ανενόχλητο και να πλουτίζει πάνω στα πτώματα χιλιάδων ανθρώπων. Και ο όρος έχει καταντήσει ο μπαμπούλας για κάθε έφηβο και κυρίως για κάθε γονιό.

Όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα, έτσι και σ’ αυτό, πιστεύω ότι το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να έχει κανείς είναι η σωστή πληροφόρηση. Το πρώτο βήμα, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να γίνει ανατρέχοντας στο τι είναι αυτά τα περίφημα «ναρκωτικά» για τα οποία μιλούν οι κατ’ επάγγελμα επαΐοντες. Δεν θέλω να κουράσω κανέναν με «τεχνικούς» όρους και χημικές αναλύσεις, αλλά νομίζω πως είναι απαραίτητο να δοθεί ένας απλός ορισμός : Ναρκωτικά λοιπόν είναι μια κατηγορία φαρμάκων με αναλγητική κυρίως δράση και κοινές χημικές και φαρμακολογικές ιδιότητες, ουσιαστικά αναφερόμενη στην κατηγορία των οπιοειδών, τα οποία με τη σειρά τους χωρίζονται σε 4 υποκατηγορίες : ενδογενή οπιοειδή (ενδορφίνες : ουσίες που παράγονται στον ίδιο τον ανθρώπινο οργανισμό), αλκαλοειδή του οπίου (μορφίνη), ημι-συνθετικά οπιοειδή (ηρωίνη) και συνθετικά οπιοειδή (μεθαδόνη). Τα οπιοειδή είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη κατηγορία φαρμάκων για την ιατρική επιστήμη. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι αποτελούν σωτήρια—και συχνά μοναδική—λύση σε περιπτώσεις χρόνιου και σοβαρού πόνου (πχ σε καρκινοπαθείς), και ενδείκνυνται απόλυτα και σε μια σειρά άλλων περιπτώσεων όπως στην αντιμετώπιση του εμφράγματος του μυοκαρδίου και σε άλλες καταστάσεις. Τα οπιοειδή λοιπόν όπως η μορφίνη, η πεθιδίνη κλπ αποτελούν για την ιατρική φάρμακα πρώτης γραμμής, πολύ συχνά χρησιμοποιούμενα και πάρα πολύ αποτελεσματικά.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε τον όρο «ψυχοδραστική ουσία», που, όπως θα δούμε, είναι πολύ πιο χρήσιμος και ακριβής στη συγκεκριμένη περίπτωση. Με τον όρο «ψυχοδραστικό φάρμακο» εννοούμε ένα φάρμακο που επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί αλλαγές των ανώτερων νοητικών λειτουργιών, αλλαγές δηλαδή της διάθεσης, της αντίληψης, της μνήμης, της συνείδησης κοκ. Στις ψυχοδραστικές ουσίες ανήκει μια πλειάδα ουσιών, νόμιμων και παράνομων, συχνά ή σπανιότερα χρησιμοποιούμενων, ακριβών ή φτηνών, φυσικών ή συνθετικών. Από τη νικοτίνη έως την ηρωίνη, από το αλκοόλ έως την κάνναβη, από τα αντικαταθλιπτικά έως την καφεΐνη, όλα αυτά πληρούν τα κριτήρια ένταξης στη μεγάλη κατηγορία των ψυχοδραστικών φαρμάκων. Εννοείται ότι τα ναρκωτικά ανήκουν κι αυτά στα ψυχοδραστικά, αποτελώντας υποσύνολο αυτών. Το γνωρίζω ότι η Wikipedia αμφισβητείται ως πηγή από πολλούς, πάντως σ’ αυτήν βρήκα ένα πολύ κατατοπιστικό και όμορφα φτιαγμένο διάγραμμα που περιγράφει τις κατηγορίες των ψυχοδραστικών και που νομίζω πως μπορεί να λύσει πολλές παρεξηγήσεις. Μπορεί κάποιος να το δει εδώ, παρατηρείστε δε που βρίσκονται τα ναρκωτικά, κάτω και δεξιά στον κόκκινο κύκλο. Να πω επίσης ότι τις περισσότερες φορές μια ψυχοδραστική ουσία είναι ταυτόχρονα και εξαρτησιογόνος, άλλοτε άλλου βαθμού, προκαλεί δηλαδή η μακροχρόνια χρήση της σωματικό ή ψυχολογικό εθισμό.

Τι μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ τώρα; Ο όρος «ναρκωτικά» είναι μια από τις αγαπημένες καραμέλες των σύγχρονων δακρύβρεχτων δελτίων ειδήσεων, αλλά και των πολιτικών λογυδρίων του μπαλκονιού. Όταν ένας δημοσιογράφος ή ένας πολιτικός, για παράδειγμα, μιλάει για «ναρκωτικά», στο μυαλό του έχει μια σαλάτα που περιλαμβάνει κάθε ουσία που δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα, ουσιαστικά αντικαθιστώντας τον πολύτιμο όρο «ψυχοδραστικές ουσίες» με τον όρο «ναρκωτικά».Θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει ότι αναφέρεται και στις εξαρτησιογόνες ουσίες. Είναι αλήθεια όμως έτσι; Μάλλον τα πράγματα είναι χειρότερα και περισσότερο μπλεγμένα...Η αλήθεια είναι ότι στην πράξη, λέγοντας κάποιος «ναρκωτικά», εννοεί κάθε ψυχοδραστική και εξαρτησιογόνο ουσία, της οποίας όμως η κατοχή και η χρήση τυχαίνει να είναι παράνομη. Από πότε βέβαια η νομική απέκτησε το δικαίωμα να μπλέκεται στα «χωράφια» της φαρμακολογίας, «χρωματίζοντας» εννοιολογικά τους όρους που η τελευταία χρησιμοποιεί, αυτό μόνον οι εμπνευστές της «εμπλοκής» αυτής μπορούν να μας το απαντήσουν. Εάν βεβαίως υιοθετήσουμε αυτόν τον ορισμό για τα «ναρκωτικά» (ότι είναι οι παράνομες ουσίες δηλαδή) καταλήγουμε σε διάφορα ενδιαφέροντα παράδοξα : Για παράδειγμα, η μορφίνη, σύμφωνα μ’ αυτόν, δεν είναι «ναρκωτικό» ή μάλλον, δεν είναι «και πολύ ναρκωτικό» (καθώς επιτρέπεται η θεραπευτική της χρήση)...Αντιθέτως, η κοκαΐνη—μια ουσία με διεγερτική του κεντρικού νευρικού συστήματος δράση και τελείως διαφορετικές ιδιότητες από τη μορφίνη, άρα που δεν είναι ναρκωτικό—είναι και παραείναι «ναρκωτικό» κατά τον προηγούμενο ορισμό. Τελικά, τι ισχύει απ’ όλα; Έχουν καταλάβει αλήθεια όσοι μιλούν περί του θέματος σε ποιο πράγμα αναφέρονται με τον όρο; Πολύ αμφιβάλλω...

Η σύγχυση όμως δεν σταματά εδώ. Το αλαλούμ γίνεται ακόμη μεγαλύτερο με την προσθήκη του πρόσφατου σχετικά «φρούτου» περί «μαλακών» και «σκληρών» ναρκωτικών. Οι δύο αυτοί όροι, κατά κόρον χρησιμοποιούμενοι και βάση προβληματισμού για πολλούς νομικούς και πολιτικούς, θα μπορούσαν ίσως να σταθούν μόνον ως κακόγουστο «φαρμακολογικό» ανέκδοτο. Τι αλήθεια εννοούν όσοι χρησιμοποιούν τους συγκεκριμένους όρους; «Σκληρά», λέει, είναι τα «ναρκωτικά» που προκαλούν «σοβαρή» εξάρτηση και «σοβαρές» παρενέργειες, για παράδειγμα η ηρωίνη ή η κοκαΐνη. «Μαλακά» αντίθετα είναι τα «ναρκωτικά» που προκαλούν ηπιότερο εθισμό και παρενέργειες, όπως πχ η κάνναβη (που περιέχει την ψευδαισθησιογόνο τετραϋδροκανναβινόλη = όχι ναρκωτικό). Η παγκόσμια πρωτοτυπία εδώ βέβαια είναι ο διαχωρισμός των ουσιών, όχι με βάση το χημικό τους τύπο ή τις ιδιότητές τους, αλλά με βάση τη σοβαρότητα των παρενεργειών που προκαλεί η χρήση τους! Για να κατανοήσουμε το αντιεπιστημονικό και τελικά το άτοπο του πράγματος, ας δούμε το εξής παράδειγμα, πάλι από το χώρο της Ιατρικής, μια που την έχω πρόχειρη : Η γρίππη είναι μια νόσος τις περισσότερες φορές ιάσιμη, που όμως σε ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές ή και το θάνατο. Το μελάνωμα είναι μια ύπουλη μορφή καρκίνου του δέρματος, που, αν διαγνωστεί εγκαίρως θεραπεύεται, μπορεί όμως να οδηγήσει επίσης στο θάνατο αν διαφύγει της διάγνωσης ή προλάβει να δώσει μεταστάσεις. Με βάση μια παρόμοιας λογικής κατάταξη, η σοβαρή και θανατηφόρος γρίππη και το θανατηφόρο μελάνωμα θα μπορούσαν ενδεχομένως να μπουν κάτω από έναν κοινό όρο, πχ τον όρο «θανατηφόρες ασθένειες», και, αντίστοιχα, η ελαφριά γρίππη και το θεραπεύσιμο μελάνωμα θα μπορούσαν να ονομασθούν πχ «ασθένειες του κώλου»—pardon my French. Εννοείται φυσικά ότι η σοβαρή γρίππη και η ελαφριά γρίππη θα άνηκαν σε εντελώς διαφορετικές κατηγορίες, με μόνο τον όρο «ασθένειες» να τις ενώνει—που, στην προκειμένη περίπτωση, είναι και σωστός, σε αντίθεση με το «ναρκωτικά», ακόμη δηλαδή και η δικιά μου «κουφή» κατάταξη ήταν πιο «σωστή» από το διαχωρισμό σε «μαλακά» και «σκληρά» «ναρκωτικά».

Μπερδεύτηκε κανείς μέχρι εδώ; Το ελπίζω! Διότι ο σκοπός μου ήταν ακριβώς αυτός : Να καταδείξω το σημερινό μπέρδεμα όσον αφορά στους όρους και να προσπαθήσω να ξεδιαλύνω λιγάκι το φαρμακολογικό τοπίο γύρω απ’ αυτούς. Στο επόμενο ποστ θα προσπαθήσω να προσεγγίσω τα κίνητρα πίσω από το μπέρδεμα—αν υπάρχουν κάποια—και να δώσω τη δική μου άποψη για το «κύκλωμα» και το «εμπόριο του λευκού θανάτου». Άλλωστε εδώ δεν επιχειρώ να γράψω «διατριβή»...Μια άποψη εκφράζω, η οποία, όπως όλες οι απόψεις, παραμένει συζητήσιμη. Κάθε παρατήρηση λοιπόν είναι ευπρόσδεκτη.

Τα χρυσά ψαλίδια

2006-10-11T14:12:00.000+01:00

Από τις αγαπημένες μου ιστοσελίδες, στην οποία μπορώ πραγματικά να χάνομαι και να περνάω ώρες ολόκληρες, είναι αυτή του Internet Movie Database, την οποία έχω και στα λινκ μου εδώ δεξιά με την ονομασία «σινεμάς», μια σελίδα ιδιαίτερα δημοφιλής και λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Πρόσφατα λοιπόν, έπεσα σε μια κατηγορία της που τιτλοφορείται Rating Certificates, μια κατηγορία που, όπως θα δείτε, επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις! Για όποιον δεν κατάλαβε, το ποστ είναι αφιερωμένο στις κομμένες από τη λογοκρισία ταινίες...

Πρωταθλήτρια της λογοκρισίας είναι μια χώρα-έκπληξη! Ποτέ δεν περίμενα ότι η Φινλανδία θα ήταν αυτή που θα φιγουράριζε στην πρώτη θέση, με 921 απαγορευμένες ταινίες στη μαύρη λίστα της, που περιλαμβάνει ακόμη και μια προπολεμική ταινία του Αλφρεντ Χίτσκοκ! Αλλά και οι άλλες σκανδιναβικές χώρες δεν πάνε πίσω : Η Νορβηγία με 236 τίτλους και η Σουηδία με 227 πχ. Εδώ υποψιάζομαι ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα, μια και δεν μπορεί στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ να καταγράφονται συγκριτικά μόλις 4 απαγορευμένες ταινίες... Ίσως κάποιες ιδιαιτερότητες της διανομής ή του συστήματος λογοκρισίας στην ΕΣΣΔ, όπου όπως είδαμε παραστατικά στον Κλειστό Κύκλο (The Inner Cycle) του Αντρέι Κοντσαλόφσκυ, οι ταινίες απαγορευόντουσαν πριν καν περάσουν από την επιτροπή λογοκρισίας, η δε παρακολούθησή τους ήταν αποκλειστικό προνόμιο των πατερούληδων! Πέρα απ’ αυτό όμως, οι καταγραφές που αφορούν στις σκανδιναβικές χώρες, τις οποίες, τουλάχιστον εγώ, θεωρούσα χώρες σχετικά «ελεύθερες», είναι γεγονός!

Μία από τις πλέον απαγορευμένες ταινίες παγκοσμίως είναι η ταινία Cannibal Holocaust του 1980, μια ταινία που προκάλεσε σάλο στην εποχή της, περιγράφει με μάλλον...«γλαφυρό» τρόπο τις υποτιθέμενες ανθρωποφαγικές συνήθειες κάποιων φυλών του Αμαζονίου και τη βλέπουμε να έχει θέση στις λίστες πολλών χωρών, όπως για παράδειγμα, στης Γερμανίας, πράγμα που βέβαια δεν εμπόδισε κάποιους Γερμανούς να εξασκήσουν πρόσφατα τις ίδιες τακτικές ως μέσο δολοφονιών κατά συρροή!

Φαίνεται πως η απολαυστικά διεστραμμένη φάτσα του Malcolm McDowell αποτελεί το κόκκινο πανί για τις ανά τον κόσμο επιτροπές της λογοκρισίας! Τόσο το καταπληκτικό Clockwork Orange όσο και το πορνογραφικό Caligula στα οποία ήταν πρωταγωνιστής έχουν απαγορευτεί σε αρκετές χώρες. Και μια που τ’ αναφέραμε το Κουρδιστό Πορτοκάλι, περνάμε στον υπ’ αριθμόν 1, όπως φαίνεται, σκηνοθετικό κίνδυνο που ακούει στο όνομα Stanley Kubrick! Εκτός από το Clockwork Orange, οι ταινίες του Paths of Glory με τον Kirk Douglas, The Shining με τον Jack Nicholson και Eyes Wide Shut με το τότε λαμπερό ζεύγος Tom Cruise και Nicole Kidman έχουν κι αυτές απαγορευτεί από ουκ ολίγες χώρες!

Η Καθολική Εκκλησία καθώς και το εγχώριο παπαδαριό μπορεί να ήταν αυτοί που έσπευσαν να «αφορίσουν» την πρόσφατη και εξαιρετικά ανώδυνη μεταφορά του Κώδικα ΝταΒίντσι στους κινηματογράφους, όμως η χώρα που προχώρησε στην απαγόρευση προβολής της ταινίας ήταν η Κίνα, χώρα που επίσης απαγόρευσε και μια άλλη πρόσφατη και δημοφιλή ταινία, το Memoirs of a Geisha.

Και πάμε στη λίστα της Αιγύπτου όπου αρχίζει το γλέντι! Στην Αίγυπτο λοιπόν απαγορευμένες ταινίες θεωρούνται η animated παραγωγή «Ο Πρίγκηπας της Αιγύπτου» (!!!), το μιούζικαλ του 1949 «Όλιβερ Τουίστ» (!!!) καθώς και η ταινία Matrix Reloaded! Φυσικά, απορίας άξιον είναι πως τα άλλα δύο Matrix της γνωστής τριλογίας κρίθηκαν κατάλληλα, αλλά όχι και το 2ο της σειράς!

Από τους 114 τίτλους της γερμανικής λίστας, εκπλήξεις κρύβονται, όχι στις ταινίες, αλλά στα video games που έχουν απαγορευτεί : Ολόκληρη η σειρά των παιχνιδιών Mortal Combat, το ατμοσφαιρικό Phantasmagoria της Sierra καθώς και το εντυπωσιακό μπαμ μπουμ παιχνίδι Return to Castle Wolfenstein—όπου ο πρωταγωνιστής σκοτώνει εκατοντάδες Γερμανούς ένστολους που πεθαίνουν κράζοντας «Achtung!» και «Alarm!»—είναι όλα στη λίστα της Γερμανίας!

Στην πατρίδα του Κάμα Σούτρα, την Ινδία, απαγορευμένη ταινία θεωρείται η—άγνωστη σε μένα—Kama Sutra: A Tale of Love.

Στην Ισλανδία πάλι, η γνωστή ταινία επιστημονικής φαντασίας του Paul Verhoeven, Robocop (!!!!!), δεν πέρασε το crash test της λογοκρισίας, και η ταινία επετράπη τελικά με κομμένες σκηνές.

Στη λίστα του Ιράκ είναι φυσικά λογικό να συναντούμε την ταινία Three Kings, με τον George Clooney, ταινία που αναφέρεται στον Πόλεμο του Κόλπου, όμως...ο Πινόκιο του Roberto Benigni—ταινία επίσης απαγορευμένη και στο Ιράν—τι τους έφταιξε άραγε; Μόνον ο Σαντάμ μάλλον γνωρίζει και άντε να μας πει από εκεί που βρίσκεται...

Στην Καθολική Ιρλανδία, το αιρετικό Life of Brian των Monty Pythons δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη. Από τη μανία των χριστιανόπληκτων δεν θα μπορούσε φυσικά να ξεφύγει και ο Τελευταίος Πειρασμός του Scorsese, ταινία απαγορευμένη στη Χιλή, στις Φιλιππίνες και στη Νότιο Αφρική, αλλά και στη Σιγκαπούρη, μια χώρα με άλλους 65 τίτλους στη λίστα της μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ο γνωστός Εξορκιστής. Στη γειτονική Ταϊλάνδη, τόσο η ταινία του 1956, The King and I, όσο και το remake του 1999, Anna and the King με την Jodie Foster, απαγορεύτηκαν λόγω...ασέβειας προς τον πολυαγαπημένο τους μονάρχη. Και, μένοντας στη Ν.Α. Ασία, πάμε στο Βιετνάμ, όπου απαγορεύτηκαν οι αντιπολεμικές ταινίες με θέμα—τι άλλο;—τον πόλεμο του Βιετνάμ, Full Metal Jacket του Stanley Kubrick και Platoon του Oliver Stone.

Όλες οι πιο πάνω απαγορεύσεις μπορούν βέβαια να χαρακτηριστούν απαράδεκτες μεν, λίγο έως πολύ αναμενόμενες δε. Υπάρχει όμως μια χώρα που σίγουρα διεκδικεί το βραβείο του «χρυσού ψαλιδιού» ταινιών του Hollywood, μια ακόμη χώρα της Ν.Α. Ασίας, η Μαλαισία. Στα μαύρα κατάστιχα της μουσουλμανικής χώρας περιλαμβάνονται 179, πολλές από τις οποίες πασίγνωστες, ταινίες, μεταξύ των οποίων οι : Alfie, Amadeus, American Beauty (!!!), American History X (!!!), American Pie—τους χαλάει το συνθετικό «American» στον τίτλο άραγε;—Babe : Pig in the City (!!!!!!!!!!), Blade 2, Bruce Almighty (!!!!!), Daredevil, Dogma, Lost in Translation, Phone Booth (!!!), Saving Private Ryan, η σειρά των Scary Movie (!!!!!), Schindler’s List κ.ά.

Ζούμε μήπως στον παράδεισο της ελεύθερης έκφρασης και δεν το ξέρουμε; Αν κρίνουμε από αυτή τη λίστα, μάλλον ναι! Στην Ελλάδα σύμφωνα με την Database, δεν έχει απαγορευτεί καμία ταινία, αν και σε κάποιες απαγορεύεται η προβολή σε άτομα κάτω των 17 ετών. Πάντως, ελληνική συμμετοχή υπάρχει, και μάλιστα στη λίστα της Φινλανδίας που αφορά σε ταινίες κατάλληλες μόνον για ενηλίκους! Ο δαιμόνιος (:-Ρ) φίλος Justanothergoneoff, σκαλίζοντας τις λίστες της πρωταθλήτριας της λογοκρισίας, ανακάλυψε την ελληνική παραγωγή του 1966 με τίτλο «Αθήνα (μπορεί και Αθηνά, αδιευκρίνιστο), η κλοπή της οδού Σταδίου», μ’ ένα εκπληκτικό καστ αποτελούμενο από τους : Ρία Δελούτση (?), Μίρκα Καλατζοπούλου (??), Σάσα Καστούρα (!!!???) και...Σωτήρη Μουστάκα, μια ταινία που μάλλον θεωρήθηκε ότι θα διέφθειρε ανεπανόρθωτα τη φινλανδική νεολαία.

Δείτε ξανά ολόκληρη τη λίστα εδώ και ανακαλύψτε τα δικά σας μαργαριτάρια!

ΥΓ : Ξανά μανά thanx στον Justanothergoneoff για την πολύτιμη βοήθεια! ;-)

Τυπολατρικόν (περί όρων και ναρκωτικών δαιμονίων)

2006-09-27T09:20:00.000+01:00

Σ' αυτό το blog συνήθως δεν ασχολούμαι ούτε με ζητήματα του αντικειμένου μου ούτε με ζητήματα της επικαιρότητας. Σήμερα λέω να κάνω μια εξαίρεση για ν' αναφερθώ σε κάτι που μου προξένησε εντύπωση, παίρνοντας αφορμή από την ελληνική του βου, με την οποία η μόνη μου επαφή είναι το πρόγραμμα της ΕΡΤ SAT από το ίντερνετ.

Πριν από λίγο λοιπόν και σε μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή της ΕΡΤ, φιλοξενούμενος ήταν ο κύριος Παναγιώτης Μπεχράκης, ο οποίος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Πνευμονολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το θέμα για το οποίο ο κύριος Μπεχράκης ήταν καλεσμένος να μιλήσει ήταν το αν τα τσιγάρα lights βλάπτουν λιγότερο την υγεία από τα "κανονικά". Ο καθηγητής πάρα πολύ ωραία είπε την άποψή του, ότι δηλαδή το κάπνισμα σκοτώνει ανεξάρτητα από τον τύπο των τσιγάρων και μάλιστα έδωσε και μια πετυχημένη παρομοίωση γι' αυτό, λέγοντας ότι "και οι μεγάλες σφαίρες και οι μικρές σκοτώνουν το ίδιο". Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω υπόψη μου καμιά έρευνα που να συγκρίνει τις επιπτώσεις από τα τσιγάρα lights σε σχέση με τις αντίστοιχες των "κανονικών" τσιγάρων, αλλά και ο καθηγητής το ανέφερε αυτό, λέγοντας μάλιστα και ότι το να μπει η επιστήμη σε μια τέτοια διαδικασία θα ήταν σαν να μπαίνει στο παιχνίδι του ανταγωνισμού μεταξύ των καπνοβιομηχανιών, οι οποίες θα έσπευδαν να εκμεταλλευτούν μια παρόμοια έρευνα για να κερδίσουν περισσότερα.

Μέχρι εδώ πολύ καλά...Μπορεί να είμαι ο ίδιος καπνιστής, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω πως το κάπνισμα είναι μια συνήθεια πάρα πολύ βλαβερή για την υγεία.

Παρακάτω όμως, ο κύριος καθηγητής μας τα χάλασε, όταν, με το αντικαπνιστικό του μένος να τον βγάζει σχεδόν εκτός εαυτού, άρχισε τα απευθύνεται στους τηλεθεατές "κουνώντας το δάχτυλο" και να λέει : "Θα πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι καπνίζοντας κάνει χρήση ναρκωτικών", προφανώς θεωρώντας την ατάκα αυτή ως το ultimate επιχείρημα για να πείσει τον κόσμο να κόψει το κάπνισμα.

Ενδιαφέρον θα ήταν βέβαια να μας πει ο κύριος Μπεχράκης ποια είναι ακριβώς αυτή η χρήση και σε ποιες ουσίες που περιέχονται στο τσιγάρο αφορά. Ο κύριος Μπεχράκης είναι γιατρός φυσικά, όχι απλά γιατρός αλλά καθηγητής της Πνευμονολογίας, και, ως τέτοιος, θα όφειλε να γνωρίζει και τις φαρμακολογικές ιδιότητες της νικοτίνης, αλλά και τις ιδιότητες των ουσιών που καλούνται "ναρκωτικά". Η νικοτίνη λοιπόν, έτσι ενημερωτικά, έχει διεγερτική του νευρικού συστήματος δράση και σίγουρα, οι ιδιότητές της δεν την κατατάσσουν στα ναρκωτικά.

Μήπως ο κύριος Μπεχράκης αναφερόταν σε κάποια άλλη ουσία; Μάλλον απίθανο!

Μήπως ο κύριος Μπεχράκης αναφερόταν στην ιδιότητα της νικοτίνης να προκαλεί εξάρτηση; Πιθανόν...Αλλά εάν αυτή είναι η εξήγηση, τότε γιατί ο κύριος καθηγητής χρησιμοποίησε τον όρο "ναρκωτικό"; Είναι οι όροι "ναρκωτική ουσία" και "εξαρτησιογόνος ουσία" ταυτόσημοι; Μπορεί, όταν μιλάμε για το νεανικό δελτίο ειδήσεων του Star...Όταν μιλάει ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου όμως;

Εδώ βέβαια ανοίγουμε μεγάλο θέμα, που δεν είναι άλλο από τη χρήση του όρου "ναρκωτικά" από τους λογής λογής άσχετους με το ζήτημα (δημοσιογράφους, δικηγόρους, πολιτικούς, αστυνομικούς κλπ) όταν αναφέρονται στο μεγάλο πρόβλημα της χρήσης ψυχοδραστικών και εξαρτησιογόνων ουσιών. "Ναρκωτικά" λοιπόν ονομάζονται συλλήβδην τα πάντα, η κοκαΐνη, το ecstasy, το χασίς, το LSD και πάει λέγοντας και η ασχετίλα αναπαράγεται τόσα χρόνια και γίνεται συνείδηση στην κοινή γνώμη. Δεν περίμενα όμως ποτέ από έναν καθηγητή της Ιατρικής επιστήμης να πέφτει στην ίδια παγίδα και να αναπαράγει με τη σειρά του την ίδια καραμέλα, προς εκφοβισμό μάλιστα του κόσμου, ο οποίος έχει μάθει να θεωρεί μια χρησιμότατη κατηγορία φαρμάκων ως την επί της γης ενσάρκωση του απόλυτου κακού.

Τώρα, θα μου πει κάποιος, "ε μα για να καταλάβει καλύτερα ο κόσμος το είπε!". Κακώς, κάκιστα και διαφωνώ απόλυτα! Η όποια κατανόηση από πλευράς του κόσμου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να στηρίζεται σε μια λανθασμένη βάση. Δεν είμαι καθόλου κατά της εκλαϊκευμένης επιστήμης και θέλω ο κόσμος να είναι ενημερωμένος και συμμέτοχος των επιτευγμάτων αυτής. Εκλαΐκευση όμως δεν σημαίνει εξευτελισμός και υποχωρήσεις σε εννοιολογικό και γνωστικό επίπεδο. Δεν μπορεί η επιστήμη να αλλάξει επειδή "έτσι μας το μάθανε" και "έτσι το ακούσαμε στις ειδήσεις", ούτε και οι έννοιές της μπορούν να γίνουν λάστιχο χάριν ευκολίας ή συμφερόντων. Και, το ελάχιστο που περιμένω από τους "υπηρέτες" της επιστήμης είναι να μιλούν και να πράττουν όντας συνεπείς απέναντι στην επιστήμη τους.

Αυτά τα ολίγα και..."τυπολατρικά"...

Το σύνδρομο των ξεχωριστών φίλων

2006-09-22T12:37:00.000+01:00

Ελέγχοντας προχθές τα e-mail μου, βρήκα μια ειδοποίηση για ένα σχόλιο που είχε αφήσει κάποιος στο blog μου. Άνοιξα την ειδοποίηση και διάβασα το σχόλιο, το οποίο έλεγε τα εξής :

Άτομα με νοητικές ιδιαιτερότητες γνωρίζουν την κοινωνική απομόνωση από την παιδική ηλικία, κυρίως λόγω του ρατσισμού που ξεκινά από την οικογένεια, που δεν αντέχουν το παιδί τους να κάνει παρέα με το "καθυστερημένο".
Το αποτέλεσμα: Το παραπάνω άτομο να δημιουργεί έναν τέλειο μικρόκοσμο στο μυαλό του όπου εκεί θα βρει την αποδοχή που δεν βρήκε.
Κι εσύ τώρα, σπατάλησες πολύ χρόνο και πολλές λογοτεχνικές γνώσεις και χαρίσματα (γιατί ομολογουμένως γράφεις ωραία) για να χλευάζεις άτομα με νοητικό πρόβλημα!
"Χαραμίζεις" τις όποιες ικανότητες σου στο γράψιμο για να κοροϊδεύεις προβληματικά άτομα. Εκτός να προσπαθείς μ' αυτό το άρθρο να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν ανήκεις σ' αυτούς...

Υ.Γ. Ποιος είναι πιο τραγικός; O Κατέλης (που στο κάτω κάτω έχει άγνοια της ντροπής) ή εμείς που γελάμε μαζί του και τον παρακολουθούμε ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ;

g@mbL3r

Το σχόλιο έγινε σ’ ένα παλιότερό μου post που είχε τίτλο «Η κωμική πλευρά της ηλιθιότητας» και, θεωρώντας ότι ο σχολιαστής είχε παρεξηγήσει το νόημα του συγκεκριμένου κειμένου, θέλησα να απαντήσω στην κριτική που μου ασκούσε. Μπήκα λοιπόν κι έγραψα τα εξής :

Φίλε καλημέρα...

Διαβάζοντας το σχόλιό σου σχημάτισα την εντύπωση ότι μάλλον δεν στάθηκες σε δυο πολύ σημαντικά τμήματα του κειμένου αυτού, τον πρόλογο και τον επίλογο, τα τμήματα τα γραμμένα με πλαγιαστά γράμματα δηλαδή...

Γνωρίζω πολύ καλά τι προβλήματα δημιουργεί η κοινωνική απομόνωση στα άτομα με ειδικές ανάγκες, όπως επίσης γνωρίζω πόσο ευεργετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει η αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο. Πολύ καλός μου φίλος τυχαίνει να είναι άτομο με εκ γεννετής διανοητική καθυστέρηση (λόγω κάποιου γενικευμένου συγγενούς συνδρόμου) κι όμως, η "καθυστέρησή" του αυτή όχι μόνο δε γίνεται αντιληπτή, αλλά το άτομο βάζει κάτω δέκα "έξυπνους με τη βούλα", που λέει ο λόγος...Κι όλα αυτά λόγω της αποδοχής που έτυχε αυτό το παιδί από την οικογένια και τον κοινωνικό του περίγυρο, λόγω του ότι ποτέ κανείς δεν είπε "α ο χαζός του χωριού!" ή "α ο τρελός του χωριού!", όπως συνήθως γίνεται...Ήταν τυχερός ίσως...

Το θέμα όμως είναι ότι το κείμενο δεν αναφέρεται στα άτομα αυτά. Εάν χλευάζω κάτι, αυτό είναι η αγωνία του εξυπνάκια--ατόμου που μπορεί να είναι και ιδιαίτερα προικισμένο κατά τα άλλα--να αποδείξει το γαμάουα του ειδώλου που πλασάρει και όχι φυσικά τα άτομα με διανοητική καθυστέρηση--ή νοητικές ιδιαιτερότητες, αν το προτιμάς. Νομίζω λοιπόν ότι με παρεννόησες λιγάκι...

Για το αν ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία δεν θα πω όχι. Νομίζω ότι έχουν υπάρξει φορές που έχω συμπεριφερθεί σαν τον τύπο του κειμένου. Θεωρώ ότι είναι περισσότερο κάτι σαν "παγίδα συμπεριφοράς" αυτό το πράγμα στην οποία μπορεί ο καθένας να "πέσει".

Πάντως σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου (και για τα καλά σου λόγια φυσικά). Εκτιμώ ιδιαίτερα την καλόπιστη κριτική. :-)

Το κακό—που μπορεί να είναι και καλό τελικά, θα καταλάβετε γιατί—με τον blogger.com είναι ότι δεν σου δίνει το δικαίωμα επεξεργασίας των σχολίων που έχεις αποστείλει. Μπορεί βέβαια κανείς να διαγράψει εντελώς το comment και να το ξαναγράψει, αλλά όταν έχουμε να κάνουμε με σεντονοειδή σχόλια όπως αυτό και ειδικά για κάτι τεμπέληδες σαν και του λόγου μου, αυτή η λύση δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. Ξανακοιτάζοντας την απάντησή μου, υπήρχε ένα τμήμα της που μου χτυπούσε άσχημα. Κι αυτό δεν ήταν άλλο από την αναφορά στο φίλο μου και στο, ας πούμε, πρόβλημά του.

Προσπάθησα λοιπόν να καταλάβω τι με ώθησε στο να τον αναφέρω. Σίγουρα, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτό που ήθελα να πω, το ότι δηλαδή η κοινωνική αποδοχή κάνει πολύ μεγάλο καλό σε άτομα με τέτοιες ιδιαιτερότητες. Αλλά και πάλι, δεν είναι το μόνο παράδειγμα! Γιατί έπρεπε σώνει και καλά να αναφέρω αυτόν; Γιατί έπρεπε να υπογραμμίσω τη στενή μας σχέση από την αρχή ακόμη της πρότασής μου;

Η σκέψη που έκανα αμέσως μετά δεν μπορώ να πω ότι ήταν και πολύ ευχάριστη : Μήπως το μοναδικό κίνητρο αυτής της αναφοράς ήταν να μου παράσχει ένα άλλοθι για την κατηγορία που εκτοξεύτηκε εναντίον μου; Φυσικά, ο σχολιαστής την κριτική του έκανε—και πολύ καλά έκανε, εδώ που τα λέμε—όμως, μήπως εγώ, αμυνόμενος ων και προσπαθώντας να αποτάξω τη «ρετσινιά» του «ρατσιστή», έσπευσα να διαφημίσω την παιδική μου φιλία με το άτομο αυτό, διακηρύσσοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την «αθωότητά» μου; Χρησιμοποίησα μήπως το φίλο μου και τη σχέση μας προκειμένου να μη μου βγει εμένα το όνομα; Και πόσο αλήθεια η φιλία μου με το άτομο αυτό μου παρέχει άλλοθι για ο,τιδήποτε;

Αμέσως, σκέφτηκα ότι ίσως η αντίδρασή μου ήταν απλά άλλη μια εκδήλωση ενός πασίγνωστου συνδρόμου, του συνδρόμου «μα εγώ έχω φίλους gay», όπου φυσικά ο όρος «gay» μπορεί να αντικατασταθεί με οποιοδήποτε άλλο σύνηθες θύμα ρατσισμού, είτε φυλετικού, είτε κοινωνικού. Τους πάσχοντες από το σύνδρομο αυτό δεν είναι δύσκολο να τους αναγνωρίσει κανείς. Είναι αυτοί που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, δεν χάνουν ευκαιρία να διαλαλούν τις φιλίες τους με ομοφυλόφιλους (ή φορείς του HIV ή μαύρους ή Αλβανούς ή, ή, ή, καταλαβαινόμαστε πιστεύω, θα λέω gay από εδώ και πέρα χάριν συντομίας). Είναι αυτοί που θα φέρουν επίτηδες την κουβέντα πχ γύρω από την ομοφυλοφιλία ή τους γάμους μεταξύ ομοφυλόφιλων, όχι γιατί καίγονται ιδιαίτερα, αλλά για να πετάξουν σε κάποια φάση, δήθεν τυχαία, το «ο φίλος μου ο τάδε, που είναι gay, μπλα μπλα μπλα». Είναι αυτοί που γνωρίζουν απ’ έξω κι ανακατωτά όλα τα gay bar στα οποία πηγαίνουν για να επιδείξουν το πόσο open-minded είναι και έχουν φυσικά μετά να διηγούνται με κάθε ευκαιρία το πόσο καλά περνάνε εκεί. Είναι αυτοί που πρώτοι, ως αναμάρτητοι, θα βάλουν το λίθο της ρατσιστικής ρετσινιάς, γράφοντας επάνω του όσα περισσότερα ονόματα gay φίλων τους μπορούν, κάτι που, μέσα στο μυαλό τους, δίνει στην πράξη τους την εγκυρότητα δικαστηρίου, αλλά και στο λίθο που εκτοξεύουν την επισημότητα εκτελεστικού αποσπάσματος.

Ποιοι θα φάνε άραγε το λίθο στη μάπα; Μα, σωστά μαντεύετε : Όσοι «δεν έχουν φίλους gay», πράγμα που αυτόματα τους καθιστά ύποπτα ρατσιστόμουτρα. Στο παιχνίδι αυτό σημασία δεν έχουν οι απόψεις και το πως αυτές εκφράζονται...Σημασία έχουν οι συναναστροφές. Κάτι σε «δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι» μόνο που εδώ το σοφό κατά τα άλλα ρητό παραφράζεται σε «δείξε μου ποιους δεν έχεις φίλους να σου πω πόσο τους μισείς ρε κατακάθι!». Γνωρίζω για παράδειγμα ότι εγώ, που ούτε φίλους gay έχω, ούτε κι έχω ποτέ συναναστραφεί με κάποιον gay—τουλάχιστον που να το γνωρίζω—δεν θα είχα καμιά ελπίδα να πείσω για το «αγνό» των προθέσεών μου απέναντι στους προαναφερθέντες. Όχι μόνο δεν θα είχα δικαίωμα να ομιλώ—και, προσέξτε, το τι θα έλεγα δεν μετράει—αλλά θα ήμουν αυτομάτως και ύποπτος ως ρατσιστής, ομοφοβικός ή ο,τιδήποτε άλλο. Αντιθέτως, οι έχοντες το σύνδρομο θα απολάμβαναν το απυρόβλητο που οι ίδιοι τοποθέτησαν τον εαυτό τους πατώντας πάνω στις φιλίες τους...Με άλλα λόγια χρησιμοποιώντας τους φίλους τους—αληθινούς ή και φανταστικούς βεβαίως, δεν αποκλείεται και αυτό—για ίδιον όφελος! Από το απυρόβλητο αυτό, μπορούν βεβαίως να εκστομίζουν ό,τι τους κατέβει (όπως για παράδειγμα τη χαζομάρα της Βίσση που διάβασα πριν μερικές μέρες στο blog του Pascal) έχοντας για άλλη μια φορά τους gay φίλους για ασπίδα.

Φαντάζομαι είναι περιττό να αναλύσω το πόσο υποκριτική, ανέντιμη και κομπλεξική θεωρώ μια τέτοια συμπεριφορά. Οι συναναστροφές και η φιλίες από μόνες τους όχι μόνον δεν παρέχουν κανενός είδους άλλοθι, αλλά και η διαφήμισή τους εν είδει πραμάτειας προδίδει ενοχή και μια συμπλεγματική προσπάθεια κάλυψής της. Και οι φιλίες μπορεί πράγματι να δείχνουν τι είσαι, όταν όμως αυτές αφορούν στο είναι και όχι στο θεαθήναι. Εγώ εξακολουθώ να αισθάνομαι άβολα για το φίλο που ανάφερα. Μιλώντας για «παγίδες συμπεριφοράς» στο comment μου δεν σκέφτηκα ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπεφτα μέσα σε μία!

Hi there! Dear John...

2006-09-18T11:27:00.000+01:00

Ποτέ άλλοτε μια κωμωδία
δε μ' έκανε να κλάψω τόσο πολύ

(Βλέπεται με την ανάλογη μουσική υπόκρουση)

Μια πρωτοβουλία...

2006-09-14T23:53:00.000+01:00

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για κάτι σημαντικό...

Σίγουρα, η αίσθηση του χιούμορ είναι κάτι το υποκειμενικό...Σίγουρα, θα υπάρχουν άνθρωποι, για παράδειγμα, που θα βρήκαν το ακόλουθο μνημείο ηλιθιότητας...ξεκαρδιστικό!

Έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία, το να είναι κάποιος γκέι. Τα περισσότερα πρωινάδικα γεμίζουν το τελεοπτικό χρόνο με φίλους τους, αμφι-ζητούμενου φύλου. Πως αλλάζουν οι καιροί ε? Φταίει λένε η τηλεόραση..μέχρι και οι ενυδατικές κρέμες για άνδρες, θέλουν να εισβάλουν στο ντουλαπάκι του μπάνιου, που βάζω τα ξυριστικά. Μήπως οι κρεμούλες είναι το προπύργιο, και μετά αρχίσουν μάσκαρες, μανικιούρ και δεν συμμαζεύεται ? Εάν το δούμε ιστορικά, από την εξελικτική σκοπιά το θέμα.. δεν είναι διόλου απίθανο..

Σίγουρα επίσης είναι θεμιτό να τα κονομάνε κάποιοι μέσω των διαφημίσεων που προσθέτουν στα blogs τους...

Μπορεί όμως η κονόμα να πατάει στις ευαισθησίες μας και να χρησιμοποιεί λογότυπα οργανώσεων όπως οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, και μάλιστα χωρίς την άδειά τους; Μπορεί αυτό να γίνει ανεκτό;

Ιδού η πρωτοβουλία της Magica, που αφορά στο blog Plakitsa (ο θεός να την κάνει).com και την οποία θεωρώ ότι πρέπει να στηρίξουμε :

Βοηθήστε να σταματήσει η ανηθικότητα

Οχι στην ανήθικη εκμετάλλευση μέσω BLOG

Παραγγελιά

2006-09-13T05:47:00.000+01:00

Enjoy mate...;-)

Καταραμένη εσύ...

2006-09-12T16:38:00.000+01:00

Το κρύο εξακολουθούσε να 'ναι τσουχτερό, όπως άλλωστε καθ' όλη τη διάρκεια της μαγικής αυτής εβδομάδας. Η λιμνούλα δίπλα απ' τον Buddhapadipa Temple ήταν παγωμένη και έδινε την απατηλή εντύπωση ότι θα μπορούσε κάποιος να περπατήσει με ασφάλεια πάνω της, παγωμένα ήταν δε και τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο ναό, αλλά η SW, που δεν είχε δει ποτέ πάγο στη ζωή της, αψηφώντας τις προειδοποιήσεις του AL, που λαχάνιαζε πίσω της, τα ανέβηκε τρέχοντας, θέλοντας να βρεθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στον τόπο της σιωπηλής προσευχής της, εκεί, μπροστά στο κατώφλι του ναού, όπου λίγη ώρα μετά θα γονάτιζε και θα έμενε εντελώς ακίνητη, ενώ ο κατάλευκος ατμός της αναπνοής της θα κυμάτιζε χαρωπά για λίγες στιγμές πάνω απ' το κεφάλι της πριν διαλυθεί μέσα στην κρυστάλλινη ατμόσφαιρα του νοεμβριάτικου πρωινού. Ο AL άφησε κατά μέρος τους ανόητους υπερπροστατευτισμούς του και έμεινε έκθαμβος να παρατηρεί τη θεσπέσια μορφή της SW, που θαρρείς πως είχε γίνει ένα με την επιβλητική παρουσία του ναού, την απόλυτη ακινησία της, που φανέρωνε μια βαθιά συγκέντρωση και αφοσίωση σε πράγματα που ο ίδιος αγνοούσε ή απλά απέφευγε να αποδεχτεί.

Η επίσκεψη στο ναό, αυτός ο φόρος τιμής που η SW αισθανόταν υποχρεωμένη να αποδώσει, είχε κανονιστεί για την τελευταία μέρα της διαμονής της στη μεγάλη πόλη που ζούσε ο AL. Λες και κάτι της έλεγε ότι αυτήν ακριβώς τη μέρα, η ανάγκη της για προσευχή θα ήταν περισσότερο επιτακτική από κάθε άλλη φορά. Η SW άλλωστε πάντα πίστευε ότι μπορούσε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να προλέγει τα μελλούμενα. Και τελικά αυτά δεν της χαλούσανε χατίρι...Ερχόντουσαν όπως ακριβώς τα περίμενε...Με μια ακρίβεια ανατριχιαστική πολλές φορές...

Ίσως λοιπόν η SW να είχε προβλέψει και τις στιγμές που διαδραματίστηκαν στο δωματιάκι του AL το προηγούμενο βράδυ, λίγες μόνον ώρες πριν την επίσκεψή τους στο ναό. Ξαπλωμένοι καθώς ήταν και οι δυο πάνω στο στενό κρεβάτι, σφιχτά αγκαλιασμένοι και κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια, μια σιωπή, βαριά και πιο σκοτεινή από τη νύχτα την ίδια, πλανιόταν στο χώρο, τους πλάκωνε τα στήθη με μανία και γέμιζε το νου τους με σκέψεις που κανείς από τους δύο δεν τολμούσε να εκστομίσει...Γιατί ήταν σκέψεις ανούσιες, ανόητες, μάταιες...Γιατί η σιωπή αυτή το μόνο που φανέρωνε και στους δυο ήταν το πιο απλό, το πιο ξεκάθαρο και το πιο τραγικό μελλούμενο...Την επικείμενη απώλεια...

Τι μπορεί να πει κανείς μπροστά στο φάσμα της απώλειας άραγε; Πόσα και ποια λόγια μπορούν να το κατευνάσουν, να το ημερέψουν, να το στολίσουν; Κι αν δεν κάνανε κι οι δυο τους απόπειρες...Μάταια! Ό,τι και να λέγανε ο ένας στον άλλο, με όσα και όσο όμορφα λόγια κι αν προσπαθούσαν να δώσουν στα, μέχρι πριν λίγο ενωμένα, χείλη τους μια πιο χαμογελαστή όψη, δεν κατάφερναν να γυρίσουν ανάποδα την ανελέητη κλεψύδρα με το λιγοστό περιεχόμενο που κάποιος γύρισε πριν μια εβδομάδα και τους άφησε να την παρακολουθούν ανήμποροι.

Το τελευταίο αυτό βράδυ, λίγο πριν και οι τελευταίοι κόκκοι άμμου πήγαιναν να συναντήσουν τα αδέρφια τους στον πάτο της κλεψύδρας, δεν ήταν παρά μια ακόμη δοκιμασία. Έτσι ήθελε να πιστεύει η SW κι έτσι αποδέχτηκε το αναπόφευκτο γεγονός. Μια δοκιμασία και μια επιβεβαίωση για την ίδια, που της έλεγε ότι έπρεπε επιτέλους να μάθει να ζει με την τρομερή κατάρα που στοίχειωνε τη ζωή της...Την κατάρα της απώλειας! Την κατάρα των όμορφων αναμνήσεων! Γι' αυτήν δεν ήταν δα και η πρώτη φορά...Ο αρχάριος εδώ ήταν ο AL, αυτός ήταν που αδυνατούσε ακόμη κι εκείνες τις τελευταίες στιγμές να αποδεχτεί το αυτονόητο. Προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να πείσει (ποιον άραγε;) ότι η μοίρα είναι στα χέρια μας, ότι δεν είναι δυνατόν ένας σύγχρονος νους να αφήνεται στις πάσης φύσεως προκαταλήψεις. Το χαμόγελο της SW, το υπέροχο αυτό χαμόγελο που πάλευε με τα δάκρυα που κυλούσαν από τα μάτια της και έκανε το πρόσωπό της να λάμπει, ήταν γεμάτο νόημα. Σαν να έλεγε του AL : "Είσαι πολύ μικρός ακόμα...Θα δεις...Θα δεις!"...Ένα χαμόγελο που έκρυβε μια σοφία τόσο άγνωστη, αλλά και τόσο βαθιά, τόσο λαμπρή.

Το επόμενο πρωί, μπροστά στον κατάλευκο και πανέμορφο ναό, εκεί ήταν που του χάρισε μερικά από τα τελευταία της λόγια. Του μίλησε για τους κύκλους της ζωής, για τις προηγούμενες ζωές και τις επόμενες, για το πόσο ελπίζει σε μία απ' αυτές η τρομερή της κατάρα να λυθεί και να μπορέσει να ζήσει κι αυτή ευτυχισμένη, να πάρει και να δώσει αγάπη. Ο AL την άκουσε προσεκτικά κι έπνιξε την επιθυμία του να κάνει σχόλια πάνω σ' αυτά που άκουγε και που του ήταν τόσο ξένα. Έμεινε μόνο να την κοιτάζει, να κοιτάζει το στόμα της καθώς πρόφερε τις λέξεις και τα μάτια της καθώς υγραίνονταν από καινούργια δάκρυα. Η σιωπηλή προσευχή είχε τελειώσει και δεν είχε καταφέρει ούτε αυτή τη φορά να διώξει την κατάρα που κατεδίωκε την όμορφη SW.

Τα λεπτά κυλούσαν και η ώρα του αποχωρισμού έφτανε καλπάζοντας. Το τελευταίο γεύμα τους ήταν σύντομο και λιτό και οι κουβέντες τους λιγοστές έως ανύπαρκτες. Η SW ρώτησε τον AL : "Τι θα κάνεις απόψε;" κι εκείνος απλά χαμογέλασε...Και οι δυο τους γνώριζαν την απάντηση : Απόψε ήταν η βραδιά που ο AL θα έπαιζε την πρώτη του παρτίδα σκάκι με την απώλεια...Και θα έχανε...

Η στιγμή μπροστά στο τραίνο ήταν γυμνή, απαλλαγμένη συναισθημάτων...Δεν έδωσαν καν ένα φιλί αποχαιρετισμού...

ΥΓ : Ανία μήτηρ γλυκοτσουτσουνοδιάθεσης...More blood coming up soon...Ααααρρργκ!

Διδακτικόν

2006-09-09T12:15:00.000+01:00

Τελοσπάντων, κύριοι, το καλύτερο είναι να μην κάνει κανείς τίποτα! Το καλύτερο είναι η συνειδητή αδράνεια. Κι έτσι, ζήτω το υπόγειο! Μολονότι είπα πως φθονώ τον θετικό άνθρωπο τόσο χολωμένα, στις συνθήκες που τον βλέπω δεν θα ήθελα να είμαι αυτός. (Αλλά, παρ’ όλα αυτά δεν θα πάψω να τον φθονώ. Όχι, όχι, σε όλες τις περιπτώσεις είναι συμφερότερο το υπόγειο!). Εκεί τουλάχιστον είναι δυνατόν...Αχ, αλλά κι εδώ ψεύδομαι! Ψεύδομαι γιατί κι ο ίδιος γνωρίζω το δύο επί δύο, γνωρίζω πως δεν είναι καλύτερο το υπόγειο, αλλά κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό, κάτι που λαχταρώ αλλά δεν μπορώ να το βρω με τίποτα! Στο διάβολο το υπόγειο!

Θα ήταν ακόμη καλύτερο αν πίστευα ο ίδιος σε κάτι από εκείνα που μόλις έγραψα. Σας ορκίζομαι όμως, κύριοι, πως δεν πιστεύω ούτε σε μια λεξούλα από όσα έγραψα. Πιστεύω μάλλον αλλά συγχρόνως, άγνωστο γιατί, αισθάνομαι και υποψιάζομαι πως ψεύδομαι ασύστολα.

«Τότε γιατί τα γράψατε όλα αυτά;», μου λέτε.

«Μα αν σας άφηνα για σαράντα περίπου χρόνια άπρακτους, και ερχόμουν να σας επισκεφτώ μετά από σαράντα χρόνια στο υπόγειο, που θα είχατε καταντήσει; Είναι δυνατόν να αφήσει κανείς έναν άνθρωπο μονάχο και άπρακτο επί σαράντα χρόνια;»

«Όμως και αυτό δεν είναι ντροπή, δεν είναι ταπεινωτικό;», ίσως μου πείτε κουνώντας περιφρονητικά το κεφάλι σας. «Λαχταράτε τη ζωή και λύνετε μόνος σας τα θέματά της με λογική ανακολουθία. Και πόσο ενοχλητικά, πόσο αυθάδη είναι τα καμώματά σας αλλά συγχρόνως και πόσο φοβάσθε! Λέτε βλακείες και είσθε ευχαριστημένος με αυτές. Αυθαδιάζετε ενώ αδιάκοπα φοβάσθε, γι’ αυτό και ζητάτε συγγνώμη. Διαβεβαιώνετε πως δεν φοβάσθε τίποτα και συγχρόνως ζητάτε τη γνώμη μας με κολακείες. Διαβεβαιώνετε πως τρίζετε τα δόντια σας και συγχρόνως αστειεύεσθε, για να μας κάνετε να γελάσουμε. Ξέρετε πως τα αστεία σας δεν είναι πνευματώδη, αλλά προφανώς είσθε πολύ ευχαριστημένος με τη λογοτεχνική τους αξία. Ίσως πράγματι σας έτυχε να υποφέρετε αλλά δεν σέβεσθε καθόλου τα μαρτύριά σας. Έχετε μέσα σας αλήθεια αλλά καθόλου σεμνότητα. Από φτηνή ματαιοδοξία εκθέτετε την αλήθεια σας, τη βγάζετε στο όνειδος και στην αγορά...Πράγματι θέλετε κάτι να πείτε αλλά κρύβετε από φόβο την τελευταία σας λέξη, γιατί δεν έχετε την τόλμη να την εκφράσετε, έχετε μόνο μια δειλή αυθάδεια. Παινεύεσθε για τη συνείδησή σας αλλά διστάζετε, γιατί μολονότι δουλεύει το μυαλό σας, η καρδιά σας σκοτείνιασε από τη διαφθορά και χωρίς καθαρή καρδιά δεν υπάρχει πλήρης και σωστή συνείδηση. Και πόση φορτικότητα έχετε, πόσο την επιδιώκετε, πόσο κάνετε καμώματα. Ψέμα, ψέμα, ψέμα!»

Εννοείται πως μόνος μου επινόησα τα λόγια σας. Κι αυτό επίσης είναι από το υπόγειο. Σαράντα συναπτά έτη αφουγκραζόμουν από τη χαραμάδα τα λόγια σας. Τα επινόησα μόνος μου, αυτό μόνο μπόρεσα να επινοήσω. Δεν είναι παράξενο που τα αποστήθισα και πήραν λογοτεχνική μορφή.

Αλλά είναι δυνατόν, είναι δυνατόν να είσθε τόσο ευκολόπιστοι, ώστε να φαντάζεσθε πως όλα αυτά θα τα τυπώσω τάχα και μάλιστα θα σας τα δώσω να τα διαβάσετε; Να κι ένα ακόμη πρόβλημά μου : γιατί αλήθεια να σας προσφωνώ «κυρίους», γιατί απευθύνομαι σε σας λες και είσθε πραγματικοί αναγνώστες; Δεν τυπώνουν τέτοιες εξομολογήσεις που προτίθεμαι να εκθέσω, και δεν επιτρέπουν να τις διαβάσουν άλλοι. Τουλάχιστον εγώ δεν διαθέτω τόση τόλμη, και δεν μου κατέβηκε μια ιδέα και θέλω οπωσδήποτε να την πραγματοποιήσω. Να περί τίνος πρόκειται.

Ο κάθε άνθρωπος έχει στις αναμνήσεις του μερικά πράγματα, που δεν τα αποκαλύπτει σε όλους αλλά μόνο στους φίλους του. Υπάρχουν όμως και άλλα που δεν τα ομολογεί ούτε στους φίλους του παρά μόνο στον ίδιο του τον εαυτό, κι αυτά ως μυστικό. Υπάρχουν τέλος και άλλα που φοβάται κανείς να αποκαλύψει ακόμη και στον εαυτό του, και αρκετά τέτοια πράγματα έχει συσσωρεύσει κάθε τίμιος άνθρωπος. Συμβαίνει μάλιστα και αυτό : όσο πιο έντιμος είναι κανείς, τόσο πιο πολλά έχει. Εγώ τουλάχιστον αποφάσισα να θυμηθώ προσφάτως κάποιες παλιές περιπέτειες, που μέχρι τώρα προσπερνούσα, και μάλιστα με κάποια ανησυχία. Τώρα όμως δεν τις φέρνω απλώς στη μνήμη μου αλλά αποφάσισα και να τις σημειώσω, γιατί θέλω να ελέγξω αν μπορεί κανείς να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του και να μην φοβηθεί όλη την αλήθεια. Με την ευκαιρία θα επισημάνω : ο Χάινε βεβαιώνει πως είναι σχεδόν αδύνατες οι πιστές αυτοβιογραφίες, κι ο άνθρωπος θα πει ψέματα για τον εαυτό του. Κατά τη γνώμη του ο Ρουσσώ, λόγου χάρη, σίγουρα εψεύδετο στις εξομολογήσεις του, και μάλιστα με σκοπιμότητα, από ματαιοδοξία. Είμαι σίγουρος πως ο Χάινε είχε δίκιο. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως γίνεται να φορτώνεις στον εαυτό σου ολόκληρα εγκλήματα από ματαιοδοξία και μόνο, και κατανοώ πλήρως τι είδους μπορεί να είναι αυτή η ματαιοδοξία. Ο Χάινε όμως κρίνει τον άνθρωπο που εκμυστηρεύεται μπροστά στο κοινό. Εγώ αντιθέτως γράφω αποκλειστικά για τον εαυτό μου, και δηλώνω διαπαντός πως κι αν ακόμη γράφω σα να απευθύνομαι σε αναγνώστες, το κάνω μονάχα για επίδειξη, γιατί έτσι μου είναι ευκολότερο να γράφω. Πρόκειται μόνο για ένα είδος γραπτού, για ένα κοινό είδος, αλλά αναγνώστες δεν θα έχω ποτέ. Αυτό δήλωσα πρωτύτερα...

Δεν θέλω να περιοριστώ από τίποτα κατά τη γραφή των σημειώσεών μου. Δεν πρόκειται όμως να εφαρμόσω εδώ τάξη και σύστημα. Ό,τι θυμηθώ, θα το σημειώσω.

Και να, λόγου χάρη, θα μπορούσατε να αδράξετε μια αφορμή από τα λεγόμενά μου και να με ρωτήσετε : «Αν πραγματικά δεν υπολογίζετε τους αναγνώστες, τότε γιατί κάνετε τέτοιες συμφωνίες με τον εαυτό σας, και μάλιστα γραπτώς, πως δεν θα εφαρμόσετε δηλαδή τάξη και σύστημα και πως θα σημειώνετε ό,τι θυμηθείτε κλπ κλπ; Για ποιο λόγο εξηγείσθε; Για ποιο λόγο ζητάτε συγγνώμη;»

«Στ’ αλήθεια γιατί;», απαντώ εγώ.

Εδώ όμως υπάρχει ολόκληρη ψυχολογία. Ίσως επειδή είμαι απλώς φοβητσιάρης. Ίσως πάλι γιατί φαντάζομαι επίτηδες μπροστά μου ένα κοινό, για να συμπεριφέρομαι αξιοπρεπέστερα όσο καιρό θα γράφω. Χίλιες αιτίες μπορούν να βρεθούν.

Αλλά και κάτι ακόμη : για ποιο λόγο, γιατί θέλω να γράψω στην ουσία; Αφού δεν πρόκειται για το κοινό, δεν θα μπορούσα τότε να τα θυμηθώ όλα νοερώς, δίχως να τα καταγράψω στο χαρτί;

Έτσι είναι. Όμως στο χαρτί θα είναι πιο επίσημα. Θα είναι περισσότερο εντυπωσιακά, θα κρίνω τον εαυτό μου καλύτερα, θα εμπλουτιστεί το ύφος. Και εκτός τούτου, ίσως με τις σημειώσεις μου να αισθανθώ πραγματική ανακούφιση. Να, τώρα λόγου χάρη με πιέζει ιδιαίτερα μια παλιά ανάμνηση. Ήρθε στο νου μου ολοκάθαρα, και ξέμεινε για αρκετές μέρες σαν κάποιος εκνευριστικός μουσικός σκοπός, που δεν λέει να μας αφήσει ήσυχους. Κι όμως πρέπει να τον ξεφορτωθούμε. Τέτοιες αναμνήσεις έχω εκατοντάδες. Κατά καιρούς προβάλλει μια από τις εκατοντάδες και με καταπιέζει. Για κάποιο λόγο πιστεύω πως αν την καταγράψω, θα με αφήσει ήσυχο. Γιατί να μην το δοκιμάσω;

Και τέλος : πλήττω και μονίμως δεν κάνω τίποτα. Η συγγραφή είναι πράγματι σαν μια εργασία. Λέγεται πως με την εργασία ο άνθρωπος γίνεται καλός και έντιμος. Να μια ευκαιρία λοιπόν.

Απόψε πέφτει χιόνι, χιονόνερο, κίτρινο και θολό. Χθες χιόνιζε πάλι, το ίδιο και τις προάλλες. Νομίζω πως εξαιτίας του χιονόνερου θυμήθηκα αυτό το περιστατικό, που δεν θέλει να με αφήσει ήσυχο. Ας είναι λοιπόν αυτή η αφήγηση για το χιονόνερο.

Φιοντόρ Μ. Ντοστογιέφσκι

Σημειώσεις από το Υπόγειο

Υβριστικόν

2006-09-03T14:50:00.000+01:00

Θάνατος

στην

κατινίστικη

υπεροψία

του

μυξοπαρθενοξενερέ

(Thanx, Ροδιά, για τον όρο!)

Aegri somnia

2006-08-20T16:12:00.000+01:00

Πώς είναι δυνατόν να νιώθω αυτήν την απίστευτη γλύκα που ξεκινά απ’ τα λαγόνια και διαπερνά ολόκληρο το κορμί και την ίδια ακριβώς στιγμή να με κατακλύζει εκείνο το τρομερό κύμα πανικού, που όμοιό του φαντάζομαι βιώνει κανείς μόνο στις γνωστές και ως near-death-experiences; Κι όμως, έτσι ακριβώς—και ίσως μόνον κατά προσέγγιση μπορώ να το περιγράψω—νιώθω όποτε στην οθόνη του τηλεφώνου αναβοσβήνει, σχεδόν απειλητικά, το όνομα, που μια φορά κι έναν καιρό υπήρξε γενεσιουργός αιτία και κινητήριος δύναμη αυτού που είχα μάθει να αποκαλώ "ευτυχία".

Έτσι ακριβώς, όπως και τώρα. Οι νότες του κουδουνίσματος χαϊδεύουν τ' αυτιά μου...“Für Elise”...τα μάτια μου δε με γελάνε :

«^&* σας καλεί…»

Ένα μήνυμα ευθύ, επιτακτικό, με γεύσεις επαγγελματικής αυστηρότητας, που δεν παίρνει από αναβολές κι μοιάζει σαν κάτω από τα λιγοστά αυτά γράμματα, σαν σε μαγική εικόνα, να σχηματίζονται άλλα, τεράστια και μαύρα, που κραυγάζουν με μεταλλικές φωνές : «Σήκωσέ το ΤΩΡΑ!!!»

Το δίλημμα υψώνεται τεράστιο κι απειλητικό μπροστά μου : «Το πράσινο ή το κόκκινο κουμπάκι;» (The green or the red pill?). Η εξάρτηση δεν αφήνει περιθώρια αναλύσεων. Green pill and straight down the rabbit hole!

Η γλυκιά, σχεδόν ερεθιστική φωνή ξεχύνεται από το ακουστικό...Deja vu!..."...σαν να μην πέρασε μια μέρα!". Ο τόνος;...Τόσο επιτηδευμένα φιλικός με τα σωστά ψήγματα νοσταλγίας. (Με ξέρει τόσο καλά η ρουφιάνα!). Τυπικότητες, αερολογίες που τις ακούω με περίσσιο ενδιαφέρον. Προσπαθώ μάταια να κρύψω το τρέμουλο της δικής μου φωνής όταν τις μιλώ για τα επαγγελματικά μου σχέδια...για τον καιρό. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να την ξεσκίζει, βρίζοντάς την χυδαία...(Σε γαμάω μωρή! Μ' ακούς;). Η φαντασίωση όμως γίνεται χίλια κομμάτια καθώς συγκρούεται με το κρυστάλλινο γέλιο της.

Κι ο τόνος της φωνής της, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, αλλάζει ξαφνικά...(Μα, το περίμενες, δεν το περίμενες;)...Η ευθύτητα ενός στρατιωτικού παραγγέλματος μασκαρεμένη στην πιο γλυκιά ικεσία...(Ξέρεις την εξουσία σου επάνω μου, φίδι!!!)..."Μωρόοο μου, θέλω μια χάααρη...". ("Μωρό μου";...Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα μωρή γαμιόλα; Αλλά μήπως είχες και ποτέ σου πρόβλημα; Τα δικαιώματα πάντα τα έπαιρνες χωρίς δεύτερη κουβέντα). Οι οδηγίες της είναι σαφείς κι εγώ τις ακούω σιωπηλός. (Πάντα σου άρεσαν οι διαταγές...Και πάντα μου άρεσε να τις ακολουθώ πιστά!). Οι απαντήσεις μου στα λεγόμενά της : Μονολεκτικά καταφατικά μόρια...Ως συνήθως!

Βρίσκομαι στο δρόμο και οδηγώ το αυτοκίνητό μου μέσα σε βρωμερά στενοσόκακα, θύμα της ίδιας εκείνης αδιανόητης, στα όρια της ηλιθιότητας, εξάρτησής μου. Μα κανείς δε σκέφτηκε να τοποθετήσει ονόματα οδών και νούμερα σ' αυτή τη γαμημένη τη γειτονιά; Αλλά, γιατί να το κάνει άραγε; Έπρεπε να πάρω ένα γαμημένο χάρτη της.....Μα σε ποια πόλη είμαι; Πριν μόλις δυο λεπτά ήμουν σίγουρος για όλα, αλλά τώρα μια ομίχλη σκεπάζει τα πάντα στο νου μου. Σκέψου, θυμήσου...Γιατί είσαι εδώ; Για τη γαμιόλα...ναι! Αλλά γιατί; Κάτι μου ζήτησε που είχε να κάνει με το Νο45...45...45...(γιατί 45;;; )...45...45...Να το, μπροστά μου...!...Μια σανιδένια πορτούλα με κρεμασμένο επάνω της ένα ετοιμόρροπο 45άρι σε μπλε φόντο....Ανοιχτή! Μα τί να προστατέψει κανείς εδώ; Τα βήματά μου, αργά και θαρραλέα (περίεργο) με οδηγούν βαθύτερα σε μια πανάθλια αυλή.

Τα πάντα εκεί μέσα δίνουν μια αίσθηση παρακμής, μιζέριας και σαπίλας. Η αυλή είναι γεμάτη από παλιά έπιπλα, σωριασμένα εδώ και εκεί. Αναποδογυρισμένα τραπέζια με τέσσερα, τρία ή και δύο πόδια, καταφαγωμένες από την υγρασία και τα έντομα πολυθρόνες, άθλιοι καναπέδες οι οποίοι κάποτε φιλοξενούσαν πάνω τους όχι και τόσο καλοζωισμένους κώλους. Το χωμάτινο έδαφος (χώμα εδώ στο κέντρο της πόλης;) είναι σκεπασμένο από ένα αηδιαστικό σκουπιδαριό, αποτελούμενο από αποφάγια, ανοιγμένα τενεκεδάκια κονσέρβας, θολά μπουκάλια με απροσδιόριστο περιεχόμενο, ξεκοιλιασμένες πλαστικές σακούλες σούπερ μάρκετ και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου, ενώ σε μια αέναη παρέλαση, μυριάδες έντομα πηγαινοέρχονται ανάμεσά τους ψάχνοντας στέγη, τροφή, ή ό,τι άλλο ψάχνουν τελοσπάντων τα έντομα στους σκουπιδότοπους. Μια εμετική οσμή χωματερής αναμεμιγμένη με μυρωδιές αποχωρητηρίου βασιλεύει στο χώρο και κάνει στο στόμα μου να γεμίζει με σάλια και τα μάτια μου να πλημμυρίζουν με δάκρυα.

Στο μυαλό μου εξακολουθούν να στριφογυρίζουν με απίστευτες ταχύτητες οι ίδιες και οι ίδιες λέξεις που μηρυκάζω τα τελευταία λεπτά…45…Αυτή…45…Γιατί είμαι εδώ;…45…45…Ξανά Αυτή…Συγκεντρώνω με δυσκολία την προσοχή μου στο οπτικό μου πεδίο…Τρεις φιγούρες αναδύονται μπροστά μου. Ένας ηλικιωμένος άνδρας, γύρω στα 70, καθισμένος σε μια εκπληκτικής πολυτέλειας πολυθρόνα, με περίτεχνο σκάλισμα στα χερούλια και την πλάτη της…Ένα έπιπλο που φαντάζει παράταιρο μέσα στη μιζέρια του περιβάλλοντος χώρου, βγαλμένο θαρρείς από ταινία εποχής, που κάποτε ίσως στόλιζε το σπίτι ενός παρηκμασμένου σήμερα αριστοκρατικού οίκου. Στο πρόσωπο του άνδρα αντανακλούν σε ίσες δόσεις η εμπειρία, αποκτημένη σε μια ζωή γεμάτη σκληρή δουλειά, και η βλαχοπονηριά ενός γνήσιου επαρχιώτη που έζησε τα ώριμα χρόνια του στην πρωτεύουσα…Ένα αμυδρό ειρωνικό γελάκι που είναι μονίμως ζωγραφισμένο στο κάτω χείλος του. Δίπλα του, μια γυναίκα γύρω στα 60 (η σύζυγος;;;) είναι σκυμμένη πάνω από μια πλαστική καταφαγωμένη σκάφη και ταλαιπωρεί κάτι πανάρχαια και έτοιμα να λιώσουν από την πολύ χρήση άσπρα εσώρουχα…Πάνω στην προσπάθειά της, η σκάφη κουνιέται πέρα δώθε—η βάση της δεν ήταν δα και τόσο σταθερή—και τα βρωμόνερα χύνονται ανεξέλεγκτα τριγύρω. Σε μια στιγμή που στρέφει το βλέμμα της επάνω μου, έρχομαι αντιμέτωπος μ’ ένα άσχημο πρόσωπο, κόκκινο σαν παντζάρι από την υπερπροσπάθεια, που όμως δεν δείχνει κανένα σημάδι κούρασης ή δυσαρέσκειας. Το πρόσωπο όμως που τραβάει περισσότερο απ’ όλα την προσοχή μου είναι η μικρή κοπελίτσα που στέκεται όρθια πίσω από τον άνδρα, έχοντας τα χέρια της ακουμπισμένα στην πλάτη της εξαίσιας πολυθρόνας : Ένα κορίτσι μετά βίας πάνω από 18 χρονών, με ολοκάθαρο λευκό πρόσωπο, μακριά καστανά μαλλιά με χωρίστρα στη μέση τους και δυο τεράστια μαύρα μάτια. Στα χαρακτηριστικά του διακρίνω μια αόριστη ομοιότητα με αυτά του άνδρα, και κυρίως, το ίδιο ειρωνικό χαμόγελο το οποίο στο κορίτσι προσδίδει όχι μόνον μιαν αύρα πονηριάς, αλλά και μια ξεδιάντροπη προστυχιά. Τα μάτια της όμως είναι που κάνουν τη μεγαλύτερη εντύπωση…Δεν ακτινοβολούν δύναμη και ατσάλινη θέληση όπως του άνδρα…Είναι άδεια…Χαζεύουν στο κενό.

«Καλημέρα!», λέω με αυτοπεποίθηση, αλλά την επόμενη στιγμή, τα λόγια μου αδυνατούν να βγουν από το στόμα μου…Η μνήμη μου έχει για τα καλά κολλήσει—μα, γιατί είμαι εγώ εδώ; (45, 45, 45). Με το χαμόγελο να πλαταίνει στα χείλη του, ο άνδρας λέει με βαριά στιβαρή φωνή : «Μην προσπαθείς μάταια να βρεις το λόγο που σε οδήγησε εδώ…Είμαστε απλά…Το 45…Εσύ, εμείς, όλοι μας!». «Μάλλον έχω κάνει κάποιο λάθος, με συγχωρείτε!», λέω μπερδεμένος και στρέφω ελαφρά το σώμα μου προς την έξοδο, με το βλέμμα μου όμως καρφωμένο μια στον άνδρα και μια στο κορίτσι. «Έλα τώρα, αγαπητέ μου, το ξέρεις πολύ καλά κι εγώ το ξέρω και η γλυκιά μου Μάρλα εδώ το ξέρει ότι αυτό δεν συμβαίνει. Όποιον τον οδηγεί εδώ ο δρόμος του, σε μας, στο 45, σίγουρα δεν τον οδηγεί από λάθος». Η φωνή του δεν θυμίζει σε τίποτα άξεστο επαρχιώτη, αλλά περισσότερο άνθρωπο με τρόπους και ευγένεια, και σε κάποιες στιγμές, θα ακουστεί ίσως παράξενο, ιεροκήρυκα. Και συνεχίζει : «Και αυτό ειδικά δεν θα έπρεπε να το λες εσύ, αγαπητέ, ένας άνθρωπος που ζει τα πάθη του όσο κανένας άλλος, ένας άνθρωπος που τρέφεται από το μεθυστικό κυνήγι του αναπάντεχου, ένας άνθρωπος που να, μόλις πριν λίγες ώρες ήταν έτοιμος να αρχίσει να αυνανίζεται ακούγοντας μια ξεθωριασμένη φωνή από το τηλέφωνο». «Μα…Πως;…Πως είναι δυνατόν;», είναι τα μόνα που καταφέρνω να πω! Ο «ιεροκήρυκας» με μια απλή, όλο ειρωνεία κίνηση του χεριού του μου κάνει νόημα πως δεν έχει σημασία. Και στη συνέχεια, λέει : «Σε λίγο θα καταλάβεις, φίλε μου (μου επιτρέπεις, φαντάζομαι…) ότι σε μας, στο 45, το μόνο που έχει σημασία είναι το φουσκωμένο πράγμα ανάμεσα στα πόδια σου. «Μα τι λες;», ουρλιάζω τώρα, αλλά την επόμενη στιγμή συνειδητοποιώ ότι ο κωλόγερος έχει δίκιο…Η στύση μου, αναπόφευκτη συνέπεια της θέας των στητών στηθιών του κοριτσιού (Μάρλα;) είναι ήδη εμφανής. Ξαφνικά, η «πλύστρα», με μια απότομη κίνηση αναποδογυρίζει τη σκάφη της και, αφήνοντας κάποιες άναρθρες κραυγές, ορμάει στον «ιεροκήρυκα», γονατίζει μπροστά του και με τα μουλιασμένα από τα βρωμόνερα χέρια της, τον ξεκουμπώνει και αρπάζει το μεγάλο πούτσο του. Στο μεταξύ, η Μάρλα (;) έχει μετακινήσει τα χέρια της χαμηλότερα, από την πλάτη της πολυθρόνας στην πλάτη του κωλόγερου και τον χαϊδεύει απαλά, έχοντας συνέχεια εκείνο το πρόστυχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη της και με τα άδεια μάτια της να εξακολουθούν να κοιτάζουν στο κενό. Τη μύτη μου τρυπά την αμέσως επόμενη στιγμή μια απαίσια μυρωδιά αποσύνθεσης, χειρότερη από την προηγούμενη της χωματερής και μια ανατριχιαστική αναγούλα με πνίγει και θαμπώνει το οπτικό μου πεδίο. Μέσα στη θολούρα, βλέπω την «πλύστρα» να έχει ήδη τον πούτσο του άνδρα στο στόμα της και τη Μάρλα να κατευθύνει και το δικό της κεφάλι προς τα εκεί, ενώ ο «ιεροκήρυκας» με το ένα χέρι της χαϊδεύει τα οπίσθια και με το άλλο μου κάνει νόημα να πλησιάσω. Στην έντονη αναγούλα μου, τώρα έχει προστεθεί και ένα απίστευτο βουητό, το οποίο θαρρείς και ξεκινάει μέσα από το κεφάλι μου και με τρελαίνει.

Το κάλεσμα του "ιεροκήρυκα" μοιάζει τόσο αποκρουστικό και συνάμα τόσο γοητευτικό. Ένας οχετός ασυνάρτητων σκέψεων πλημμυρίζει το νου μου : "Θέλω να ξεσκίσω τη μικρή Μάρλα...Όχι!...Όχι!...Θέλω να γλιτώσω τη μικρή Μάρλα από τη μιζέρια της...(Μα που μ' έστειλε η γαμιόλα;)...Θέλω να γαμήσω την κωλόγρια και μετά να τη σκοτώσω...("Μωρό μου, θέλω να δεις ένα σπίτι...Θα το κάνεις αυτό για μένα;")...Όχι...Θέλω πρώτα να τη σκοτώσω και μετά να τη γαμήσω, ("...η διεύθυνση είναι ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ 45, στο ισόγειο, θα το βρεις, δεν το χάνεις!") ενώ η μικρή Μάρλα θα κόβει το λαρύγγι του κωλόγερου ("...κάνε μου αυτήν τη χάρη, μωρό μου, σε παρακαλώ, ξέρεις ότι επάνω σου στηρίζομαι πάντα ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ, ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΑΗΔΙΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ;") καθισμένη πάνω στον πούτσο του. ("Έλα τώρα, πήγαινε και ξέσκισε τη μικρούλα Μάρλα όπως ξέσκιζες εμένα στο μυαλό σου, γιατί ΜΟΝΟΝ ΕΚΕΙ ΜΠΟΡΕΙΣ, Μ-Α-Λ-Α-Κ-Α!!!")"

ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; Από που έρχονται όλα αυτά; Ονειρεύομαι; Γυρίζω προς τη μικρή πορτούλα για ν' ανακαλύψω ότι η εσωτερική πλευρά της δεν είναι παρά ένας καθρέπτης και η σκηνή που εξελίσσεται πίσω μου, αυτή η ανίερη παρτούζα, βρίσκεται και πάλι μπροστά μου ολοζώντανη, λες και ο καθρέπτης δεν αλλοιώνει καθόλου τα χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων σ' αυτή. Πρέπει να βγω από δω μέσα! Ορμάω πάνω του και κλοτσάω με δύναμη το γυαλί, πάνω ακριβώς στο σημείο που απεικονίζεται αυτή τη στιγμή η στοματική ικανοποίηση που ξέφρενα προσφέρουν τα δυο θηλυκά στον κωλόγερο. Παρά τη συντριπτική δύναμη της κλοτσιάς μου, το γυαλί ούτε καν ραγίζει, ενώ ένας διαπεραστικός πόνος κι το ανατριχιαστικό "κρακ" του ποδιού μου είναι τα μόνα που αποκομίζω από την επίθεση. "Άνοιξέ μου!", εκλιπαρώ τον "ιεροκήρυκα", κοιτάζοντας το είδωλό του στον καθρέπτη, "Τί θέλεις από μένα;". Καμία απάντηση...Μόνο βογκητά ανείπωτης απόλαυσης. Αρπάζω ένα σπασμένο πόδι τραπεζιού που έτυχε να βρίσκεται μπροστά μου και αρχίζω να κοπανάω με όλη μου τη δύναμη τον καθρέπτη-πόρτα, δεχόμενος σε κάθε μου χτύπημα σουβλιές πόνου από το σπασμένο μου πόδι. Χτυπάω με ρυθμό, στον ίδιο ρυθμό που συνεχίζεται το διπλό τσιμπούκι από πίσω μου. Χτύπημα, πόνος, τσιμπούκι...Μαζί, ξανά και ξανά! Μάταια! Το γυαλί μοιάζει σκληρό σαν σίδερο. Αλλά, είναι και κάτι άλλο, κάτι που μέχρι τώρα δεν είχα προσέξει και που η συνειδητοποίηση και μόνο της παραδοξότητάς του πολλαπλασιάζει τον τρόμο και την αγωνία μου : Στον καθρέπτη μπροστά μου βλέπω με κρυστάλλινη καθαρότητα ολόκληρη τη μίζερη αυλή, αλλά το δικό μου είδωλο δεν απεικονίζεται πουθενά! Δεν υπάρχω ΠΟΥΘΕΝΑ! Αρχίζω να τρελαίνομαι...Αυτό είναι...Αυτό συμβαίνει...Σχιζοφρένεια...Ψύχωση...Παράνοια...Ναι! Το γνωρίζω καλά! Είμαι σχιζοφρενής, δεν εξηγείται διαφορετικά...Ένα παραλήρημα είναι όλο αυτό...Μα, πως δεν το είχα καταλάβει μέχρι τώρα; Αυτή η σκέψη με χαλαρώνει κάπως. Ο τρελός έχει πάντα δίκιο, έτσι δε λένε; Ο τρελός κάνει ό,τι θέλει, χωρίς συνέπειες...Είναι τρελός ο άνθρωπος!

Γυρίζω πίσω κρατώντας ακόμη το πόδι του τραπεζιού στα χέρια μου. Το σφίγγω! Τρελέ μου, αυτό είναι το όπλο σου...Μ' αυτό πολεμάς τους δαίμονές σου...Είναι το ξίφος σου, είναι η λύτρωσή σου! Αυτό έχεις. Αυτό είσαι εσύ κι εσύ είσαι αυτό! Έλα...Τώρα, μάγκα μου! Χρησιμοποίησέ το, ξέσκισέ τους, βγάλε όλο σου το μίσος, την οργή, βγάλ' τα όλα, εδώ, τώρα! Το πρόσωπο του "ιεροκήρυκα" συσπάται από μορφασμούς ηδονής, καθώς τώρα μπαινοβγαίνει με δύναμη στη σκατόγρια, ενώ η μικρή Μάρλα παρακολουθεί και αυνανίζεται. Τώρα Τρελέ...ΤΩΡΑ είναι η στιγμή...ΤΩΡΑ!!! Με μια αστραπιαία κίνηση, ξεχύνομαι σαν αρχαίος πολεμιστής κραδαίνοντας για σπαθί το σάπιο πόδι του τραπεζιού, του οποίου το βίαιο σπάσιμο κάποτε στο παρελθόν του χάρισε μια ιδιαίτερα μυτερή άκρη. Το δευτερόλεπτο που ακολουθεί το βιώνω σαν μια αιωνιότητα. Βλέπω με κάθε λεπτομέρεια τη μύτη του ξύλινου ποδιού να αγγίζει την πλάτη της μικρούλας Μάρλα, να διαπερνάει το λεπτό λευκό μπλουζάκι, το μόνο ρούχο που είχε ακόμη επάνω της και να μπήγεται με δύναμη στην πλάτη της, να διαγράφει χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση την καταστροφική πορεία της μέσα στο λεπτοκαμωμένο κορμάκι, σπάζοντας σπονδύλους, σκίζοντας αρτηρίες και μύες και τέλος να ξεπροβάλλει από μπροστά, θριαμβεύτρια, κατακόκκινη και αδίστακτη, μέσα σ' ένα σιντριβάνι αίματος. Αμέσως, ο χρόνος επανέρχεται στις πραγματικές του διαστάσεις και την επόμενη στιγμή ακούγεται ο γδούπος από τη σύγκρουση του άψυχου σώματος της Μάρλα πάνω στο βρώμικο χωμάτινο έδαφος. (Τα έντομα θα βρουν καινούργια απασχόληση τις επόμενες ώρες!).

Το άγριο γαμήσι μπροστά μου διακόπτεται και στο πρόσωπο του "ιεροκήρυκα" ζωγραφίζεται και πάλι το γνώριμο ειρωνικό χαμόγελο με το οποίο τον πρωτοαντίκρισα, μόνο που τώρα είναι ακόμη πιο έντονο και λίγο θέλει να γίνει κανονικό γέλιο. Αρχίζει να χειροκροτά αργά...Κλαπ κλαπ κλαπ...Κάθε χτύπημα των χεριών του μου προκαλεί μια καινούργια δόνηση πόνου στο πόδι μου. Μου φαίνεται ότι το βασανιστικό χειροκρότημα θα κρατήσει για πάντα, αλλά αυτός, ανοίγει επιτέλους το στόμα του και λέει με μια φωνή θριάμβου : "Συγχαρητήρια, αγαπητέ μου, (φίλος μου τελικά δεν είσαι, να με συγχωρείς για πριν!), μόλις κατέστρεψες κάτι ΟΜΟΡΦΟ." (Τί είδους πλάκα είναι αυτή πάλι; Τι σκαρώνει ο κωλόγερος;). Και γυρίζοντας στη γριά : "Καλή μου, θα μπορούσες σε παρακαλώ να Τους καλέσεις; Θα χαρούν πολύ να δουν το κοριτσάκι μας, τη Μάρλα μας, ξεσκισμένη από τον αγαπητό μας επισκέπτη, δε νομίζεις;" "Ποιους να καλέσει; Μα εγώ...Είμαι τρελός...Ήταν ένα παραλήρημα, έτσι δεν είναι; Ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων! Εγώ...ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΓΑΜΩΤΟΟΟΟ...ΕΣΥΥΥΥ...ΕΣΥ ΤΑ ΕΚΑΝΕΣ ΟΛΑ ΚΩΛΟΓΕΡΕΕΕ!!!", ουρλιάζω και πάλι όσο πιο δυνατά μπορώ και προσπαθώ να τον αρπάζω από το λαιμό. Μια λαβή από ατσάλι όμως του "ιεροκήρυκα" πάνω στο χέρι μου με ακινητοποιεί! (Μα, που τη βρήκε τόση δύναμη;). "Τίποτα δεν είναι παιχνίδι σε μας, στο 45, αγαπητέ μου...ΤΙΠΟΤΑ! Να το θυμάσαι αυτό και να μη μας προσβάλλεις άλλη φορά...Αν υπάρξει άλλη φορά, που πολύ αμφιβάλλω, έτσι καλή μου;", λέει τέλος χασκογελώντας, κοιτάζοντας τη γριά. Με μια δεύτερη, ακόμη πιο δυνατή λαβή με ακινητοποιεί τελείως και σκύβοντας πάνω από το αυτί μου, ψιθυρίζει : "Έχεις όλο το χρόνο του κόσμου να σκεφτείς, να μετανιώσεις και να...αναμορφωθείς επιτέλους εκεί που πας, αγαπητέ μου. Έχεις μετρήσει ποτέ την αιωνιότητα; Σίγουρα θα χρειαστείς πολύ λιγότερο χρόνο για ν' αλλάξεις κι εσύ μυαλά, να γίνεις κι εσύ ένας από μας. Και θα σ' αρέσει...Πίστεψέ με! Θα σ' αρέσει πολύ! Είναι ωραία εδώ...Τέλεια...Και οι Μάρλες, πολλές! Κι ακόμη πιο όμορφες! Και πρόθυμες! Είναι ωραία...Θα δεις!"

Η αναγούλα και το βουητό στο κεφάλι μου επιστρέφουν πιο έντονα από ποτέ καθώς σφαδάζω μέσα στα χέρια του "ιεροκήρυκα"...Σε λίγο σταματώ πια να αντιστέκομαι και συμφιλιώνομαι με την όχι και τόσο ρόδινη, όπως φαίνεται, μοίρα μου, καθώς άγριες φωνές που μοιάζουν με μουγκρητά ζώων και ένα δυνατό ποδοβολητό αντηχούν παντού γύρω μου. Έρχονται...

Εκεί που οι νεκροί στριφογυρίζουν στον ύπνο τους και κλαίνε που και που

2006-08-05T10:52:00.000+01:00

There's a passage I got memorized. Ezekiel 25:17. "The path of the righteous man is beset on all sides by the inequities of the selfish and the tyranny of evil men. Blessed is he who, in the name of charity and good will, shepherds the weak through the valley of the darkness. For he is truly his brother's keeper and the finder of lost children. And I will strike down upon thee with great vengeance and furious anger those who attempt to poison and destroy my brothers. And you will know I am the Lord when I lay my vengeance upon you." I been sayin' that shit for years. And if you ever heard it, it meant your ass. I never really questioned what it meant. I thought it was just a cold-blooded thing to say to a motherfucker before you popped a cap in his ass. But I saw some shit this mornin' made me think twice. Now I'm thinkin': it could mean you're the evil man. And I'm the righteous man. And Mr. 9mm here, he's the shepherd protecting my righteous ass in the valley of darkness. Or it could be you're the righteous man and I'm the shepherd and it's the world that's evil and selfish. I'd like that. But that shit ain't the truth. The truth is you're the weak. And I'm the tyranny of evil men. But I'm tryin', Ringo. I'm tryin' real hard to be a shepherd.

Ναι, ήρθε η γαμημένη η στιγμή...Έφτασε η ώρα...

...οι σκοτεινοί της νιότης μας χειμώνες να αναστηθούν και να γεμίσουν με το χρώμα τους το γκριζωπό κατακάθι καθημερινότητας όπου ξοδεύουμε τις μέρες μας μ’ όλους αυτούς τους ξένους...Τους αλλόκοτους αυτούς ανθρώπους που τόσο απλόχερα προσφέρουν το χαμόγελό τους, τη συντροφιά τους, το κορμί τους...Μ’ εκείνη την αναίσχυντη γενναιοδωρία τους, την τόσο φτιαχτή, την τόσο ύπουλη και την τόσο αηδιαστική. Κάποια στιγμή στη ζωή μας πατάμε πάνω σ’ εκείνο το κρίσιμο χρονικό σκαλοπάτι και μετά, για να βιώσουμε και πάλι την αθωότητα, πρέπει να την εφεύρουμε, να τη φέρουμε στα μέτρα μας. Η γεύση που αυτή αφήνει τότε είναι δυσάρεστη, σχεδόν μεταλλική, κάτι σαν τη γεύση του αίματος, όμως πολύ πιο αποστειρωμένη και καθόλου ζωντανή. Το κυνήγι της χαμένης αθωότητας βρίσκει τέλος με την παραδοχή ότι αυτή δεν θα ‘ναι ποτέ ξανά παρούσα. Γνωρίζουμε ανθρώπους που έχουν μάτια θολά και ξέρουμε ότι η θολούρα αυτή δεν είναι παρά μια κάλυψη, ένα καμουφλάζ αυτού που βρίσκεται από κάτω, των μοχθηρών κιτρινωπών λάμψεων που σκορπάνε τα μάτια των αρπακτικών.

Σιχαινόμαστε το άγγιγμά τους, το σιχαινόμαστε όσο κι αν αυτό μας σερβίρεται έτοιμο και αχνιστό, όσο κι αν εμείς, οι ευάλωτοι στις ηδονές, υποκύπτουμε, για να ξεράσουμε έπειτα τ’ απομεινάρια του στους υπονόμους των ονείρων μας, στριφογυρνώντας...κλαίγοντας...που και που.

Τη θυμάσαι την Κάρλα, φίλε; (αλήθεια, γιατί τη λέγαμε έτσι;). Εκείνη τη χοντρούλα ρε, που βάζαμε στοιχήματα ότι θα φωνάζει στο κρεβάτι—πράγμα που επιβεβαίωσες ότι δεν ίσχυε, όταν τελικά την πήδηξες...άνθρακες ο θησαυρός, που λένε! Τι νύχτα κι εκείνη! Εγώ, εσύ κι αυτή στο αυτοκίνητο, ψιλοπιωμένοι από νωρίς, με τη μουσική στη διαπασών να ψάχνουμε στο Βόλο για το γήπεδο όπου θα γινόταν η συναυλία των...whatever! Δική της ιδέα ήτανε θαρρώ κι εμείς τρέξαμε ξοπίσω της σαν καυλωμένα πετεινάρια. Το γήπεδο τελικά δεν το βρήκαμε εγκαίρως, η ώρα ήταν ήδη περασμένη κι εμείς καταλήξαμε να τα πίνουμε σ’ ένα απ’ τα μπαρ της παραλίας. Η Κάρλα άστραφτε από ευτυχία καθώς ξεδίπλωνε τη ζωή της μπροστά μας. Ένιωθε—όχι, ήταν—γι’ αυτή τη βραδιά βασίλισσα. Κι εμείς, μεθυσμένοι καθώς ήμασταν, να την ακούμε τάχα με περίσσιο ενδιαφέρον, ενώ από μέσα μας τη φανταζόμασταν να μας παίρνει πίπες. Οι πρίγκηπες της συμφοράς, τρομάρα μας! Έλα ρε, μη μου πεις ότι δεν ήθελες να την ξεσκίσεις επί τόπου, μη μου πεις ότι δεν σου πέρασε ούτε μια φορά απ’ το μυαλό! Άλλωστε, κι αυτή τα ίδια σκεφτόταν, κοιτάζοντας μια τον ένα, μια τον άλλο μ’ εκείνο το βλέμμα, που μόνο υπό την επήρεια του άφθονου αλκοόλ εκείνης της βραδιάς θα μπορούσες να το πεις «λάγνο». Η Κάρλα, για πρώτη φορά ίσως στη ζωή της, διάλεγε και δεν την διάλεγαν! Γι’ αυτό έλαμπε από χαρά κι έκανε σα μωρό παιδί που του δώσανε τα πρώτα του παιχνίδια. Με ποιο να πρωτοπαίξει;

Αυτό ήταν η Κάρλα μας εκείνο το βράδυ : Ένα αθώο παιδί που ανακάλυπτε τον κόσμο. Ήταν πολύ μικρή, ήταν πολύ νωρίς ακόμη για να ξέρει, όταν τελικά διάλεξε εσένα, ότι κάποιες επιλογές στη ζωή έχουν ειδικό βάρος...και κόστος. Ένα μάθημα που έμαθε καλά στη συνέχεια, δε νομίζεις; Αλήθεια, πόσες φορές πηδηχτήκατε; Μια, δυο; Νομίζω όχι περισσότερες. Το ενδιαφέρον σου είχε εξανεμιστεί απ’ την πρώτη. Η Κάρλα δεν ήταν η πολλά υποσχόμενη καυλιάρα, αλλά μια μάλλον άπειρη και δειλή κοπέλα, που όταν εσύ την άγγιζες έτρεμε από δέος. Σε είχε θεό...Ένα ανεπαίσθητο déjà vu για σένα αυτό το αίσθημα, το ξέρω. Πρωτόγνωρο όμως και ανεπανάληπτο για εκείνη. Όταν της είπες να χωρίσετε, η Κάρλα δεν έχυσε ούτε ένα δάκρυ μπροστά σου. Αντίθετα, τα χείλη της σχημάτισαν ένα χαμόγελο χωρίς ψυχή, αφού πρώτα ψέλλισαν κάτι που έμοιαζε με «σ’ αγαπώ». Τη μίσησες, την έβρισες γι’ αυτό το «σ’ αγαπώ». «Άκου θράσος, φίλε μου», μου ‘λεγες μετά. Κι όμως, η Κάρλα δεν ήταν πια η ίδια μ’ αυτά που της έδωσες κι μ’ αυτά που της πήρες. Αυτή η αλλαγή, αυτή κι αν είναι κίνητρο για ν’ αγαπάς...Αγαπάμε, φίλε μου, αυτούς που έχουν τη δύναμη να μας αλλάξουν έστω και λίγο...Προς το καλύτερο ή...και προς το χειρότερο...Και, η Κάρλα δεν θα ‘βλεπε ποτέ ξανά τον κόσμο σαν ένα αθώο παιδί που διαλέγει μ’ ενθουσιασμό τα παιχνίδια του...You take something…you lose something…C’ est la vie!

Πως μου ‘ρθε αυτή η ιστορία ε; Παρεμπιπτόντως, φίλε, και μιλώντας περί αθωότητας βεβαίως. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι ακόμη προσπαθώ να εντοπίσω τη θέση του χρονικού σκαλοπατιού, που λέγαμε. Πότε πατάς επάνω του δηλαδή, πως το καταλαβαίνεις; Μήπως δεν υπάρχει καν; Ή μήπως εξαιτίας μας κάποιοι άλλοι το διαβαίνουν πριν από μας;

Φρονώ λοιπόν ότι τόσο εσύ όσο κι εγώ δικαιούμαστε να θρηνούμε για τη χαμένη αθωότητα όσο δικαιούται ένας δολοφόνος να θρηνεί για το θύμα του. Δε λέω, ανθρώπινος είναι βέβαια κι ο πόνος και η...μετάνοια μες στο παιχνίδι είναι, αλλά, τι τα θες; Το πτώμα εξακολουθεί να ‘ναι πτώμα και κανένα δάκρυ ή καημός δεν μπορεί να καλύψει τη μπόχα που αυτό αναδίδει. Ομολογούμε απλά το έγκλημά μας τη στιγμή που αποφασίζουμε να κλειστούμε πίσω από τα γρανιτένια τείχη της άρνησης και της καχυποψίας μας. Η μπόχα δεν διαπερνά έτσι κι αλλιώς το γρανίτη, κι έτσι έχουμε κι εμείς το κεφάλι μας ήσυχο. Κι όλο τα υψώνουμε και τα υψώνουμε τα τείχη μας, μην τυχόν και κάποιο αρπακτικό απ’ αυτά γύρω μας καταφέρει και σκαρφαλώσει. Τα υψώνουμε δε τόσο πολύ, που κάποτε, ούτε το ίδιο το φως του ήλιου δεν μπορεί να περάσει. Και, στο σκοτάδι που οι ίδιοι δημιουργούμε, μπορούμε να δούμε πιο καθαρά απάνω τους αντανακλάσεις έντονες και οικείες...τις κιτρινωπές λάμψεις των δικών μας ματιών. Γιατί τ’ αρπακτικά είμαστε εμείς, φίλε. Και τα τείχη μας στην ουσία προστατεύουν τους άλλους από εμάς. Το άγγιγμα που σιχαινόμαστε είναι το άγγιγμα των ομοίων μας. Και, η αθωότητα πλέον δεν μας ευφραίνει, αλλά μας τρέφει...Όντας δέσμιοι αυτού του ιδιότυπου βαμπιρισμού, ζούμε με τις ψευδαισθήσεις ενός παρελθόντος πνιγμένου στην αθωότητα, τις ψευδαισθήσεις που στοιχειώνουν τον πάντα ανήσυχο ύπνο μας, κάνοντάς μας να χύνουμε τα μόνα αληθινά δάκρυα της ζωής μας.

(Και πέρα από τις μαλακίες, ήρθε η γαμημένη ώρα να πιούμε...Ναι, σε σένα το λέω! Σου 'ρχομαι!)

Φωτογραφίες

2006-07-13T20:59:00.000+01:00

Άτιμο πράγμα η φωτογραφία!

Σκληρό και αδυσώπητο και ψεύτικο! Αιχμαλωτίζει τις καλύτερες στιγμές μας μέσα σε μια φυλακή με ιλλουστρασιόν τοίχους για να μπορεί μετά από καιρό να βομβαρδίζει το μυαλό μας με εικονικά κακέκτυπα απόλυτης ευτυχίας, καθώς, κοιτάζοντας μέσα στο παρελθόν μας, έχουμε την ενοχλητική εκείνη συνήθεια να θυμόμαστε και να νοσταλγούμε μόνο τις απόλυτα ευτυχισμένες μέρες μας. Λες και το γυαλιστερό περίβλημα των φωτογραφιών αποτελεί ένα είδος φίλτρου για όλες τις πίκρες και όλες τις απογοητεύσεις που έτυχε να είχαμε γευτεί…τότε! Το "τότε" έρχεται στα μάτια μας σαν ένα εξιδανικευμένο γελαστό όνειρο, ένα όνειρο γεμάτο από οσμές και γεύσεις και χρώματα και μουσικές μιας αιώνιας γλυκιάς ήβης, ένα όνειρο που μας κάνει να βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή που εκείνος ο απότομος θόρυβος το διέκοψε πάνω στην κορύφωσή του, καθηλώνοντάς μας στην κενότητα ενός ακόμη γκρίζου πρωινού.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα ξανάβλεπα κάποια στιγμή αυτήν την εικοσάδα των φωτογραφιών που όλα αυτά τα χρόνια βρισκόταν ξεχασμένη σε κάποιο συρτάρι του Geo και που τραβήχτηκαν εκείνο το ανέμελο σαββατοκύριακο, σε μια εποχή που το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η βεβαιότητα για ένα ευτυχισμένο μέλλον…(Θα το έλεγες αυτό «απόλυτη ευτυχία»; Πες μου!)…Σε μια εποχή που το μέλλον αυτό φάνταζε ακόμη μακρινό κι όμως, τόσο φανταχτερό και λαμπερό και όμορφο, σαν φωταγωγημένη ονειρούπολη. Η αλήθεια είναι ότι είχα ξεχάσει ακόμη και την ύπαρξη αυτών των λειψάνων του παρελθόντος. Ο Geo ήταν αυτός που μου τη θύμισε…Αλλά, εγώ ήμουν εκείνος που ζήτησα, αρκετά επιτακτικά θα έλεγα, να τις ξαναδώ, κάνοντας ταυτόχρονα τη διαπίστωση ότι τελικά, όσο κι αν γκρινιάζω ότι «το παρελθόν με κυνηγά» και όλες τις υπόλοιπες αηδίες, τελικά εγώ είμαι αυτός που είμαι γαντζωμένος από πάνω του και δεν το αφήνω να πάρει τη θέση του σε κάποιο ράφι της μνήμης.

Σαν να συμμετείχε σε κάποιους είδους ιεροτελεστία, ο Geo έφερε με αργό βήμα τον πολυκαιρισμένο φάκελο από το δωμάτιό του. Τις έβγαλε και τις κράτησε στο χέρι του για μια στιγμή που φάνηκε αιώνας. Κι έπειτα, άρχισε να μου τις δίνει, αργά αργά, μία μία, κοιτάζοντας φυσικά πρώτος κάθε μία ξεχωριστά.

Κάποτε έγραφα ότι τρομάζω από τον τύπο που κοιτάζει πίσω απ’ τον καθρέπτη, ότι αυτό που βλέπω μοιάζει σαν εφιαλτικό μέλλον. Μπορώ όμως με την ίδια σιγουριά να πω ότι το συναίσθημα που αυθόρμητα με πλημμύρισε όταν είδα τις φωτογραφίες του "ένδοξου παρελθόντος" δεν διέφερε και πολύ. Ναι, εγώ (εγώ;;;) ήμουν εκεί, πίσω από το γυαλιστερό περίβλημα σε στημένες στάσεις, σε πόζες επιτηδευμένες ώστε να προσδίδουν την απαιτούμενη συναισθηματική υπερβολή που όλοι επιδεικνύουν σε ανάλογες περιπτώσεις. Εγώ και αυτοί...Η DXE, ο Geo, η DLM...Η μαγική τετράδα, σε όλους τους συνδυασμούς που μπορεί να βάλει ο νους. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι, πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος, πόσο αφελής και πόσο ανώριμος και ΜΑΛΑΚΑΣ, βεβαίως βεβαίως, για να πιστεύει σε μπούρδες περί αιωνιότητας; Ίσως η απάντηση είναι περισσότερο απλή και ίσως κρύβεται σε μία και μοναδική λέξη : "Νέος!"...Τόσο απλά και τόσο τραγικά...Η περιβόητη "μαγεία της νεότητος" ευθύνεται για όλα...Ή, για να το πω λίγο πιο politically incorrect, η μάυρη της η τύφλα!

Η σκέψη είναι ανακουφιστική, δε νομίζετε; Τα ρίχνουμε όλα στα νεότητα και απαλλάσουμε το πολύτιμο κεφάλι μας από περιττές σκέψεις αυτοκριτικής ή και αυτομομφής που ακολουθούν κάθε παρόμοιο συλλογισμό. Χαμογελάμε πλατιά και...ΠΑΜΕ παρακάτω!

"Για νέες ήττες, για νέες συντριβές!"

Η ζωή είναι μια σειρά από δαύτες και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Αυτό που χρειάζεται τελικά εκπαίδευση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κλαψιάρα μνήμη μας...Α, ναι...Κι ένα καλό μάθημα στην ειρωνεία που ξερνάνε τα αποτυπωμένα στιγμιότυπα μιας ζωής που ποτέ δεν ζήσαμε...Κι αν τη ζήσαμε, που ποτέ δεν καταλάβαμε...Κι αν την καταλάβαμε, που ποτέ δεν εκτιμήσαμε...Προκαλεί, είναι η αλήθεια, αυτό τόσο μα τόσο πόνο!

Ένα αναμμένο τζάκι είναι ό,τι πρέπει!

(Το mood είναι και πολύ up...Έπρεπε να το ξορκίσω όμως το γαμίδι...! Τα λέμε σύντομα guys...!)

"Εσύ δεν ήθελες εμένα...

2006-06-23T04:28:00.000+01:00

...ήθελες εσένα με πούτσα!"

- Γιατί είσαι έτσι;

- Γιατί ΔΕΝ είσαι έτσι;

- Γιατί πίνεις; Κάνει κακό!

- Μα πιες λιγάκι! Ξενέρωτε!

- Γιατί δε χορεύεις; Το παίζεις υπεράνω;

- Σταμάτα να χορεύεις, γελοιοποιείσαι!

- Μα χάσε κανένα κιλό επιτέλους! Ντρέπομαι να κυκλοφορώ μαζί σου!

- Μα βάλε κανένα κιλό επιτέλους! Φοβάμαι να κυκλοφορώ μαζί σου!

- Σταμάτα να κλαις, κλαψιάρη, μυξιάρικο! Η ζωή είναι ωραία!

- Πως τολμάς να γελάς και να μου σπας τα νεύρα! Πως τολμάς να έχεις καλή διάθεση όταν ο κόσμος καίγεται; Ε;

ΒΡΕ ΟΥΣΤ! Κάργια!

Μία ακόμη ευγενική προσφορά του Geo, χωρίς την άδειά του ως συνήθως...Χε χε!

Requiem for a lasting nightmare

2006-06-18T13:11:00.000+01:00

There is an idea of a Patrick Bateman; some kind of abstraction. But there is no real me: only an entity, something illusory. And though I can hide my cold gaze, and you can shake my hand and feel flesh gripping yours and maybe you can even sense our lifestyles are probably comparable... I simply am not there.

Δεν είμαι τίποτε περισσότερο από ένα σώμα που φλερτάρει με την αποσύνθεση, ντυμένο με την εικόνα που ο περίγυρός μου—συχνά με τη δική μου βοήθεια—έχει πλάσει για μένα. Εάν κάποια μέρα σταματούσα να τροφοδοτώ αυτή την εικόνα, να επιβεβαιώνω την ύπαρξή της με τα λόγια και τις πράξεις μου καθημερινά ή αν απλά ο ίδιος αυτός περίγυρος που τώρα τη λατρεύει, έπαυε να έχει συνείδηση αυτής, ωσάν να ήταν αυτή αόρατη ή να μην υπήρξε ποτέ, τότε μήπως κι εγώ θα έπαυα να υπάρχω; Θα μου ‘μενε βέβαια ένα σώμα, το ατελές, το φθαρτό και άσχημο αυτό υποψήφιο κουφάρι που σέρνω μαζί μου τα τελευταία 28 χρόνια, αλλά κάτι μου λέει ότι η φθορά του θα επιταχυνόταν ραγδαία χωρίς τη ζωογόνο πνοή της εικόνας που το έντυνε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ένα σώμα από μόνο του είναι απλά ένας κινούμενος σάκος ιστικών συνόλων που εκτελεί τις βασικές λειτουργίες για τις οποίες έχει προγραμματιστεί...Τρώει, πίνει, χέζει, γαμεί κοκ. Ένα σώμα από μόνο του δεν είναι ούτε ευτυχισμένο, ούτε δυστυχισμένο και δεν το απασχολεί κανένα γελοίο κυνήγι παρά μόνον αυτό της παράτασης της επιβίωσής του. Όταν αυτή δεν μπορεί άλλο να παραταθεί, τότε και πάλι δεν το αφορά η ευτυχία ή η δυστυχία...Η στιγμή που το σώμα παραδίδεται στον μεταβολισμό των πτωματοφάγων όντων γύρω του δεν επιφυλάσσει κούφιες τυμπανοκρουσίες, παρά το ότι θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί ως η λιγότερο μοναχική, αλλά και η περισσότερο «αλτρουιστική» στιγμή της ζωής του.

Εάν έχω κάποια συνείδηση του εαυτού μου, αυτή προέρχεται από το είδωλο αυτού, όπως αυτό εκπέμπεται από το σύνολο των ανθρώπων που με περιτριγυρίζουν. Εάν κάποιος τους ρωτούσε για μένα, θα άκουγε μια σειρά καλών ή άσχημων χαρακτηρισμών που θα του έδιναν μια αρκετά σαφή αντίληψη του πως ακριβώς μοιάζει αυτό το είδωλο. Και, κατά πάσα πιθανότητα, θα άκουγε περισσότερα θετικά «φορτισμένα» επίθετα απ’ ό,τι αρνητικά...Βλέπετε, 28 χρόνια σκληρής δουλειάς δεν είναι και λίγα για το χτίσιμο μιας παραπάνω από ικανοποιητικής στην όψη εικόνας. Δε λέω, βέβαια, σ’ όλο αυτό το διάστημα υπήρξε και «εξωτερική βοήθεια». Είτε το ήθελα είτε όχι, πάντα υπήρχε κάποιος πρόθυμος να προσθέσει μικρές ή μεγάλες πινελιές σ’ αυτή. Το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά με ενοχλούσε βέβαια! Είναι αλήθεια ότι όταν άφηνα κάποιον να βάλει το δικό του λιθαράκι στο είδωλό μου, όταν του επέτρεπα να το φέρει λιγάκι ή όσο μπορούσε στα μέτρα του, αυτό του έδινε την ψευδαίσθηση ότι με γνώριζε καλύτερα. Κάτι που με τη σειρά του ήταν κρίσιμης σημασίας στο παιχνίδι της ύπαρξης και της ανυπαρξίας...Όσο περισσότερο θεωρούσαν ότι με γνωρίζουν, σφυρηλατώντας το είδωλό μου στα μέτρα τους, τόσο περισσότερο η ίδια μου η ύπαρξη θεμελιωνόταν στις συνειδήσεις τους και άρα και στη δική μου.

«Ειδωλοποιούμαι» άρα υπάρχω...Ένα αν μη τι άλλο γοητευτικό παιχνίδι που μπορεί να κρύβει πολλές εκπλήξεις, εφόσον κανείς δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο του ειδώλου του. Ένα παιχνίδι που θέλει προσοχή, υπομονή και επιμονή...Απαιτεί από τον παίκτη συνεχή χρήση των εργαλείων με τα οποία συνηθίζει να σμιλεύει την υπερπολύτιμη για την ύπαρξή του εικόνα. Ένα παιχνίδι που όμως κρύβει μια παγίδα : Την ίδια τη συνείδηση του ότι πρόκειται για παιχνίδι! Οι περισσότεροι παίκτες δεν έχουν αυτή τη συνείδηση κι έτσι το παιχνίδι τους εξελίσσεται ομαλά. Συνεχίζουν βέβαια να τρώνε, να πίνουν, να χέζουν και να γαμούν, ταυτόχρονα όμως απολαμβάνουν την ευχαρίστηση—μερικοί το ονομάζουν «ευτυχία»—που τους προσφέρει η επαφή με το είδωλό τους—μερικοί το ονομάζουν «ταυτότητα», «προσωπικότητα», «επιθυμίες» κλπ. Δεν είναι ακριβώς η άγνοια που τους κάνει ευτυχισμένους...Είναι περισσότερο το ότι δεν έχουν συναίσθηση της άγνοιάς τους αυτής. Η διαφορά είναι λεπτή αλλά, κατά τη γνώμη μου, κρίσιμη!

Πότε ένας παίκτης θα έχει πρόβλημα λοιπόν; Μα όταν συνειδητοποιήσει ότι όλη η ζωή του είναι απλά ένα παιχνίδι. Όταν καταλάβει ότι η ύπαρξή του περιορίζεται στις εικόνες που έφτιαξε γι’ αυτόν ο κοινωνικός του περίγυρος. Θα μπορούσε τώρα κάποιος να πει «Ε, και ποιο το πρόβλημα, βρε αδερφέ; Δεν μπορεί απλά να συνεχίσει να...παίζει όπως πριν;». Θα μπορούσε βέβαια να 'ναι κι αυτό μια λύση. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο παίκτης μας γίνεται ο—μοναδικός—κάτοχος μια τρομακτικής γι’ αυτόν αλήθειας : Ότι δεν υπάρχει καν έξω από την εικόνα αυτή! Και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο «δίλημμα» ούτε με κάποια «σύγκρουση επιθυμιών» ή «προσωπικοτήτων». Δεν βρίσκεται από τη μια μεριά ο ψεύτικος εαυτός κι από την άλλη, φρέσκος φρέσκος, ο πραγματικός να τον περιμένει. Από τη μια μεριά στέκει η απατηλή εικόνα που επιμελώς αυτός και οι άλλοι δημιούργησαν κι από την άλλη...το απόλυτο κενό, μια ύπαρξη παρατημένη, ακατέργαστη και σχεδόν...απάνθρωπη.

Για μένα, το να είμαι ο μοναδικός κάτοχος αυτής της αλήθειας δεν ήταν και πολύ ευχάριστο. Θα ‘ναι ίσως στη φύση του ανθρώπου να μην μπορεί να μένει για πολύ ο μοναδικός κάτοχος καμιάς αλήθειας. Έτσι ίσως εξηγείται το γεγονός ότι γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να τη μοιραστώ. Να τη μοιραστώ με τους φίλους, τους συγγενείς, τους συναδέλφους, τους γνωστούς μου. Κάτι που όμως θα είχε τραγικές συνέπειες στην ύπαρξή μου την ίδια...Εάν τίθεται λοιπόν κάποιο δίλημμα στην όλη υπόθεση δεν είναι άλλο από αυτό : Να επιλέξω μια ζωή μέσα στο ψέμα με την επίγνωση ότι παίζω ένα παιχνίδι ειδώλων ή να μοιραστώ την αλήθεια με τον περίγυρό μου, καταστρέφοντας το είδωλο και μαζί και την ύπαρξή μου; Ως κάτοχος της αλήθειας, προσπαθώ να σκεφτώ έναν τρόπο για να τη βγάλω καθαρή! Και οδηγούμαι μονίμως σε αδιέξοδα! Συνειδητοποιώ δε ότι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου, δεν είναι εύκολο να βάλω ένα νου που ήταν τόσα χρόνια σε αδράνεια, ένα νου σχεδόν ανύπαρκτο να σκεφτεί...Αντιθέτως, σκέφτομαι όπως ακριβώς θα σκεφτόταν το απατηλό μου είδωλο και οι λύσεις που μου ‘ρχονται στο μυαλό είναι λύσεις που θα πρότεινε αυτός, ο ψεύτικος εαυτός μου που τόσο αντιπαθώ. Θα πει κάποιος : «Μα αν αυτό το είδωλο είναι το μόνο που υπάρχει, αν αυτό σκέφτεται κι αυτό ενεργεί, τότε δεν μπορεί παρά να ‘ναι αυτό το αληθινό!». Κι όμως, αυτή ακριβώς είναι η κατάρα της συνειδητοποίησης : Το είδωλο, πανίσχυρο μεν, κραυγάζει ανελέητα και διαρκώς την απατηλή του φύση. Μοιάζει σαν ξαφνικά να ανακαλύπτεις ότι ζούσε μέσα σου ένας άλλος, που, παρ’ όλο που συνεχίζει να μιλάει με το στόμα σου και να σκέφτεται με τον εγκέφαλό σου, τον νιώθεις σαν κάτι ξένο και βλαπτικό, κάτι απ’ το οποίο θες να απαλλαγείς άμεσα και πάση θυσία.

Γνωρίζω ότι ο ανωτέρω φαύλος κύκλος δεν θα διαρκέσει για πολύ. Αργά η γρήγορα η αποστροφή μου για το είδωλο θα κυριαρχήσει και το βήμα προς την ανυπαρξία θα γίνει, προς έκπληξη ίσως όσων εξακολουθούν να πιστεύουν και να θαυμάζουν το είδωλο αυτό. Γι’ αυτούς θα μείνει πλέον μόνο η ανάμνηση του ειδώλου κι εγώ θα ‘μαι ανύπαρκτος πια. Και θα ‘ναι περισσότερο ένα βήμα λύτρωσης αυτό, παρά αυτοκαταστροφής. Λύτρωσης και, γιατί όχι, γνώσης. Να ‘ναι άραγε ένα από τα διδάγματα του παιχνιδιού ότι η πραγματική ελευθερία ταυτίζεται με την ανυπαρξία; Κι αν ναι, ποιος αρρωστημένος νους σκέφτηκε άραγε ότι θα ‘ταν χρήσιμη μια τέτοια απάντηση ένα βήμα πριν το κενό; Όπως και να ‘χει, εγώ δεν θα μπορέσω να διαδώσω την απάντηση...αν υπάρχει κάποια...

Closer to the truth

2006-06-08T20:47:00.000+01:00

The fucking loser...

...and the fucking hero...

Why?

Cause I'm a fucking caveman...!!!

Now, fuck off and die!

Κι ένα ευχαριστήριο...

2006-06-05T13:58:00.000+01:00

...στον πολύ ευγενικό κύριο που συντηρεί την ιστοσελίδα http://charon.e-e-e.gr/ για τα καλά του λόγια και...για τη διαφήμιση!

Αντιγράφω :

ΧΥΣΟΜΠΕΚΡΗΣ ΚΟΥΝΕΛΟΠΟΥΣΤΑΣ

28 Μαΐου 2006 23:01

ΑΝΑΡΧΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, ΟΧΛΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ, ΠΟΥΤΣΑΚΙΑΣ ΚΟΥΝΕΛΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.

ΜΠΗΤΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ. ΔΙΨΑΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΧΥΣΙΑ ΣΑΣ.

Το επίμαχο ποστ που γέννησε αυτή την...αντίδραση είναι αυτό.

Η αβάσταχτη δικτατορία της πλειοψηφίας

2006-06-05T11:21:00.000+01:00

Gracchus: I think he knows what Rome is. Rome is the mob. Conjure magic for them and they'll be distracted. Take away their freedom and still they'll roar.

(Από την ταινία "Gladiator")

"Η πλειοψηφία αποφασίζει", μας μάθανε εδώ, στο "λίκνο της Δημοκρατίας" κι εμείς είπαμε να το τραβήξουμε απ' τα μαλλιά το θέμα, ξεχνώντας να βάλουμε φρένο στις πλειοψηφίες εκείνες που, νομιμοποιούμενες μόνο από τον, συχνά αμφισβητούμενης εγκυρότητας, τίτλο τους, έχουν βαλθεί να κάνουν τη ζωή μας δύσκολη, να μας επιβάλλουν με το έτσι θέλω--πλειοψηφίες καθώς είναι--την αγριότητα, την αμορφωσιά, τον ψευτοτσαμπουκά και την ηλιθιότητά τους. Στις πλειοψηφίες που αξιώνουν ένα ισοπεδωτικό τουμπεκί ψιλοκομμένο. Στις πλειοψηφίες που νομίζουν πως τα ψευτοδημοκρατικά τους άλλοθι τους δίνουν το δικαίωμα να αποφασίζουν και να πράττουν φασιστικά.

Δείτε τους γύρω σας! Πόσο περήφανοι είναι που ανήκουν σ' αυτές! Με πόση αλαζονεία κοκορεύονται ότι "κάνουν κουμάντο" όντας απλά...πολλοί!

Το κρίσιμο βήμα προς την οχλοκρατία έχει ήδη γίνει όταν, στις συνειδήσεις του κόσμου, το πλειοψηφικό ρεύμα ταυτίζεται με το δίκαιο και το σωστό, στο οποίο όλοι πρέπει να "πάνε πάσο". Ένα δίκαιο κι ένα σωστό σχεδόν θεόπνευστα, ευλογημένα απ' τον "Άγιο της Δημοκρατίας" και ως εκ τούτου αδιαπραγμάτευτα! "Το 99% σ' αυτή τη χώρα είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι", σου λέει ο άλλος, και νομίζει ότι αυτό του δίνει το δικαίωμα να κοτσάρει την εικόνα του Τζίσους στα σχολεία και να στοιβάζει τους μαθητές στις εκκλησίες. Δεν το νομίζει απλά, το πιστεύει! Και μαζί του το πιστεύει και το--αμφισβητούμενο--99%. Και, το πιο επικίνδυνο, κοντεύει να το πιστέψει και το υπόλοιπο 1%! Να πιστέψει ότι η οποιαδήποτε πλειοψηφία έχει την ευχέρεια και τη "δημοκρατική" νομιμοποίηση να επεμβαίνει στα ατομικά του δικαιώματα, να τα τροποποιεί όπως της γουστάρει, να του τα στερεί ή, το χειρότερο, να επιχειρεί να το καταπιεί, να το εντάξει στους κόλπους της.

Αυτή είναι η πραγματική δύναμη της ηλίθιας πλειοψηφίας : Οι πράξεις της να νομιμοποιούνται στις συνειδήσεις, τραβώντας τες μοιραία με το μέρος της. "Εφόσον αυτό θέλουν οι πολλοί, δεν μπορεί, θα 'χουν δίκιο κι εγώ πάω πάσο!". Η ικανότητα του πλειοψηφικού ρεύματος να γεννά τέτοιες σκέψεις στη μειοψηφία είναι αυτή που το καθιστά πανίσχυρο, ικανό ακόμη και για πράξεις παράνομες ή και παράλογες! Ένα τέτοιο πλειοψηφικό ρεύμα έφερε κάποτε τον Αδόλφο στην εξουσία. Αλλά, η δύναμη των πλειοψηφιών δεν περιορίζεται σαφώς στην πολιτική. Απλώνουν τα πλοκάμια τους μέσα στην κοινωνία την ίδια, απειλώντας να καταπιούν κάθε διαφορετικότητα γιατί..."έτσι κάνουν οι πολλοί". Οι ηλίθιοι "πολλοί" δεν αποφασίζουν δυστυχώς μόνο για το ποιο ανδρείκελο θα έχουμε πρωθυπουργό. Αποφασίζουν τι θα φάμε και τι θα πιούμε, τι ταινίες θα βλέπουμε και τι μουσική θα ακούμε, πως θα ντυνόμαστε αλλά και πως θα γαμάμε.

Εγώ λοιπόν, ως γνήσιο αλαζονικό και εγωιστικό πνεύμα χωρίς καμιά αίσθηση "συλλογικότητας" δεν μπορώ παρά να φωνάξω : "Φτάνει πια!". Μπορεί να είναι δικαίωμα του καθενός να...αφήνει τα δικαιώματά του να πηγαίνουν περίπατο, κάποιοι όμως, τι να κάνουμε, δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν ούτε ένα βήμα πίσω σ' αυτά! Δεν μπορεί λοιπόν το κάθε πεταμένο παπαδάκι να απαιτεί το σεβασμό στο ράσο του εν ονόματι του (πλασματικού, αλλά δεν έχει σημασία) 99% των Χ.Ο. Δεν μπορεί ο κάθε τσόγλανος φοιτητοσυνδικαλιστής να καταλαμβάνει με τον τσαμπουκά ένα πανεπιστημιακό κτίριο εν ονόματι των (στημένων, αλλά δεν έχει σημασία) ψηφοφοριών μιας γενικής συνέλευσης. Δεν μπορεί ο κάθε μεγαλοαγρότης να κλείνει με το τρακτέρ του την εθνική οδό εν ονόματι του δίκαιου (αρχίδια δίκαιου συχνά, αλλά δεν έχει σημασία) αγώνα του. Όταν οι πράξεις της πλειοψηφίας στερούν έστω κι από έναν άνθρωπο το δικαίωμα να ορίζει τη ζωή του όπως αυτός θέλει, τότε κάθε "δημοκρατικό έρεισμα" καταποντίζεται.

Επιτέλους, φρένο στην οχλοκρατία των ηλιθίων!

A clockwork orange : Μια πραγματεία πάνω στη βία και στην επιλογή

2006-05-22T14:30:00.000+01:00

What's it going to be then, eh?

Εναλλακτικός τίτλος : «Α ρε κερατά Kubrick!»

Κινηματογραφική βραδιά μπροστά στο laptop χθες—να ‘ναι καλά η broadband της μπου του τέλεκομ—και είπα να αναβάλω για λίγο την «εμπειρία του Κώδικα ΝταΒίντσι», του οποίου το downloading θα γίνει εντός των επόμενων ημερών—έλα, δεν θέλω ν’ ακούω αηδίες του στυλ «εγώ αρνούμαι να το δω», άντε μπράβο—για κάτι πιο...κλασικό!

Το Clockwork Orange το πρωτοείδα ως φοιτητής στο αμφιθέατρο της σχολής μου μαζί με καμιά τριανταριά ακόμη ρεμάλια, κατά τη διάρκεια μιας κατάληψης, ξέρετε, τότε που εκδηλώναμε κι εμείς τα επαναστατικά μας και νομίζαμε πως βλέποντας «ανατρεπτικές» ταινίες θα αλλάζαμε το διαβολεμένο σύστημα. Περιττό να σας πω βέβαια ότι δεν είχα καταλάβει και πολλά τότε, αφού την ώρα που ο Alex περνούσε τα μαρτύρια του Τζίσους επί της οθόνης, εμείς ήμασταν απασχολημένοι με το να χαλβαδιάζουμε τα λιγοστά γκομενάκια που βρισκόντουσαν τριγύρω.

Ακολούθησε μετά από λίγο καιρό μια πιο ιδιωτική προβολή στο σπίτι μου και με παρέα μόνο ένα φίλο αυτή τη φορά. Είχα φροντίσει φυσικά να είμαι περισσότερο συγκεντρωμένος και βέβαια, το αποτέλεσμα ήταν στο τέλος της ταινίας να μείνω μ’ ανοιχτό το στόμα, και όχι, οι ποσότητες αλκοόλ που είχα καταναλώσει εκείνο το βράδυ σίγουρα δεν ευθύνονταν γι’ αυτό.

Θα πω εδώ ότι το Clockwork Orange αποτελεί, κατά την άποψή μου, μια από τις φωτεινές εξαιρέσεις πετυχημένης μεταφοράς ενός βιβλίου στη μεγάλη οθόνη—φυσικά, Kubrick είναι αυτός, δεν είναι παίξε γέλασε—αφού κατορθώνει να «πιάσει» τόσο τα νοήματα όσο και την ατμόσφαιρα του βιβλίου με συγκλονιστικό τρόπο. Το βιβλίο του Anthony Burgess ήταν ένα από τα πρώτα μου αποκτήματα από τα βιβλιοπωλεία του Λονδίνου, βιβλίο που, περιττό να πω ότι «ξεκοκκάλισα» μέσα σε δυο μέρες.

Ένα πραγματικά ιδιαίτερο στοιχείο στο βιβλίο αυτό—και κατ’ επέκταση και στην ταινία—είναι ότι η βία και η παραφροσύνη συνδυάζονται με τέτοιο μοναδικό τρόπο με τον προβληματισμό και μ’ ένα σαρωτικό, κυνικό χιούμορ, που ο αναγνώστης δικαίως θα απορεί πως είναι δυνατόν να διαβάζει για φρικαλεότητες και ταυτόχρονα να χαμογελά. Η κοφτερή γραφίδα του Anthony Burgess μας μιλά για τη ζωή του Alex, ενός 15χρονου, ηγέτη μιας εκ των πολλών συμμοριών εφήβων που δρουν ανεξέλεγκτα σε μια τρομακτική μεγαλούπολη του κοντινού μέλλοντος, που ολόκληρη η ζωή του στρέφεται γύρω από έναν αέναο κύκλο τυφλής βίας σε κάθε της μορφή. Ο Alex, μιλώντας μια περίεργη και βίαιη στην κατασκευή της αργκό—εφεύρεση εξ ολοκλήρου του ίδιου του συγγραφέα—μας περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο τη ζωή του και τα «κατορθώματά» του στους δρόμους της μεγαλούπολης όπου βασιλεύει το δίκαιο του ισχυρού. Ο Alex και η παρέα του περνούν τα βράδια τους βιάζοντας, ξυλοφορτώνοντας και ληστεύοντας, ενώ το πρόγραμμά τους περιλαμβάνει και ώρες ανάπαυσης και «περισυλλογής» στο φουτουριστικό μπαρ όπου σερβίρεται γάλα «ενισχυμένο» με διάφορα ψυχοδραστικά. Και ο συγγραφέας προσπαθεί να ρίξει φως στα κίνητρα αυτής της τυφλής βίας, στην ίδια την παρανοϊκή και καταστροφική φύση της, βλέποντάς το καθαρά από τη σκοπιά του θύτη, της εγκληματικής αυτής φυσιογνωμίας.

Αλλά το βιβλίο δε μένει εκεί...Δεν πρόκειται για άλλη μια πρόκληση μέσω της περιγραφής βίαιων σκηνών. Όταν ο Alex διαπράττει φόνο, συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή, γίνεται το πειραματόζωο της νέας, ολοκληρωτικής κυβέρνησης, που υπόσχεται να εξαλείψει το έγκλημα, μεταμορφώνοντας τους εγκληματίες σε «αγίους» με τη χρήση μιας απάνθρωπης μεθόδου πλύσης εγκεφάλου. Το σπουδαίο ζήτημα που τίθεται λοιπόν είναι αυτό της επιλογής μεταξύ των δρόμων της «αρετής» και της «κακίας». Είναι άραγε οι βίαιες τάσεις έμφυτες; Κι αν ναι, πόσο δικαιούται το άτομο να επιλέξει μόνο του τη μεταμέλεια και την αναμόρφωση; «Ουδείς εκών κακός», μας λέει η σωκρατική ρήση, υποτιμώντας τη σημασία της ελεύθερης βούλησης, όταν το άτομο ρέπει προς τη βία εν γνώση του και το φχαριστιέται! Ο δρόμος της «αρετής» θα πρέπει να αποτελεί επιλογή ή προϊόν εξαναγκασμού; Πόσο έχει το κράτος το δικαίωμα να ευαγγελίζεται μια κοινωνία όπου ο καθένας θα πράττει το «καλό» (ή σωστότερα ΔΕΝ θα πράττει το «κακό») με ή και χωρίς τη θέλησή του; Και μέχρι που μπορεί να φτάσει για να πραγματοποιήσει το όνειρο της «δημόσιας τάξης»; Και τελικά, πόσο είναι δικαίωμα του καθενός να είναι καθίκι του κερατά; Είναι μερικά από τα σκληρά ερωτήματα που μας θέτει ο Burgess...

Για την ταινία να πω ότι η ερμηνεία του Malcom McDowell στο ρόλο του Alex είναι εκπληκτική (και πραγματικά είναι ν' απορεί κανείς ΠΟΥ είναι αυτός ο ηθοποιός σήμερα, τον φάγανε ίσως οι λανθασμένες επιλογές, ποιος ξέρει;) ενώ για τη σκηνοθεσία του Kubrick, νομίζω πως τα λόγια είναι περιττά. Έχοντας δει την ταινία πάνω από δέκα φορές, μπορώ μετά βεβαιότητας να πω ότι εξακολουθεί να με συγκλονίζει. Όποιος δεν την έχει δει να επισκεφτεί το κοντινότερο video club ΑΜΕΣΑ...Το ίδιο κι όποιος την έχει δει! Ένα πραγματικό αριστούργημα!

Μια απόπειρα μετα-μπλόγκινγκ

2006-05-20T21:07:00.000+01:00

Η μπλογκόσφαιρα τελικά έχει απ' όλα και ίσως αυτή είναι η ομορφιά της. Στην μπλογκόσφαιρα υπάρχουν blogs, υπάρχουν blogs που σχολιάζουν άλλα blogs και, εσχάτως--και αυτό το ποστ μου ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία θέλω να πιστεύω--υπάρχουν blogs που σχολιάζουν τα blogs που σχολιάζουν τα blogs! Είναι ομολογουμένως μια ενδιαφέρουσα αλυσίδα αυτή που θα μπορούσε να συνεχίζεται επ' άπειρον, δε νομίζετε;

Η κριτική είναι βασικής αξίας, κατά τη γνώμη μου. Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσετε ότι με μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα ακούγαμε--ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε--μια αρνητική γνώμη για τα γραπτά μας, παρά δέκα γνώμες "χειροκροτητών", αρκεί φυσικά να είναι τεκμηριωμένη και ειλικρινής (όχι ότι δεν είναι ευχάριστα τα θετικά σχόλια φυσικά, καταλαβαινόμαστε πιστεύω). Η κριτική μας δείχνει τα λάθη μας, μας επισημαίνει τις παραλείψεις μας, μας βοηθά γενικώς να γίνουμε καλύτεροι, μας αποκαλύπτει άλλες οπτικές των πραγμάτων που μπορεί να μην φανταζόμασταν. Η κριτική είναι πολύτιμη, με λίγα λόγια!

Αυτό που μου κάνει πάντως εντύπωση παρατηρώντας κάποιες αντιδράσεις εντός της μπλογκόσφαιρας είναι η τάση από ορισμένους να ασκείται κριτική σε πράγματα που δεν αφορούν στα ίδια τα γραπτά, αλλά στο "περιτύλιγμα" αυτών. Με τον όρο περιτύλιγμα εννοώ είτε την εμφάνιση κάποιου blog στο μόνιτορ--το μέγεθος της γραμματοσειράς ή τα linkblog που το συνοδεύουν--είτε την εμφάνιση του ίδιου του blog--πχ τη λίστα με τα links. Ακόμη, να ασκείται κριτική σε πράγματα που αφορούν μεν στα γραπτά, είναι όμως κατά την άποψή μου επουσιώδη--πράγματα όπως το μέγεθος του ποστ, το μέγεθος των σχολίων, η συχνότητα συγγραφής ποστ κοκ.

Έχω λοιπόν καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι τελικά Ο,ΤΙ και να κάνει κάποιος για τα παραπάνω, οποιαδήποτε "μπλογκοσυμπεριφορά" κι αν έχει, οποιαδήποτε "μπλογκοστάση" κι αν υιοθετήσει, ΠΑΝΤΑ θα βρεθεί κάποιος να του πει "και μα και μου και ΔΑΠ νου δου φου κου" (το ξέρω, άσχετο, μου 'χει μείνει το κουσούρι να βρίζω τη σκατοπαράταξη!). Εγώ έχω προσωπικά ταυτιστεί πολλές φορές με "συμπεριφορές" που κάποιοι "κατακεραυνώνουν" με το λόγο τους κι όμως, έχω δει να εκτοξεύονται βέλη και κατά άλλων τύπων "συμπεριφοράς" (συμπεριφορά εννοώ και πάλι είτε εντός blog είτε εντός μόνιτορ).

Ας πάμε λοιπόν και σε μια λίστα με παραδείγματα, για να εξηγήσω τι εννοώ όταν λέω ότι "πάντα κάποιος θα 'ναι λάθος!" :

Περί μεγέθους γραμματοσειράς :

Αν κάποιος εμφανίζεται με μεγάλα γράμματα στο μόνιτορ, τότε αποκλείεται να τα "κέρδισε" με την αξία των γραπτών του, αλλά αποτελούν αυτά μια έμμεση απόδειξη του πόσο δημοσιοσχετίστας είναι και του πόσο η "κλίκα" στην οποία ανήκει τον στηρίζει.

Αν κάποιος εμφανίζεται με μικρά γράμματα τότε φυσικά είναι ένας τιποτένιος που δεν του αξίζει καμιά προσοχή και τα λεγόμενά του και τα γραπτά του δεν έχουν καμιά αξία.

Περί linkblogs :

Αν κάποιος κάνει πολλά linkblogs τότε αποκλείεται όντως να του άρεσαν κάποια κείμενα και να τα επιβραβεύει, αποκλείεται να θέλει να αναδείξει κάποιες φωνές και αποκλείεται να χρησιμοποιεί το linkblog έστω ως σελιδοδείκτη! Αντιθέτως, το κάνει μόνο και μόνο για την προσωπική του προβολή.

Αν κάποιος δεν κάνει συχνά linkblogs ή απέχει από την όλη διαδικασία είναι βεβαίως μια ακατάδεκτη ψωνάρα που νομίζει ότι είναι καλύτερος από τους άλλους.

Περί μεγέθους κειμένων :

Αν κάποιος γράφει μακροσκελή κείμενα είναι σεντονάς και βαρετός και δεν του αξίζει να διαβαστεί.

Αν κάποιος γράφει μικρά κείμενα ή έστω λίγες φράσεις και τις δημοσιεύει, τότε έχει πρόβλημα εκφραστικό ή δεν έχει τι να πει και μας τα ζαλίζει τσάμπα και βερεσέ.

Περί σχολίων :

Ισχύει πάνω κάτω ό,τι και για τα linkblogs. Επίσης, όποιος κάνει θετικά σχόλια είναι χειροκροτητής. Όποιος κάνει αρνητικά είναι κακόπιστος.

Περί συχνότητας δημοσιεύσεων :

Όποιος κάνει συχνά ποστ είναι "μπλογκομαϊντανός" και "λερώνει" τα μάτια μας με τις συχνές του δημοσιεύσεις.

Όποιος γράφει αραιά και που στερείται έμπνευσης και "τι μου το 'θελε το blog ο κακομοίρης;".

Περί εμφάνισης του blog, links, κλπ :

Όποιος ασχολήθηκε κι έφτυσε αίμα παλεύοντας με την html για να φτιάξει ένα όμορφο blog είναι ένας επιδειξίας που "πως την έχει δει δηλαδή;". Όποιος επιμένει σε μια πιο απλοϊκή εμφάνιση είναι τεμπέλης και ανάξιος της προσοχής μας.

Όποιος έχει μια λίστα με links από τα αγαπημένα του (ή όχι και τόσο) blog το κάνει γιατί θέλει να γλύψει τους συγκεκριμένους bloggers. Όποιος βέβαια δεν έχει αντίστοιχη λίστα δεν μπορεί παρά να είναι "περίεργος", ένας "μονόχνωτος" και "αντικοινωνικός" με μάλλον μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Θα μπορούσα φυσικά να φέρω κι άλλα παραδείγματα, αλλά φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω : Δεν υπάρχει blogger που να μην ανήκει σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες που όλοι θα 'χουμε λίγο πολύ δει να "λοιδορούνται" κατά καιρούς. Το θέμα είναι λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, κατά πόσο μ' όλα αυτά χάνεται το νόημα του ίδιου του bloging, που, αν δεν κάνω λάθος, αφορά κυρίως στο γράψιμο και όχι στο, γοητευτικό ίσως για κάποιους, κυνήγι της ίντριγκας, των συνομωσιών και των αντιμαχόμενων παρατάξεων.

Όλο το παραπάνω θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συγκεκαλυμμένη απόπειρα μετα-μπλόγκινγκ, έτσι, για να μου φύγουν κι εμένα οι "καύλες", την ώρα μάλιστα που θα 'πρεπε ίσως να παρακολουθώ την ψηφοφορία της Eurovision! Ίσως να 'ναι κι έτσι βέβαια, εμένα μια φορά μου κάνει εντύπωση το ζήτημα, όντας καινούργιος, όχι στα blogs, αλλά στην κοινωνία του ελληνικού μόνιτορ.

Η ματαιότητα των "θέλω"

2006-05-20T07:51:00.000+01:00

Σήμερα λοιπόν, ως άλλος Keanu Reeves—έτσι για να θυμηθώ και τον μέντορα «δικηγόρο του Διαβόλου»—θα βροντοφωνάξω : «In the Bible we lose, Father!», υπογραμμίζοντας, όχι τα λόγια αυτά καθαυτά, αλλά το άρωμα ματαιότητας που αυτά αναδίδουν. Θα πω λίγα πράγματα για την--αποκρουστική, για ορισμένους--άποψή μου του να θεωρώ μάταια τα ανθρώπινα "θέλω".

Θα 'θελα λοιπόν να σχολιάσω μια από τις μεγαλύτερες «πατάτες» που έχω ακούσει στη ζωή μου, η οποία έχει καθιερωθεί κι αναπαράγεται καθημερινά ως η—και—fuckώ τις σοφίες, να ‘ούμε. Η «πατάτα» για την οποία κάνω λόγο δεν είναι άλλη από την πασίγνωστη φράση του Coelho : «Εάν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις». Γνωρίζω φυσικά τον κίνδυνο που διατρέχω αυτή τη στιγμή και μ’ αυτά τα λεγόμενα να εισπράξω πολλές, αληθινές ετούτη τη φορά πατάτες και άλλα, σάπια κατά προτίμηση λαχανικά στη μούρη, συνοδευόμενα από μεγαλοπρεπή «ΟΥΥΥ!!!».

Δεν πειράζει όμως, θα συνεχίσω, δικαιολογώντας την άποψη που έχω σχηματίσει, θα σας παρακαλούσα δε να έχετε υπόψη σας ότι η άποψη που έχει κανείς για τον κόσμο δεν μπορεί παρά να έχει τις ρίζες της στο συνονθύλευμα των εμπειριών που απαρτίζουν την ασήμαντη ζωούλα του.

Αυτό που εγώ έχω δει λοιπόν να συμβαίνει είναι ότι όταν κάποιος θέλει κάτι πάααρα πολύ, το σύμπαν (το ποιο;) απλά δε δίνει δεκάρα τσακιστή, αλλά αντιθέτως, αντιμετωπίζει τις επιθυμίες μας με μια αδιαφορία που τσακίζει κόκαλα. Είναι δε συντριπτικά ισχυρότερο το ενδεχόμενο ολόκληρο το σύμπαν ΟΝΤΩΣ να συνομωτήσει ώστε να μας κάνει τα «θέλω» σκόνη, παρά να κουνήσει έστω και το μικρό του δαχτυλάκι για ν’ αποκτήσουμε εμείς το «παιχνιδάκι» μας, όποιο κι αν είναι αυτό. Κοινώς, το σύμπαν χέστηκε πατόκορφα για τη δική μας ευτυχία ή την όποια ενδεχόμενη «ευγνωμοσύνη» μας προς αυτό. Είναι σαν να μας λέει : «Κι αν σας αρέσει, μάγκες! Αν όχι, αλλάξτε σύμπαν...Αν μπορείτε...Χε, χε, χε!».

Τώρα φυσικά, θα μου πείτε : «Μα τι λες τώρα; Εδώ υπάρχουν τρανταχτά παραδείγματα εφαρμογής της πατάτας...εε...της σοφίας που εσύ ονομάζεις πατάτα!». Κι όμως, τα όποια παραδείγματα δεν πτοούν το μηδενιστικό μου παραλήρημα. Γιατί απλούστατα, η μία περίπτωση κατά την οποία ένα «ισχυρό θέλω» γίνεται τελικά πραγματικότητα συνοδεύεται κι από κάμποσες χιλιάδες περιπτώσεων «θέλω» που απλά μένουν στο ράφι. Εδώ τώρα φυσικά θα «παίξει» το άλλο επιχείρημα, αυτό του πόσο «ισχυρό» είναι ένα «θέλω» (εξ ου και η χρήση των εισαγωγικών!). Σου λέει ο άλλος δηλαδή : «Ε...Πως! Δεν το ήθελες ΠΟΛΥ, γι’ αυτό και δεν ενεργοποίησες την επικαλούμενη συμπαντική συνομωσία». Αλλά, ποιος κρίνει το «πολύ» και το «ισχυρό», φίλοι μου; Σε ποια εσωτερική ζυγαριά του μυαλού μας μπορούμε τελοσπάντων να ζυγίσουμε τα «θέλω» μας έτσι ώστε να τα αμολήσουμε μετά στο σύμπαν και να έχουμε, ρε παιδί μου, μια ελπίδα ότι αυτά είναι όντως ισχυρά, μπας και γίνουν πραγματικότητα;

Η εντύπωση που μου δίνεται λοιπόν, όσον αφορά στα «παραδείγματα εκπλήρωσης μιας ισχυρής επιθυμίας», είναι ενός ανάποδου Murphy’s Law! Τι μας λέει ο νόμος του Μέρφι; Ότι η δική μας ουρά στο σούπερ μάρκετ πχ πηγαίνει πάντα πιο αργά από όλες τις άλλες. Αν το καλοσκεφτείτε όμως, πρόκειται για μια πρώτου μεγέθους αυταπάτη : ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ότι οι άλλες ουρές εξυπηρετούνται πιο γρήγορα διότι απλά δίνουμε σημασία στο όλο ζήτημα ΜΟΝΟΝ όταν η δική μας εξυπηρετείται αργά, θυμόμαστε δε εκείνη τη στιγμή και ΟΛΕΣ τις άλλες φορές που η ουρά μας δεν έλεγε να προχωρήσει και, τσουπ, να ‘τος ο νόμος του Μέρφι! Με τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό, όποτε ένα «θέλω» μας γίνεται τελικά πραγματικότητα, βγάζουμε εκ των υστέρων το συμπέρασμα ότι «πρέπει να ‘ταν αυτό πολύ ισχυρό για να πραγματοποιήθηκε» και ξεχνάμε όλες εκείνες τις φορές που θελήσαμε κάτι και η ευχή μας πήγε στα συμπαντικά σκουπίδια. Δηλαδή, με λίγα λόγια, η ταμπέλα του «ισχυρού θέλω» μπαίνει εκ των υστέρων και άμα τη πραγματοποιήση αυτού, άρα και εκ του ασφαλούς!

Και τώρα, φίλοι και φίλες, σταυρώστε με ελεύθερα! Τα ζητάει ο οργανισμός μου!

"ΈΛ-ληνες άνδρες...ενωθείτε!"

2006-05-15T14:11:00.000+01:00

William of Baskerville: You see, Adso... the step between ecstatic vision and sinful frenzy... is all too brief.

Το μεταφέρω γιατί μου 'κανε τρομερή εντύπωση...

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε σήμερα το πρωί από ένα μέλος διαδικτυακού φόρουμ (θηλυκού γένους, κατά δική του δήλωση) ως απάντηση σε κάποιο άλλο μέλος (επίσης θηλυκού γένους) με το οποίο υπήρξε "διαφωνία απόψεων". Απολαύστε :

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΑ ΤΣΟΥΛΑΚΙΑ

ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΔΡΕΣ:

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΙΜΑ, ΑΝΗΘΙΚΑ, ΕΓΩΠΑΘΗ, ΑΛΑΖΟΝΙΚΑ, ΣΑΠΙΣΜΕΝΑ ΤΣΟΥΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΑΣ.

ΜΗ ΔΙΣΤΑΖΕΤΕ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΤΕ ΜΙΑ ΠΟΥΤΑΝΙΤΣΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΙΑΚΑ ΟΜΟΡΦΗ 'Η ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΑ ΤΣΙΜΠΟΥΚΙΑ 'Η ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΣΦΙΧΤΟ ΚΩΛΑΡΑΚΙ.

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΕΣ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΩΣ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ, ΔΡΑΚΟΝΙΑΝΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΜΕ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΙ ΚΑΙ ΑΧΡΗΣΤΕΥΣΙ ΤΩΝ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΔΡΩΝ.

ΩΣ ΑΝΔΡΕΣ ΕΙΣΤΕ ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥΣ.

ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΕΣ.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν είναι το, ομολογουμένως ευφάνταστο υβρεολόγιο. Ούτε καν η γελοία παραφιλολογία περί ΕΛ, για την οποία δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που γίνεται λόγος κι έχουν αναλάβει άλλοι να της αλλάξουν τα φώτα, πάρα μα πάρα πολύ πετυχημένα.

Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε στην όλη ιστορία είναι ο τρόπος με τον οποίο το εν λόγω φασιστικό ιδεολόγημα μπορεί να απορροφά, να ισοπεδώνει εντελώς ακόμη και θεμελιώδη στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου, κάνοντάς το ανίκανο να αισθανθεί ακόμη και την "αλληλεγγύη του φύλου", βρε αδελφέ! Επαναλαμβάνω ότι τα παραπάνω λόγια δεν ειπώθηκαν από κάποιον τελειωμένο, ακροδεξιό, στα όρια της σχιζοφρένειας, φαλλοκράτη, αλλά από μια--μάλλον νέα--κοπέλα σε μια άλλη! (τουλάχιστον με τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας)

Προβληματίζομαι λοιπόν και αναρωτιέμαι : Πόσο πραγματικά "ακίνδυνη" είναι η γελοία μπουρδολογία περί "ανωτερότητας της φυλής" που όλοι θα 'χουμε αναμφίβολα δει να αναπαράγεται σήμερα; Κάποτε, εκφέροντας άποψη για το blog του funel, είχα πει πως θεωρώ την προσπάθεια που γίνεται εκεί διασκεδαστική μεν, υπερβολική δε, καθώς θεωρούσα ότι ο πλασιέ βιβλίων Λιακόπουλος δεν είναι ικανός για τίποτε περισσότερο από το να μας προσφέρει ένα χαλαρό δίωρο γέλιου στη μεσημεριανή ζώνη. Έλεγα μάλιστα πως θα 'θελα κάποια στιγμή να δω μια αντίστοιχη σκληρή σάτιρα να στρέφεται και κατά άλλων, καθισμένων υψηλότερα στην πυραμίδα της εξουσίας προσώπων.

Ομολογώ πως έχω αλλάξει γνώμη...Η παπαρολογία των ΕΛ και των διαγαλαξιακών τους πολέμων, που ξεκίνησε εδώ και μια δεκαπεντατία περίπου και ήταν αρχικά περιορισμένη σε στενούς κύκλους "γραφικών" που κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά, έχει πλέον φτάσει να αναπαράγεται σε ΜΜΕ πανελλήνιας εμβέλειας επί καθημερινής βάσεως. Τα βιβλία που αφορούν στα ζητήματα αυτά έχουν πολλαπλασιαστεί, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει ζήτηση, ότι ο κόσμος τα ζητά, ότι ο κόσμος τα αγοράζει. Οι γελοιότητες που πρεσβεύουν οι εν Ελλάδι "πρυτάνεις των ΕΛ" αποκτούν ερείσματα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ανθρώπων ΝΕΩΝ και, υποτίθεται, "μορφωμένων". Οι δε "light" παραφυάδες του ιδεολογήματος--που, προσωπικά τις θεωρώ πιο επικίνδυνες απ' το ίδιο το ιδεολόγημα--έχουν φτάσει να εκφέρονται εν είδει "χαλαρής πλακίτσας" μεταξύ παρεών : "Έλα μωρέ, Εβραίος δεν είναι; Τι περιμένεις;", "Έλα μωρέ, αφού εμείς δώσαμε τα φώτα στον κόσμο, όλοι το παραδέχονται αυτό!" κλπ κλπ. Η συνομωσιολογική σούπα σερβίρεται πλέον ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά, μασκαρεμένη με την "εγγυρότητα" των τηλε-βιβλίων και της ρητορικής των τηλε-πωλητών.

Πιστεύω λοιπόν πως χρειάζεται συνεχής επαγρύπνηση και σίγουρα όχι χαΛαρή (με παχύ το Λ, έτσι!) αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων. Δυστυχώς, η γελοιότητα δεν είναι καθόλου αυτονόητη, όπως φαίνεται, αλλά πρέπει διαρκώς να δείχνεται, με συνέπεια και επιμονή. Ίσως γίνομαι κι εγώ υπερβολικός μ' όλα αυτά, πάντως προσωπικά έμεινα άφωνος από τα λόγια αυτής της κοπέλας, τα οποία δεν μπορεί κάποιος ελαφρά τη καρδία να "καταδικάσει" ως προϊόντα μιας υποβόσκουσας ψυχοπαθολογίας. Η ιστορία άλλωστε έχει δείξει ότι η ψυχοπαθολογία δεν είναι καθόλου "ακίνδυνη" όταν αρχίσει να αφορά στα δημόσια πράγματα κι όταν μεταμφιέζεται σε ιδεολογία.

Γι' αυτό λοιπόν, ΦΩΝΑΖΩ : funel άλλαξέ τους τα φώτα, μάστορα! Και είθε να βρεις μιμητές!

Κρυφογκομενίζειν, το άθλημα της αθάνατης καγκουριάς

2006-05-13T09:30:00.000+01:00

Ευχάριστο διάλειμμα σήμερις, αφιερώσεων συνέχεια, χολής και δηλητηρίου το ανάγνωσμα...+πρόσχωμεεεν+...

(Μα τι πάω και θυμάμαι ώρες ώρες!)

Το γκομενίζειν είναι υπέροχο πράγμα! Μπορεί κανείς να ασχολείται δέκα ζωές με αυτό το ευγενές άθλημα και πάλι να μην είναι αρκετό. Τιμούμε το γκομενίζειν και εξαίρουμε τον δημιουργικό του ρόλο στην ανθρώπινη Ιστορία!
Το κρυφογκομενίζειν υπό την μασκούλα της Υψηλής Σκέψης, της Υψηλής Τέχνης, του Υψηλού Εσωτερισμού, της Υψηλής Πολιτικής και της Παχιάς Κουβέντας ταιριάζει σε αυτούς που ο χύδην όχλος ονομάζει "κάγκουρες" και "ποντικαρέους".

...έγραφε κάπου, κάποτε ένας καλός άνθρωπος

Τα 'πε όλα, τολμώ να πω...

Η κωμική πλευρά της ηλιθιότητας

2006-05-12T04:50:00.000+01:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι κομματάκι παλιό και το αφιερώνω εξαιρετικά σε όλους τους "έξυπνους", σε όλους τους "μάγκες", στους "έχοντες πάντα δίκιο", στους κραδαίνοντες το ξίφος του IQ τους και της κακογαμημένης λογικής τους μέσα στη μούρη μας και γενικά, σε όλους τους wannabe νταβάδες του λόγου (μου/σου/του) που μας έχουν σπάσει τ' αρχίδια με το εξυπνακίστικο στυλάκι τους...Με τα διαπιστευτήρια της εξυπνάδα σας σκουπίζω τον κώλο μου...Μαλάκες!

Κάποτε, απευθυνόμενος σ’ έναν ηλίθιο, ο οποίος με διάφορα τεχνάσματα προσπαθούσε απεγνωσμένα να μου αποδείξει ότι είναι έξυπνος, του είπα ότι η βλακεία του με διασκεδάζει. Θα ήθελα λοιπόν να επεκταθώ λίγο περισσότερο πάνω σ' αυτό...

Η αλήθεια είναι ότι η βλακεία—η απλή, αγνή βλακεία—δεν είναι και το πιο διασκεδαστικό πράγμα του κόσμου. Θα έλεγα ότι είναι μάλλον βαρετή, σε σημείο εξάρθρωσης της κροταφογναθικής απ’ το πολύ χασμουρητό δηλαδή, γεγονός που, όπως καταλαβαίνετε, δεν αποτελεί και κανένα φοβερό κίνητρο για ν’ ασχοληθεί κανείς μαζί της. Όπως όμως σε όλα, έτσι και στο συγκεκριμένο, ουδέν απόλυτον. Ο παραπάνω κανόνας λοιπόν δεν εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις των ηλιθίων συνανθρώπων μας, αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, απαραίτητες φυσικά για να ισχυροποιήσουν τη θέση του αρχικού μας κανόνα. Ποια είναι η εξαίρεση λοιπόν;

Η περίπτωση που, τουλάχιστον εμένα, μου προσφέρει μεγάλες δόσεις γέλιου, είναι εκείνη κατά την οποία ο ηλίθιος φτιάχνει μια δική του πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι του, στο κέντρο της οποίας τοποθετεί τον ίδιο του τον εαυτό, στέφοντάς τον με τίτλους που σε καμία περίπτωση δεν είναι αντιπροσωπευτικοί αυτού που βιώνει στην καθημερινή του ζωή και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Τίτλους όπως «πανέξυπνος», «αρχιμάγκας», «αρχιγαμιάς», «αρχιδαράς», «σούπερ καλλιτέχνης» κλπ κλπ. Το τι ωθεί το φίλο μας τον ηλίθιο στο να δημιουργήσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένα ακόμη θέμα προς συζήτηση. Σίγουρα, μια δόση ψυχοπαθολογίας υποκρύπτεται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, χωρίς να είναι απαραίτητο φυσικά. Κάποιες άλλες φορές, η αρχική ώθηση για τη δημιουργία μιας τέτοιας πραγματικότητας προέρχεται από αμφισβητούμενης εγκυρότητας κρίσεις των γύρω του για το πρόσωπό του. Πχ από τη Σούλα, τη γκόμενα που είχε στο πανεπιστήμιο, από την κυρά-Μαριγούλα που είχε το περίπτερο απέναντι κι έπαιρνε τα τσιγάρα του κλπ κλπ. Ίσως κάποτε να συμπλήρωσε και κανένα τεστ IQ σε κάποια εφημερίδα, και να 'βγαλε καλό σκορ. Ίσως να 'χε και καλούς βαθμούς στο απολυτήριό του, τότε που αποφοίτησε απ' το Λύκειο της Κάτω Τραχανοπλαγιάς. Από εκεί και πέρα, πυκνό μυστήριο καλύπτει τη συμπεριφορά αυτή. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει εδώ, δεν είναι τα αίτια μιας τέτοιας συμπεριφοράς, αλλά η συμπεριφορά αυτή καθαυτή και η παρατήρησή της ως ενός ακόμη πρωτότυπου τρόπου διασκέδασης.

Ο ηλίθιος λοιπόν ξυπνά ένα πρωί, αυτοχρίζεται τους τίτλους που προαναφέραμε και ξεκινά έπειτα η απεγνωσμένη του προσπάθεια να πείσει τους πάντες για το αληθινό των τίτλων αυτών. Παρουσιάζεται φέροντας εκ προοιμίου τους τίτλους! Μπαίνει σε μια παρέα και συστήνεται ως ο «έξυπνος», ο «μάγκας» κλπ. Συν τοις άλλοις, είναι ευρηματικός και θρασύς στις σχέσεις του, στοιχεία που αποτελούν πρώτης τάξης όπλα στον αγώνα του για να πείσει. Είναι λοιπόν σύνηθες το φαινόμενο, ο αγώνας αυτός να έχει αποτελέσματα. Συχνά εντυπωσιακά! Δεν είναι λίγες οι φορές που οι τίτλοι που ο ίδιος έδωσε στον εαυτό του, τελικά του αναγνωρίζονται. Ο ηλίθιος τότε το ευχαριστιέται. Κοκορεύεται για τους τίτλους του και δε χάνει στιγμή να υπενθυμίζει σε όλους ποιος είναι ο πιο «***» (βάζετε ό,τι θέλετε) της παρέας.

Μη μου πείτε ότι αυτό δεν είναι απολαυστικό! Πάρτε για παράδειγμα τον Κάτμαν της Ανίτας! Όσο ήταν ένας απλός καλεσμένος της εκπομπής της, δεν έβγαζε τόσο γέλιο ο κακομοίρης. Απ' τη στιγμή που αυτοχρίστηκε μέγας σταρ και τραγουδιστής, τότε είναι που άρχισε το πανηγύρι! Όταν έβγαλε δε και δίσκο, ε εκεί πια τα πράγματα έγιναν άκρως ξεκαρδιστικά!

Η αναγνώριση που ο ηλίθιος απολαμβάνει βέβαια δεν είναι από μόνη της αρκετή για ν’ ανεβάσει το δείκτη νοημοσύνης του. Βλέπετε, ο ηλίθιος, το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται την ώρα της μεγάλης δόξας του είναι ότι οι τίτλοι τους οποίους επέβαλε για τον εαυτό του θα πρέπει να επαληθευτούν με το πέρασμα του χρόνου, να αντέξουν στο συνεχές σφυροκόπημα της κριτικής αλλά και της ίδιας της ζωής. Δεν σκέφτεται ότι και το παραμικρό του στραβοπάτημα είναι αρκετό για να τον εκθέσει ανεπανόρθωτα. Θα μου πείτε, με τι να σκεφτεί, ηλίθιος καθώς είναι; Έτσι είναι φίλοι μου...Και συνήθως το στραβοπάτημα δεν αργεί να έρθει...Και τότε αρχίζει η πραγματική διασκέδαση!

Καταλαβαίνουν τότε όλοι ότι ο φίλος μας τους πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και η αντίδρασή τους είναι αναμενόμενη, φυσικά, και σκληρή. Ο βλαξ όμως, απορροφημένος καθώς είναι από την πραγματικότητα στην οποία ζει, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί την αλλαγή της τάξης πραγμάτων. Έχει βάλει τόσο πολύ τον εαυτό του σ’ αυτό το παιχνιδάκι, που η απορία η οποία μετά εκφράζει είναι απόλυτα ειλικρινής! Απορία, που σε λίγο μετατρέπεται σε οργισμένη αντίδραση. Είπαμε ότι ο βλαξ είναι θρασύς! Δεν θα διστάσει να αντιδράσει ακόμη και βίαια όταν ο περίγυρός του αρχίσει να τον χλευάζει! Αυτό όμως που ο βλαξ δεν αντιλαμβάνεται, είναι ότι όσο περισσότερο και εντονότερα αντιδρά, τόσο περισσότερο διασκεδαστικός γίνεται! Αν πριν, κοκορευόμενος για τον α ή β τίτλο, ο βλαξ γινόταν απλά γελοίος, με το που αρχίζει τα κλαψιάρικα ξεφωνητά του μετατρέπεται σε επαγγελματία γελωτοποιό! Όσο περισσότερο συνεχίζει για ν’ αποδείξει την υποτιθέμενη εξυπνάδα του τόσο πιο πολύ η βλακεία του εκτίθεται στα μάτια όλων αυτών που προηγουμένως τον προσκυνούσαν. Φαύλος κύκλος δηλαδή! Τότε λοιπόν είναι που ο φίλος μας είναι πραγματικά έτοιμος να στεφθεί με το στέμμα που του άξιζε : Το στέμμα της ηλιθιότητας! Μην το γελάτε, φίλοι μου, ακόμη και γι’ αυτό το στέμμα κάποιοι θα σκότωναν. Βλέπετε, ακόμη κι αυτό είναι για μερικούς κάτι πολύ πιο πολύτιμο από το ανελέητο τίποτα που μέχρι τότε είχαν συνηθίσει.

Η αναφορά στον Κάτμαν είναι καθαρά συμβολική και όχι "κυριολεκτική"...Για να 'μαι ειλικρινής, πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος τύπος είναι εξυπνότερος πολλών άλλων "έξυπνων με τη βούλα". Αν παρ' όλ' αυτά κάποιος θεωρήσει ότι ο λόγος μου είναι "ρατσιστικός" ή ο,τιδήποτε άλλο, χέστηκα!

Κριτική στον "Κώδικα Ντα Βίντσι"

2006-05-11T05:36:00.000+01:00

Στη χώρα του "ουυυ 666", των μεγάλων σταυρών και των εκκλησιαστικών λαβάρων που όλοι αναμένουμε να υψωθούν επί τη ευκαιρία της προβολής της ταινίας "Κώδικας Ντα Βίντσι", ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μια σοβαρή κριτική του περιβόητου βιβλίου, βασισμένη σε στοιχεία και μακριά από την κομπλεξική λογική του "Δεν αρέσει στο ιερατείο, άρα είναι αποδεκτό και αληθές!".

Από τον Justanothergoneoff :

Τα λάθη, οι αβλεψίες και οι προχειρότητες στον Κώδικα Ντα Βίντσι - μέρος 1ο

Τα λάθη, οι αβλεψίες και οι προχειρότητες στον Κώδικα Ντα Βίντσι - μέρος 2ο

Η συμβολογική ανατομία ενός φόνου στον ΚΝΒ

Το Ηγουμενείο της Σιών και ο Κλωντ Ντεμπυσύ: η απάτη του γαλατικού εθνικισμού στον ΚΝΒ

Keep up the good work!

Το κακό...

2006-05-11T00:37:00.000+01:00

...με την ηλιθιότητα είναι ότι οι κραυγές της, αν και συχνά διασκεδαστικές, είναι και απόλυτα προβλέψιμες...

Ν' αγιάσει το στόμα σας, κύριε Nonce!!!

Και...προς τους κραυγάζοντες...

Evening duty

2006-05-09T23:07:00.000+01:00

Το ξύπνημά μου είναι απότομο...Τα μάτια μου ανοίγουν μόλις 2 λεπτά πριν την καθορισμένη ώρα και το πρώτο πράγμα που μου 'ρχεται στο μυαλό μόλις βλέπω το ρολόι είναι η πεποίθηση περί της ύπαρξης εκείνου του ακριβέστατου ξυπνητηριού σε κάποια ξεχασμένη γωνιά του εγκεφάλου, απ' όπου μπορεί ως άλλο "Μάτι-που-βλέπει-τα-πάντα" να παρακολουθεί ανελλιπώς το χρόνο, συνδυάζοντάς τον με τις γελοίες υποχρεώσεις μας. Ακούω παιδικά γέλια, συνοδευόμενα από δυνατούς κρότους..."Ταγκ-ΜΠΑΜ!". Ξανά...Ξανά! Ήχοι μιας μπάλας πάνω στον τοίχο του σπιτιού. "Ταγκ-ΜΠΑΜ! Ταγκ-ΜΠΑΜ!". Ξανά και ξανά! Οι τρομεροί ήχοι του παιχνιδιού που μοιάζουν με μικρές εκρήξεις, γίνονται ολοένα και πιο ενοχλητικοί. Χρειάζομαι ένα τσιγάρο και την αίσθηση του παγωμένου αέρα στο πρόσωπό μου! Αμέσως!

Βγαίνω έξω και η ατμόσφαιρα είναι παγωμένη, χιλιάδες μαστίγια που τιμωρούν το πρόσωπό μου. Ανάβω τσιγάρο και παρακολουθώ τα δυο παιδάκια που ήταν υπεύθυνα για το ηχηρό σφυροκόπημα, ενώ αυτά με αγνοούν, συνεχίζοντας το παιχνίδι τους. Ένα ξανθό, ψηλόλιγνο κοριτσάκι με όμορφο αλλά θρασύ πρόσωπο, όχι πάνω από δώδεκα ετών κι ένα καστανό αγοράκι με σαφώς πιο ευγενικά χαρακτηριστικά γύρω στα δέκα. Μετά από λίγο, πέφτω στο αντιληπτικό τους πεδίο κι αυτά, από σεβασμό ίσως στα χρόνια μου ή και στο απειλητικό μου μέγεθος, σταματούν και κάθονται ήσυχα επάνω στις μπάλες τους...Οι μπάλες ήταν δύο τελικά...Εγώ τα μαζεύω και φεύγω και κατευθύνομαι πίσω απ' το σπιτάκι, νιώθοντας και κάποιες τύψεις για τη χυδαία μου εισβολή στον κόσμο τους. Αυτά όμως δε συνεχίζουν το παιχνίδι...Καθισμένα επάνω στις πολύχρωμες μπάλες τους, αρχίζουν να συζητούν. Πίσω από το καταφύγιο που μου προσφέρει το σπιτάκι, η ακοή μου αρχίζει να κλέβει τις κουβέντες τους. Πρόκειται για μια καταμέτρηση. Τα παιδάκια μετρούν τα ατυχήματα που είχαν στο παιχνίδι και στ' αυτιά μου φθάνουν ανατριχιαστικές περιγραφές : "Μια φορά εγώ έγδαρα και τα δυο μου γόνατα ώσπου φάνηκα από μέσα το κόκκαλο", λέει το κοριτσάκι. "Μια φορά έσπασα και τα δυο μπροστινά μου δόντια και το ένα χώθηκε μέσα στη γλώσσα μου", λέει το αγοράκι. Και το κοριτσάκι συνεχίζει : "Έχω κάνει πάνω από πενήντα ράμματα! Ρε συ, εγώ όταν πέφτω, δε μ' αρέσει να βάζω τα χέρια μου και να στηρίζομαι. Τ' ανοίγω και πέφτω με τα μούτρα!" Μα, τί κάθομαι κι ακούω; Τι κάθεται και λέει αυτή η δωδεκάχρονη σχιζοφρενής; Κι ο άλλος απαντά : "Καλά ρε, εσύ δεν παίζεσαι!" Αναρωτιέμαι, ξέρουν αυτά τα παιδάκια πόση δύναμη κρύβουν τα όσα λένε; Πόσες εξευτελιστικές νίκες έναντι των συνηθισμένων φόβων των "δυνατών" μεγάλων; Όταν δε διστάζεις να πέσεις στο έδαφος με τα μούτρα, όταν δε φοβάσαι να υποδεχτείς τμήματα των κομματιασμένων σου δοντιών μέσα στη γλώσσα σου, άραγε τί έχεις άλλο να φοβηθείς; Όταν έχεις τον πόνο, αλλά ίσως και το θάνατο γραμμένο στα ανώριμα γεννητικά σου όργανα, τί άλλο, απορώ, έχεις να φοβηθείς;

Θαμπωμένος από το μεγαλείο των δύο λιλιπούτειων μορφών αποφασίζω να περπατήσω για λίγο μέσα στην παγωνιά και το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει στα λεπτά που προηγήθηκαν του απότομου ξυπνήματός μου...

Βγαίνω απ' το γυμναστήριο της περιοχής μου κι απ' έξω με περιμένει μια μηχανή enduro με άσπρα φτερά ποτισμένα με μπλε πιτσιλιές. Η μηχανή γέρνει προς το μέρος μου με το τιμόνι της είναι ελαφρώς στριμμένο...Ξερνά όλη την αναίδεια που ποτέ δεν είχα. Ξαφνικά ξέρω ότι μπορώ να οδηγήσω αυτό το τερατάκι με χίλια. Ένας αλητάμπουρας με πλησιάζει και μου ζητά να τον πάω κάπου. Ο αλητάκος μασάει τσίχλα, έχει το ένα του χέρι πάνω στους όρχεις του και, καθώς μου μιλά, εκσφενδονίζει σάλια από δω κι από εκεί. Του απαντώ πως δε μας παίρνει και τους δύο κι αυτός αρχίζει κάποιες αόριστες ικεσίες αναμεμιγμένες με βρισίδια. Του λέω "εντάξει!" κι ο μικρός σαλτάρει πρώτος στη μηχανή. Προσπαθώ ν' ανεβώ κι εγώ και ξαφνικά μου φαίνεται πολύ ψηλή για το μπόι μου. Έπειτα από πολλές κι επίπονες προσπάθειες, τα καταφέρνω, και κάθομαι στη σέλα λαχανιασμένος. Βάζω μπροστά κι ο ξερός, τραχύς ήχος μετριάζει κάπως την κούρασή μου. Ξεκινώ δειλά δειλά και, με την άκρη του ματιού μου, βλέπω ότι ο μικρός πίσω μου δεν κρατιέται από πουθενά. Επιταχύνω απότομα αναπτύσσοντας ιλιγγιώδη ταχύτητα και σηκώνω την enduro σούζα, ώσπου ξάφνου μου φαίνεται πιο ελαφριά. Ο αλητάκος ακόμη κάνει σβούρες στο δρόμο αφήνοντας κόκκινα σημάδια πάνω στην άσφαλτο όταν γυρίζω να κοιτάξω πίσω μου χαχανίζοντας. Η φευγαλέα ματιά που ρίχνω στο καθρεφτάκι γυρίζοντας μου αποκαλύπτει τη φάτσα ενός ακόμη αλητήριου, πολύ πιο προκλητικού από αυτόν που σε λίγο δεν θα έχει πια φάτσα...

Αμέσως βρίσκομαι καθισμένος στον τόπο για τον οποίο ξεκίνησα : Ένα κυριλάτο cafe-bar, γυαλί και άνετοι καναπέδες παντού κι εγώ, έχοντας αλλάξει ρούχα--και φάτσα--κάθομαι δίπλα στον Geo, που καπνίζει ένα ευωδιαστό τσιγάρο και πίνει κάτι στο χρώμα του χαλκού. Εγώ έχω στα χείλη μου τη γεύση του δεκαπενταετούς blended που λαμπυρίζει μέσα σ' ένα χαμηλό χλιδάτο ποτήρι μπροστά μου. Με το που βλέπω το βλέμμα και το αμυδρό χαμόγελο του Geo, καταλαβαίνω ότι αυτοί που περιμέναμε έφτασαν : Ο Tom με τη νέα του κατάκτηση : Ένα κορίτσι ψηλό, αδύνατο--ίσως περισσότερο απ' το κανονικό--με κατάλευκη μαρμάρινη επιδερμίδα και κόκκινα, μακριά μαλλιά που κατηφορίζουν στην πλάτη της κι εκπέμπουν αποχρώσεις ίδιες με το ποτό του Geo...Ένας άγγελος...Ο Tom μας χαιρετά εγκάρδια και μας συστήνει το αγγελικό πλάσμα, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει. Αυτή λέει μόνον ένα "γεια!" και κάθεται αμήχανα και φρόνιμα πλάι του. Ο Geo αρχίζει με το συνηθισμένο του πομπώδη λόγο να εξηγεί την ιδέα του...Επάνω στο χαμηλό τραπέζι αρχίζει να αχνοφαίνεται ένα πολύχρωμο ολόγραμμα που, όσο περνάει η ώρα, ζωντανεύει : Ο πύργος! Έξι σώματα φιδιών σχηματίζουν το κτίριο. Μπλεγμένα σε περίτεχνους κόμπους στη βάση, σχηματίζουν εντυπωσιακά μπαλκόνια, πολεμίστρες, διάφορες άλλες λεπτομέρειες. Οι λαιμοί τους υψώνονται και καταλήγουν σε έξι κεφάλια, με στόματα να χάσκουν ανοιχτά, αποκαλύπτοντας μυτερά δηλητηριώδη δόντια και ζωντανές διχαλωτές γλώσσες, τα οποία στην κορυφή διατάσσονται σ' ένα περίεργο γεωμετρικό σχήμα. Ο Tom φαίνεται σαστισμένος και ανήσυχος. Ο Geo δεν έχει τελειώσει όμως...Το κεφάλι του αρχίζει να γεννά νέες ιδέες και καθώς τις εκστομίζει, νέα σώματα φιδιών ξεφυτρώνουν από την ασφυκτικά μπλεγμένη βάση, κεφάλια μοχθηρά με γλώσσες που πάλλονται σαν τρελές τεντώνονται για να φθάσουν τα έξι αδέλφια τους εκεί ψηλά. Ο Tom τα' χει παίξει! Έχει το στόμα του ανοιχτό και η γλώσσα του κρέμεται απ' έξω σαν παράλυτη, μη θυμίζοντας σε τίποτα τη ζωτικότητα των φιδίσιων γλωσσών. Το αγγελικό πλάσμα δεν πάει κι αυτό πίσω : Το πρόσωπό της βρίσκεται σε μεγάλη ένταση, τα μάτια της ακτινοβολούν μια μοχθηρία ισάξια εκείνης των ερπετών που σφυρίζουν μπροστά της. Το ένα της χέρι έχει μπει μέσα από το πανάκριβο φόρεμά της και χουφτώνει με δύναμη το αριστερό μικρό της στήθος και το άλλο είναι απασχολημένο με το να χαϊδεύει το καβάλο του Tom, ο οποίος όμως δεν αντιδρά στο βρώμικο κάλεσμα. Ο άγγελος έχει μετατραπεί σε δαίμονα! Ο κόσμος γύρω μας έχει εξαφανιστεί και ξάφνου νιώθω κι εγώ απών...παρακολουθώ μόνο τη σκηνή αμέτοχος...Ο Geo αρπάζει βίαια τον κοκκινομάλλη δαίμονα, τον φέρνει κοντά του, κατεβάζει το φόρεμά της κι αρχίζει να βιάζει με όλη του τη δύναμη το κατάλευκο γυμνό κορμί της, ενώ το κορίτσι αφήνει απελπισμένα ουρλιαχτά που δεν μπορώ να καταλάβω αν δηλώνουν πόνο, φόβο ή ηδονή...Ο Tom απλά κοιτάζει με άδεια μάτια, τα μαλλιά του έχουν ξαφνικά γίνει λευκά, κάποια φίδια έχουν τυλιχτεί στο λαιμό του και τον πνίγουν ενώ άλλα δαγκώνουν με μανία την πλάτη του κοριτσιού, που σπαράζει μέσα στα χέρια του Geo. Τα ουρλιαχτά της ολοένα και σβήνουν καθώς τα καλύπτουν να αυξανόμενα σε ένταση σφυρίγματα των φιδιών και η φωνή του Geo που, μη δίνοντας καμία σημασία στο πλάσμα που κρατά, φωνάζει : "Αυτή είναι η δίκη μου ομορφιά, Tom...Σ' αρέσει; Σήμερα σου διδάσκω τη δική μου ομορφιά!" Η φωνή του φίλου μου μετατρέπεται σιγά σιγά σ' ένα ενοχλητικό βουητό καθώς το γκρίζο ημίφως εισβάλλει μέσα απ' την κουρτίνα των βλεφάρων μου...

Πολιτισμός

2006-05-09T20:48:00.000+01:00

Ναι...Να ‘μαι και πάλι...Γεια...

Πολιτισμός σου λέει ο άλλος! Κάθεσαι στην ωραία σου καρεκλίτσα και έχεις τον κόσμο ολόκληρο στα μάτια σου, στ’ αυτιά σου, μπροστά σου, να ξεδιπλώνεται, να γελά, να κλαίει, να χαίρεται και να λυπάται, να γεννιέται και να πεθαίνει κι εσύ, με τον πισινό σου αναπαυτικά καθισμένο στην ανατομική σούπερ ντούπερ προαναφερθείσα καρεκλίτσα τον παρατηρείς σε μια κατάσταση ημικαταπληξίας. Το στόμα σου καμιά φορά χάσκει ανοιχτό, τα βλέφαρα παίζουν, αλλά εσύ εκεί, παρακολουθείς το θαύμα μπροστά στα μάτια σου, το θαύμα στο οποίο όλοι σε θέλουν πρωταγωνιστή, αλλά εσύ παραμένεις ακόμη κομπάρσος, αλλά πού θα πάει, σε περιμένει μια μέρα το χειροκρότημα του φιλοθεάμονος κοινού για να σε κουφάνει, είσαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό, μάγκα μου, τόσο σίγουρος που δεν δίνεις σημασία στο μούδιασμα που απλώνεται σιγά σιγά στον πισινό σου κι ας ήταν η καρεκλίτσα σου σούπερ ντούπερ ανατομική κι ας την πλήρωσες δεν ξέρω κι εγώ πόσο.

Όλα κοντά και όλα μακριά...

Πολιτισμός σου λέει ο άλλος...Επικοινωνία! Επικοινωνιακός!!! (Μπλιαχ!!!)...Κοινωνία της πληροφορίας...Μονδέρνες, high tech, σοβαρές, "τεχνοκρατικές", αστείες λέξεις, που τις έμαθες, στις μάθανε, θα τις μάθεις κι εσύ σε άλλους, είναι ωραίες στο άκουσμα και γεμίζουν το στόμα σου καθώς τις προφέρεις, άσχετα αν δεν έχεις ιδέα τί σημαίνουν, δεν έχεις ιδέα ποιοι τύποι κινούν τα γρανάζια εκεί πίσω για να έχεις κι εσύ τον πρωταγωνιστικό ρόλο που όλοι σου τάζουν.

Όλα κοντινά και όλα μακρινά...

Πολιτισμός «σω» λέει...Κλικ και ντάιαλ το νάμπερ με τα πολλά ψηφία...This call is for free, «σω» λέει...Μά’ιστα...Παράσιτα μηδέν...Ήχος καμπάνα...Θαύμα, θαύμα, χριστιανοί! Συνέβη κι αυτό σήμερις! Αναπάντεχα! Έτσι δε συμβαίνουν τα θαύματα άλλωστε; Παράτα τώρα το «θαύμα» του κόσμου, μάγκα, κι αφέσου στο original αυτό θαυματάκι. Άκου τη φωνούλα εκείνη στο ακουστικό...Κάτι σου λέει, βρε και θα το χάσεις...Κάτι ψιθυρίζει για ιδανικούς κόσμους, για ιδανικά σύμπαντα! Τον λατρεύεις τον ήχο της κι ας διαφωνείς με το σκεπτικό...Αλλά έτσι ήσουν πάντα...Ανικανοποίητος...Πάντα ήσουν ο τύπος του «υπάρχουν και καλύτερα» όταν γνωρίζεις ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Θα μάθεις να λατρεύεις και το σκεπτικό όσο κι αν μας το παίζεις τώρα σκληρό καρύδι! Η φωνούλα κάτι ξέρει!...Αφέσου τώρα στη μουσική της και πάψε να μας τα πρήζεις...Χάνεις το θαύμα το πραγματικό, το ολοζώντανο κι αυτό δεν συγχωρείται, μάγκα. Η γκρίνια σου σταματά εδώ!

Καμιά φορά τα μακρινά είναι κι ευλογημένα.

Σήμερα έμαθα ότι η πληρότητα είναι εύθραστη...Θα κοιμηθώ πλήρης...γι’ απόψε...

Μια παιδική ευχή

2006-05-08T21:38:00.000+01:00

Δεν είναι σπάνιο να φοβάται ένα παιδί. Ο φόβος είναι άλλωστε το εντυπωσιακό εκείνο περιτύλιγμα της μυθοποίησης που διαπερνά τα πάντα στη ζωή του. Για το μικρό Ανδρέα όμως το αντικείμενο του φόβου ήταν αν μη τι άλλο πρωτότυπο : Η αιώνια ζωή! Ο τρόμος της αιώνιας ζωής τον καταδυνάστευε από την πιο τρυφερή του ηλικία, του στερούσε αμέτρητες ώρες ύπνου, προκαλούσε όλα εκείνα τα ατελείωτα πήγαινε-έλα στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά, που κατέληγαν είτε στο σύνηθες κατσάδιασμα ή κάποιες φορές—ω τι ευτυχία—στην απόκτηση της πολυπόθητης θέσης στο μεγάλο κρεβάτι. Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί αυτή η θέση του εξασφάλιζε ηρεμία για το υπόλοιπο της νύχτας. Ίσως μ' αυτόν τον τρόπο η αιωνιότητα που προσπαθούσε να στιβάξει στο κεφαλάκι του και του προκαλούσε ίλιγγο, συρρικνωνόταν, κι έπαυε έτσι να εμπνέει το μεταφυσικό της δέος.

Πόσα βράδια δεν είχε περάσει ο Ανδρέας κάνοντας αυτόν τον αλλόκοτο υπολογισμό, προσπαθώντας να μετρήσει πόσο κρατά η αιωνιότητα! ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ. Δυο λέξεις που δεν ήθελε, δε ζήτησε να μάθει και του τις μάθανε με το ζόρι, μιλώντας του για θεούς και δαίμονες. «Κι ο Θεός θα νικήσει τον πονηρό Διάβολο, και θα χαρίσει σε όλους μας ζωή αιώνια. Αμήν!» Γιατί να μην μπορεί κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι να δεχτεί αδιαμαρτύρητα αυτό το θείο δώρο; Τι κέρδισε με το να το αμφισβητήσει; Διέπραξε την ιεροσυλία και στοίχειωσε τα όνειρά του για το υπόλοιπο του βίου του. Την ιεροσυλία του να κάνει μια αθώα παιδική ευχή : Να μην υπήρχε ούτε Θεός, ούτε Διάβολος, να ήταν όλα αυτά παραμυθάκια για μικρά κι ανόητα παιδιά σαν και του λόγου του, να 'ταν η Αιώνια Ζωή μια φάρσα που κάποιοι σκάρωσαν πριν πολλά πολλά χρόνια και που σήμερα του κόσμου οι αφελείς πιστεύουν και προσδοκούνε σ’ αυτή. Αυτή ήταν η ευχή του Ανδρέα, που δεν τολμούσε σε κανέναν να εκμυστηρευτεί από φόβο μήπως και τον περιγελάσουν ή τον μαλώσουν. Όσο όμως επιμελώς κι αν την έκρυβε, την κρατούσε μέσα του ζωντανή, ένας πολύτιμος λίθος μόνο για τα μάτια της παιδικής του ψυχής. Κι όποτε τα πράγματα δυσκόλευαν και χανόταν στους λαβυρίνθους των σκοτεινών νυχτερινών του υπολογισμών, εκεί έστρεφε το νου του, εκεί, στο δικό του μοναδικό διαμάντι, στην ευχή του, κι έβρισκε μια προσωρινή κι εύθραστη, αλλά πάντα γλυκιά γαλήνη.

Ένα απ' τα βράδια που ο Μορφέας τον βρήκε με το μυαλό του καλά γαντζωμένο στην πολύτιμη ευχή του, ο Ανδρέας είδε ένα παράξενο όνειρο : Είδε ότι αυτός και δυο φίλοι του ακολουθούσαν γεμάτοι γνήσια παιδική περιέργεια ένα μικρό ρυάκι που κυλούσε με θόρυβο προς τη σκοτεινή καρδιά ενός δάσους. Πουλιά ή άλλα ζώα δεν υπήρχαν εκεί γύρω ή κι αν υπήρχαν δεν μπορούσε ν' ακούσει τις φωνές τους...Μόνον το ποταμάκι ακουγόταν, ο χαρωπός αυτός ήχος του νερού καθώς χτυπούσε πάνω σε πέτρες γεμάτες βρύα, καθώς σχημάτιζε μικρούς καταράκτες και δίνες που στριφογύριζαν για λίγο εύθυμα και μετά παρασύρονταν και χάνονταν μέσα στο ρεύμα. Οι τρεις φίλοι συνέχιζαν το τρεχαλητό τους δίπλα στο ρυάκι, το οποίο, όσο βαθύτερα χωνόταν μέσα στο δάσος, τόσο πιο πλατιά γινόταν η κοίτη του. Χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσουν, τα τρία αγόρια βρέθηκαν σε λίγο να τρέχουν δίπλα σ' ένα ορμητικό και πλατύ ποτάμι. Ξαφνικά, έγιναν όλα πιο φωτεινά και τα παιδιά αντίκρισαν ένα γιγαντιαίο ξέφωτο, που κοβόταν στα δύο απ' το μεγάλο ποτάμι. Στο βάθος του ξέφωτου, η ροή του ποταμού διακοπτόταν από ένα τεράστιο, τεχνητό φράγμα και σχηματιζόταν έτσι μια μεγάλη, ασημένια στην όψη λίμνη. Οι τρεις φίλοι σταμάτησαν να τρέχουν και στάθηκαν λιγάκι να ξαποστάσουν, κοιτάζοντας λαχανιασμένοι το επιβλητικό θέαμα. Μια εικόνα πλήρους ακινησίας...Η επιφάνεια της λίμνης που έμοιαζε με γυαλί, η αυστηρή κορμοστασιά του φράγματος πίσω της, ο πεντακάθαρος γαλανός ουρανός με τον ήλιο σαν καρφιτσωμένο επάνω του.

Την επόμενη στιγμή, ο Ανδρέας ένιωσε στο πρόσωπό του έναν δυνατό άνεμο και ξάφνου κατάλαβε ότι βρισκόταν μόνος του επάνω στο φράγμα. Σάστισε όταν είδε πόσο ψηλά βρισκόταν. Κοίταξε προς την πλευρά της λίμνης και μισόκλεισε τα μάτια του γιατί ο δυνατός αέρας τον ενοχλούσε. Είδε τους φίλους του, μικρούς σαν μυρμήγκια, να του γνέφουν από μακριά, να του φωνάζουν, αλλά δεν μπορούσε ν' ακούσει τίποτα. Το σφύριγμα του ανέμου στ' αυτιά του και η απόσταση δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο. Ο Ανδρέας ένιωσε κάτι σαν δόνηση να έρχεται κάτω απ' τα πόδια του. Του φάνηκε πως το φράγμα κινήθηκε. Ένας ανατριχιαστικός θόρυβος έσκισε την ατμόσφαιρα και σκέπασε ακόμη και το ουρλιαχτό του ανέμου. Το φράγμα, αργά αλλά σταθερά, άρχισε να υψώνεται! Ο Ανδρέας πανικοβλήθηκε! Το φράγμα επιτάχυνε την ανοδό του κι ο Ανδρέας ένιωσε να τον διαπερνά το κενό της απότομης ανόδου...Ο τρόμος τον είχε παραλύσει...Στεκόταν όρθιος, χωρίς να τολμά να κάνει την παραμικρή κίνηση κι έβλεπε τη στάθμη της λίμνης να απομακρύνεται κάτω απ' τα πόδια του, έβλεπε τους φίλους του να γίνονται ολοένα και πιο μικροί και τέλος να χάνονται απ' το οπτικό του πεδίο. Ήθελε να ουρλιάξει, αλλά ήχος δεν μπορούσε να βγει απ' το στόμα του, ενώ ο άνεμος δυνάμωνε όσο το φράγμα κέρδιζε ύψος και δυσκόλευε την αναπνοή του. Όσο πιο ψηλά ανέβαινε, τόσο αύξανε την ταχύτητά του το φράγμα. Ο Ανδρέας έμεινε εντελώς ακίνητος κι έκλεισε σφιχτά τα μάτια του.

Τ' άνοιξε μόνον όταν ένιωσε πως το φράγμα είχε σταματήσει πια να ανεβαίνει. Φοβόταν βέβαια γι' αυτό που θ' αντίκριζε, αλλά η περιέργειά του ήταν γραφτό να επικρατήσει τελικά. Τα βλέφαρά του κύλισαν αργά πάνω στους βολβούς και του αποκάλυψαν μια πανέμορφη και συνάμα τρομερή εικόνα : Το φράγμα δεν υπήρχε πια. Τα πόδια του πατούσαν πάνω σ' έναν πέτρινο στύλο που ίσα ίσα τον χωρούσε. Μπροστά του, γύρω του, πάνω του το εκτυφλωτικό γαλάζιο του ουρανού. Το ουρλιαχτό του ανέμου είχε σταματήσει και κανένας άλλος ήχος δεν ακουγόταν. Ο Ανδρέας αποφάσισε να κοιτάξει προς τα κάτω : Η γη φαινόταν χιλιόμετρα μακριά, μια πρασινογάλαζη ιριδίζουσα αχλή. Μέσα στ' όνειρό του, ο Ανδρέας ούρλιαξε απ' τον τρόμο, η φωνή του όμως για άλλη μια φορά δεν ακούστηκε...Θαρρείς και σ' αυτό το μέρος η ίδια η ατμόσφαιρα απορροφούσε τους ήχους πριν καν γεννηθούν. Κι ένιωθε μόνος...Τόσο απελπιστικά μόνος όσο δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά στη ζωή του. Κι αδύναμος. Και δυστυχισμένος.

"Δεν μπορεί παρά έτσι να 'ναι η αιώνια ζωή", σκέφτηκε μες στ' όνειρό του. "Μόνος πάνω σ' έναν πέτρινο στύλο...Εντελώς μόνος, χωρίς ούτε τον ήχο της φωνής μου για συντροφιά...Για πάντα!". Ο γνώριμος ίλιγγος επέστρεφε. Ένιωθε το στύλο να ταλαντεύεται...Τα πόδια του να λυγίζουν. Και τότε θυμήθηκε την ευχή του, το μαγικό διαμάντι του που τον είχε σώσει τόσες και τόσες φορές. Η σκέψη του στράφηκε σ' αυτή μονομιάς. Ξανάκλεισε τα μάτια του...Πιο σφιχτά αυτή τη φορά...Ψέλισε : "Δεν υπάρχει Θεός!"...κι αυτή τη φορά μπόρεσε ν' ακούσει την αδύναμη φωνή του...Μια ισχυρή δόνηση διαπέρασε το στύλο...Πιο δυνατά αυτή τη φορά : "Δεν υπάρχει Διάβολος!"...Η φωνή του ακούστηκε στιβαρή, σαν ενήλικα...Ο στύλος έγειρε και τραντάχτηκε επικίνδυνα...Πήρε μια βαθιά ανάσα...και φώναξε : "Δεν υπάρχει Αιώνια Ζωή!!!"...Μ' έναν τρομακτικό ήχο ο πέτρινος στύλος έγινε χίλια κομμάτια...Ο Ανδρέας άνοιξε τα μάτια του και χαμογέλασε καθώς τον κατάπινε το γαλάζιο κενό...Είχε κόψει τα δεσμά της αιωνιότητας...

...τα δεσμά που κάποιοι θα προσπαθούσαν μάταια να του ξαναβάλουν ψέλνοντάς του ακατανόητα ξόρκια ("Ο θάνατός Σου Κύριε αθανασίας γέγονε πρόξενος"), καθώς ο Ανδρέας αναπαυόταν μέσα στο λευκό του φέρετρο...Εξακολουθούσε να χαμογελάει...

Φωνές

2006-05-07T21:15:00.000+01:00

(Μπας και ξορκίσουμε τη μαύρη τούτη Κυριακή)

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρα μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας --
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

___________________________________________________

Κι όμως ήμουν τόσο κοντά! Τόσο κοντά στο κρεβάτι του πόνου, όπου έλιωνε λεπτό με το λεπτό η αγαπημένη Βασιλική, στο κρεβάτι αυτό, που τα μάτια μου ποτέ δεν αντίκρισαν και τα χέρια μου ποτέ δεν άγγιξαν το ψυχρό μέταλλο πίσω απ' το προσκέφαλό της. Θα μπορούσε να 'ναι μάνα μου. Πόσο κοντά οι ιστορίες τους με τη φυσική μου μάνα, πόσο κοινές οι πορείες τους σε χώρο, σε χρόνο! Κι όμως, κάποιο κοσμικό ζάρι χώρισε κάποτε τις γραμμές της ζωής τους, που συνάντησαν και πάλι η μια την άλλη τότε, λίγο μόλις πριν το οδυνηρό τέλος.

Επιστρέφω στην πανέμορφη κι ετοιμοθάνατη, χωρίς να το 'ξερε, ίσως μόνο να το διαισθανόταν, Βασιλική, που με θαυμαστή καρτερικότητα υπέμενε τα νέα μαρτύρια που σκαρφίζονταν κάποιοι, άγνωστοι σ' αυτή, για να γιατρέψουν τάχα το άρρωστο κορμί της, για να μάθουν, να βεβαιωθούν για το πόσο σφιχτά την είχε αγκαλιάσει ο θάνατος, για να της προσφέρουν τάχα συμπόνοια, ασφάλεια, ανακούφιση. Δεν ήξεραν δα οι δύσμοιροι ότι η Βασιλική με το θάνατο ήταν παλιοί γνώριμοι, ότι η Βασιλική είχε μάθει να υπομένει χειρότερα μαρτύρια από δαύτα, ότι ζούσε από πολύ μικρή με την προσμονή ενός άδοξου και ίσως μαρτυρικού τέλους. Η στωικότητά της είχε καταπλήξει τους πάντες...Αλλά εγώ γνώριζα...Εγώ, ο παρολίγον γιος της...

Τις ίδιες στιγμές που η Βασιλική υπέμενε τα πάθη της, εγώ, σε μία προσπάθεια ανάληψης των ευθυνών που είχα ο ίδιος αναθέσει στον εαυτό μου, δεν έχανα στιγμή από τα μάτια μου Εκείνη, που τόσο της έμοιαζε. Θυμάμαι, σαν να 'ταν τώρα, εκείνες τις ατέλειωτες νυχτερινές ώρες στο τιμόνι για να βρίσκομαι κάθε μέρα μαζί Της. Θυμάμαι πως κουνούσα το κεφάλι μου για να αποδιώξω τις μαύρες σκέψεις που με πλημμύριζαν και πως τελικά τις άφηνα να εισβάλλουν γιατί μόνον αυτές θα μπορούσαν να κρατήσουν το νου μου συγκεντρωμένο στο δρόμο, γιατί διαφορετικά τα μάτια μου θα 'κλειναν σ' έναν ύπνο που θα 'ταν αιώνιος αν του επέτρεπα να με αγκαλιάσει. Θυμάμαι Εκείνη να κλαίει στην αγκαλιά μου και κάθε Της λυγμός να με κάνει να αισθάνομαι όλο και πιο αδύναμος, όλο και πιο μικρός μπροστά στο Μέγα και Τραγικό γεγονός του θανάτου. Του θανάτου, που μπορεί να μην ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα κοντά μου, αλλά ήταν σίγουρα η πρώτη που αντίκριζα το παγωμένο του χαμόγελο, που συνειδητοποιούσα το μεγαλείο του.

Καμιά απ' όλες αυτές τις βραδιές, τις γεμάτες από δάκρυα και πόνο, δε ζήτησα να δω τη Βασιλική. Εφεύρισκα με περισσή ευκολία τόσες και τόσες ανόητες δικαιολογίες για να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν πρέπει, δεν είναι σωστό να τη δω. Το 'ξερα ότι καμιά απ' αυτές δεν ίσχυε. Το 'ξερα ότι μπρος στο Μέγα Γεγονός όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν τόσο γελοία, τόσο ταπεινά, τόσο ανούσια. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έχω απαντήσει στο αμείλικτο "Γιατί;". Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ο φερετζές της δικής μου δειλίας. Δείλιασα, τ' ομολογώ, δείλιασα να κοιτάξω τη Βασιλική στα μάτια, να της προσφέρω έστω λίγη από τη συμπόνοια που πρόσφερα στην Άλλη, να τη δω, έτσι απλά, σα Μάνα.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, λένε, από το να χρωστάς σ' ένα νεκρό, ειδικά όταν τα χρωστούμενα είναι λόγια που έπρεπε να πεις και δεν τα είπες. Ο θάνατος της Βασιλικής, αν και τον περιμέναμε, ήλθε ξαφνικά και μας βύθισε όλους σ' ένα βουβό και πρωτόγνωρο πένθος. Τσακίστηκα κι έτρεξα δίπλα Της και η σκηνή του ανταμώματος, αυτής της πρώτης μας συνάτησης "Μετά" έχει μείνει καρφωμένη στο μυαλό μου...Ήταν η στιγμή που τα πάντα είχαν ήδη αλλάξει...Τίποτα πλέον δε θα ήταν όπως πριν και το ήξερα κι εγώ κι Εκείνη...: Χύθηκε χωρίς δισταγμό μέσα στην αγκαλιά μου κι ολόκληρη η νύχτα πέρασε με μένα να σκουπίζω τα δάκρυά Της κι Αυτή τα δικά μου...Γύρω μας κόσμος, τεθλιμμένοι συγγενείς, αλλά εκείνες τις στιγμές, εμείς ήμασταν το κέντρο του κόσμου...Τίποτε άλλο πέρα από τη σφιχτή εκείνη αγκαλιά δεν υπήρχε...Μόνον εμείς! Μια νύχτα, όπου οι λέξεις είχαν χάσει το νόημά τους και το μόνο που είχε πια σημασία ήταν οι αδιάκοποι λυγμοί, οι συσπάσεις του προσώπου Της και τα τινάγματα του κεφαλιού Της πάνω στο στήθος μου. Κάθε λυγμός, κάθε τίναγμα και μια νέα μαχαιριά μέσα μου. Την ίδια τη Βασιλική στο νεκροκρέβατό της δεν τόλμησα ούτε καν να την πλησιάσω...Ήμουν για άλλη μια φορά...λίγος!

Το μεγάλο χτύπημα μου το έδωσε Αυτή, κάποιες βδομάδες μετά, όταν, δεν ξέρω αν από αφέλεια, από κάποια απροσδιόριστη εκδικητική μανία ή από απλό ενδιαφέρον μου είπε ότι η Βασιλική, εκείνες τις τελευταίες ώρες της, ζήτησε να με δει. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά εξέφρασε και την απορία της για την αξιοπρόσεκτη απουσία μου τόσο καιρό. Και μόνο στο άκουσμα αυτού ένιωσα τον κόσμο να καταρρέει και για άλλη μία φορά αισθάνθηκα ζεστά δάκρυα να κυλούν πάνω στα μάγουλά μου, σ' ένα βουβό κλάμα που τόσο πολύ είχα συνηθίσει εκείνο τον καιρό. Δεν θυμάμαι να μπόρεσα να αρθρώσω λέξεις...Να πω τι άλλωστε; Να δικαιολογηθώ; Να ζητήσω συγχώρεση; Από ποιον; Δεν χρειαζόμουνα τις διαβεβαιώσεις Της ότι η Βασιλική μόνον καλοπροαίρετα θα μπορούσε να είχε πει ό,τι είπε...Το 'ξερα! Το γεγονός αυτό όμως δεν μείωσε ούτε στο ελάχιστο το προσωπικό μου δράμα...Τις αδηφάγες τύψεις που σχημάτιζαν εκείνον τον ανυπόφορο κόμπο στο λαιμό μου, που δυσκόλευε την αναπνοή μου την ίδια. Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν εκείνες τις δραματικές ημέρες και νύχτες, εκείνα τα αδιάκοπα ταξίδια μου μέσα σε σκοτεινές εθνικές οδούς, με το άγχος να προλάβω, να γίνουν όλα εγκαίρως και δεν μπορούσα να καταλάβω πως άφησα το σπουδαιότερο να μου ξεφύγει. Αλλά ναι, τότε ήταν που αναδύθηκαν από τη μνήμη μου όλες μου οι υπεκφυγές και οι φτηνές δικαιολογίες. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο πολύ δειλός ήμουν...Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσα πολλά χρωστούσα στη νεκρή πλέον "Μάνα", πράγματα που δεν θα μπορούσα ποτέ να της ξεπληρώσω γιατί αυτή είχε φύγει για πάντα. Εκείνη τη στιγμή ορκίστηκα αιώνια αφοσίωση στο λατρεμένο πρόσωπο που της έμοιαζε τόσο πολύ...Σ' Εκείνη...Αυτό ίσως να 'ταν και το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου....

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο παραμυθάκι...

Η χωμάτινη πολιτεία

2006-05-05T19:36:00.000+01:00

Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως ένα τόσο αδύναμο τιτίβισμα μπόρεσε να τραβήξει την προσοχή του μικρού Γιαννάκη που, με το μυαλό του να ταξιδεύει στις μυθικές πολιτείες της παιδικής του φαντασίας, συνέχιζε απορροφημένος το παιχνίδι του με τα χώματα στην αυλή του μικρού χωριατόσπιτου που περνούσε τις διακοπές του μαζί με τον παππού και τη γιαγιά. Ολόκληρο το καλοκαίρι του το είχε αφιερώσει στο χτίσιμο της πόλης των ονείρων του στην αυλή, της χωμάτινης πολιτείας. Τα παιχνίδια του, μια σειρά πλαστικών εργαλείων για παιδιά ήταν άτακτα αραδιασμένα μπροστά του, όλα τους όμως έμοιαζαν καινούργια μια και ο Γιαννάκης προτιμούσε να χρησιμοποιεί τα ίδια του τα χέρια για να χτίζει τη χωμάτινη πολιτεία του, να πλάθει τους ήρωες και τα έπη του. Τι κι αν η γιαγιά το βράδυ θα του ‘κανε τη ζωή δύσκολη με τις φωνές της; Ο Γιαννάκης δεν μπορούσε με τίποτα να θυσιάσει αυτή του την άμεση επαφή με το βασίλειό του, με τους υπηκόους του, κανένα πλαστικό εργαλείο δεν θα ‘μπαινε ανάμεσα σ’ αυτόν και στα έργα του. Σ’ αυτό το βασίλειο, ο Γιαννάκης ήταν κάτι παραπάνω από βασιλιάς…Ήταν θεός!

Το τιτίβισμα θα πρέπει να συνεχιζόταν για αρκετή ώρα προτού ο Γιαννάκης εστιάσει την ακοή του επάνω του, σπαρακτικό, αλλά ανίσχυρο, σαν κλάμα άρρωστου μωρού ανάμεσα στις βροντερές φωνές των υπόλοιπων πτηνών και των τζιτζικιών που έσκιζαν αυτό το καλοκαιριάτικο απομεσήμερο. Έμοιαζε να ‘ρχεται πίσω από ένα θάμνο, τέσσερα-πέντε μέτρα μακρύτερα απ’ το χωμάτινο βασίλειο του μικρού παιδιού. Ο Γιαννάκης έσυρε το βλέμμα του πάνω στο θάμνο κι έπειτα, γεμάτος περιέργεια, προχώρησε προς τα εκεί. Και το είδε : ένα μικρό πουλί πάλευε, μπλεγμένο στα πυκνά κλαδάκια του θάμνου. Ο Γιαννάκης πρόσεξε ότι κουνούσε μόνο τη μια του φτερούγα. Πλησίασε κι άλλο. Το πουλάκι δυνάμωσε τα τιτιβίσματά του και οι κινήσεις του γίνανε πιο απότομες. Ο Γιαννάκης έσκυψε και το πήρε στα χέρια του κι αυτό ξαφνικά έμεινε ακίνητο. Η μια του φτερούγα έγερνε στο πλάι σπασμένη, σχεδόν νεκρή. Ο Γιαννάκης ένιωθε την καρδιά του μικρού πουλιού να χτυπά σαν τρελή μέσα στο χέρι του. Τα μάτια τους συναντήθηκαν...Τα παιδικά μάτια του Γιαννάκη με τα μαύρα, γυαλιστερά μάτια του πουλιού. Η καρδιά του άρχισε να χτυπά πιο ρυθμικά.

Κρατώντας το πουλάκι στο ένα του χέρι, ο Γιαννάκης κατευθύνθηκε στην αποθήκη του χωριατόσπιτου. Η αποθήκη χρησίμευε εκτός των άλλων και ως χωματερή για πάρα πολλά, άχρηστα για τον κόσμο των μεγάλων, πράγματα, τα οποία όμως για ένα παιδί θεωρούνται μικροί θησαυροί. Ο Γιαννάκης ήξερε ακριβώς τι έψαχνε και δεν άργησε να το βρει, παρά το χάος που επικρατούσε στην αποθήκη : Ένα μικρό χαρτόκουτο, ικανό να γίνει το σπίτι του νέου του φίλου. Άδειασε το χαρτόκουτο απ’ το περιεχόμενό του—κάτι παλιές, σκουριασμένες βίδες—και τοποθέτησε προσεκτικά το πουλί μέσα του. Λύγισε ένα μικρό τενεκεδάκι σε σχήμα κυπέλλου, το γέμισε με νερό και το ‘βαλε κι αυτό μέσα. Όσο για τροφή, ο Γιαννάκης δεν ανησυχούσε : Μπορεί να μην είχε σπόρους, αλλά υπήρχαν άφθονες μύγες στην αυλή τις οποίες θα μπορούσε να σκοτώνει και να δίνει στο φίλο του. Να τον ταΐζει στο στόμα, όπως ακριβώς θα ‘κανε και η μαμά πουλάδα. Το πουλάκι είχε πάψει να τιτιβίζει. Μόνο κοίταζε γεμάτο περιέργεια και δέος, εξερευνώντας το νέο του σπιτικό.

Τις επόμενες μέρες ο Γιαννάκης παράτησε τα χώματα και τις πολιτείες του και βάλθηκε να μαζεύει μύγες και να τις δίνει στο πουλί. Του προκαλούσε αυτή η ασχολία μια γαργαλιστική αγαλλίαση! Η αίσθηση του να είναι ο θεός ενός ζωντανού πλάσματος, του να δίνει πίσω σ' αυτό τη ζωή που ένα παιχνίδι της μοίρας κόντεψε να του στερήσει ήταν πρωτόγνωρη και αναζωογονητική. Ήταν άλλο πράγμα βεβαίως οι υπήκοοι της χωμάτινης πολιτείας, τα πλάσματα εκείνα της φαντασίας του και άλλο, πολύ διαφορετικό, αυτό το πουλί με σάρκα και οστά, που μπορούσε να νιώσει την καρδιά του κρατώντας το. Διαφορετικό και αληθινό, όσο κανένας κάτοικος του μυθικού του βασιλείου δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι. Καμιά φορά το έπαιρνε στα χέρια του και το κοίταζε με τις ώρες στα μάτια, σκεπτόμενος πόσο εύκολο θα ήταν να του αφαιρέσει τη ζωή με μια μονάχα κίνηση. Όμως όχι, το να χαρίζει τη ζωή, το να τη βλέπει να επιστρέφει μέρα με τη μέρα στο σώμα του μικρού του φίλου του φαινόταν πολύ πιο όμορφο, πολύ πιο γενναίο. Κι αυτός έτσι έπρεπε να είναι, όντας ένας 10χρονος θεός...Όμορφος και γενναίος!

Ο Γιαννάκης γεμάτος αφοσίωση μάζευε μύγες για το γεύμα του πουλιού όταν είδε το φίλο του τον Παντελή να καταφθάνει, ένα συνομήλικο αγόρι που όμως έμοιαζε μικρότερο, κατάξανθο και φιλάσθενο στην όψη καθώς ήταν και που ήταν ο σύντροφος του Γιαννάκη στο παιχνίδι και βοηθός του στο χτίσιμο του χωμάτινου βασιλείου. Ο Παντελής πλησίασε γεμάτος περιέργεια το φίλο του και τον ρώτησε τι κάνει. Ο Γιαννάκης όλο περηφάνια του είπε για το πουλί και την αποστολή που είχε αναλάβει, να το κρατήσει στη ζωή. Έπειτα, αφού μάζεψε καμιά δεκαριά σκοτωμένες μύγες, οδήγησε τον Παντελή στην αποθήκη, όπου βρισκόταν το χαρτόκουτο με το πουλί. Με το που άνοιξε η πόρτα της αποθηκούλας και το φως του ήλιου εισέβαλλε, το πουλί κινήθηκε μέσα στο κουτί του, και τα πόδια του σύρθηκαν πάνω στο χαρτόνι. Τα μάτια του Παντελή πλανήθηκαν αδηφάγα πάνω στο μικρό πλάσμα. Ο Γιαννάκης στεκόταν όλο καμάρι δίπλα του. Έπιασε μια μύγα και μ' ένα βλέμμα όλο στοργή έσκυψε πάνω απ’ το κουτί και την τάισε στο πουλάκι. Γύρισε και τα μάτια του συνάντησαν το βλέμμα του Παντελή που παρακολουθούσε τη σκηνή με τα δικά του μάτια μισόκλειστα. Κάτι σ’ αυτό το βλέμμα φόβισε το Γιαννάκη, αλλά δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι ήταν αυτό. Ο Παντελής, γεμάτος ανυπομονησία, τον προέτρεψε να συνεχίσουν το παιχνίδι τους στα χώματα. Ο Γιαννάκης δεν φάνηκε να συγκινείται...Έδωσε άλλη μια μύγα στο πουλί κι αυτό την κατάπιε λαίμαργα. Ο Παντελής άρχισε να τον τραβά απ’ το μανίκι. Ο Γιαννάκης γύρισε και έφτυσε θυμωμένα ένα ξερό «όχι!». Ο Παντελής, με τα μάτια του έτοιμα να βουρκώσουν, βγήκε τρέχοντας από την αποθήκη, κλείνοντας με μανία την πόρτα πίσω του.

Το επόμενο πρωί, ο Γιαννάκης αφού ήπιε το γάλα του, κατευθύνθηκε βιαστικά προς την αποθηκούλα για να δει το πουλάκι, όπως έκανε κάθε μέρα άλλωστε από τότε που το μικρό πλάσμα εισέβαλλε στη ζωή του. Σκεφτόταν πόσο πράγματι είχε αλλάξει η όψη του πουλιού τις περασμένες μέρες, πως η ζωή πράγματι επέστρεφε μέσα του, πως σε λίγες μέρες η φτερούγα του θα ήταν εντελώς καλά και θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερο και πάλι στους ουρανούς. Στην αυλή του σπιτιού, ήδη τον περίμενε ο Παντελής για το πρωινό τους παιχνίδι, ο Γιαννάκης όμως τον αγνόησε επιδεικτικά γυρίζοντάς του την πλάτη και προσπερνώντας τον με ταχύτητα. Φτάνοντας στην αποθήκη, ανοιξε με θόρυβο την παλιά ξύλινη πόρτα, μπήκε μέσα και στάθηκε επάνω απ’ το κουτί. Το πουλάκι δεν κινήθηκε όπως συνήθως, αλλά στο μισόφωτο της αποθήκης ο Γιαννάκης μπόρεσε να διακρίνει κάτι να κινείται μέσα στο κουτί. Άναψε τη λάμπα κι έγειρε από πάνω για να δει καλύτερα.

Το πουλάκι κειτόταν ανάσκελα. Στην πραγματικότητα ο Γιαννάκης μπορούσε να διακρίνει μόνο τη φιγούρα του πουλιού...Ολόκληρο το μικρό του σώμα ήταν καλυμμένο από χιλιάδες σαρκοβόρα κόκκινα μυρμήγκια. Το μόνο μέρος που ήταν ακάλυπτο ήταν το κιτρινωπό ράμφος του πουλιού, που έχασκε ανοιχτό ενώ το πάνω μέρος του ήταν σπασμένο στα τρία κι από το στόμα του ξεχύνονταν ορδές μικρών κόκκινων πτωματοφάγων. Μεθοδικά και με αποφασιστικότητα, παρέλαυναν πάνω στο άψυχο σώμα του πουλιού, μικρές κόκκινες εργάτριες έκοβαν τη λεία τους γεμάτες ζήλο, ενώ ανάμεσά τους πηγαινοέρχονταν δίνοντας εντολές κάτι σαν φύλακες, με μεγαλύτερο κεφάλι και σιχαμερές δαγκάνες που κουνιόντουσαν ρυθμικά. Η γωνία του στόματος του πουλιού ήταν σκισμένη και γεμάτη ξεραμένο αίμα, που λίγο μόνον φαινόταν κάτω από το παλλόμενο πλήθος των μυρμηγκιών που είχαν στήσει σωστό γλέντι επάνω του. Γεμάτος φρίκη ο Γιαννάκης, σκούντηξε απότομα το κουτί, και ξάφνου, όλα μαζί τα μυρμήγκια, θαρρείς και χτύπησε μέσα τους ένας πρωτόγονος συναγερμός, άρχισαν να εγκαταλείπουν με ταχύτητα το κουφάρι προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο Γιαννάκης έβγαλε μια κραυγή απελπισίας. Άρπαξε το πτώμα του πουλιού κι άρχισε να το κουνά βίαια, διώχνοντας από πάνω του όσα μυρμήγκια δεν είχαν προλάβει να το σκάσουν. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του καθώς συνέχιζε να στριγκλίζει. Το σπασμένο ράμφος του πουλιού έδειχνε ξεκάθαρα ότι επρόκειτο για δολοφονία! Κάποιος μπήκε στην αποθήκη...Νύχτα...Και το ‘κανε! Σκότωσε το πουλάκι ψυχρά και χωρίς οίκτο. Μπόρεσε να αντέξει τον πόνο στα μάτια του, τα απελπισμένα τιτιβίσματά του. Η καρδιά του όμως δε λύγισε και συνέχισε μέχρι το τέλος. Ποιος μπορεί να το ‘κανε; Ποιος; Στο μυαλό του Γιαννάκη ξανάρθε η χθεσινή εικόνα : Τα μισόκλειστα μάτια του Παντελή την ώρα που έδινε τις μύγες στο πουλάκι. Εκείνα τα γεμάτα μίσος και ζήλια μάτια. Ζήλευε που δεν μπορούσε κι αυτός να γίνει, να νιώσει θεός...Τον μισούσε γι’ αυτό! Αυτό ήταν που φόβισε το Γιαννάκη όταν ήρθε αντιμέτωπος με το σκοτεινό εκείνο βλέμμα...Ο φθόνος του καλύτερού του φίλου...Τώρα μπορούσε να το καταλάβει...Τώρα ήξερε!

Με ζεστά δάκρυα να αυλακώνουν τα παιδικά του μάγουλα, ο Γιαννάκης κινήθηκε προς την αυλή του αγροτόσπιτου. Ο Παντελής δεν είχε φύγει, αλλά έπαιζε αμέριμνος, καθισμένος οκλαδόν και σκαλίζοντας ένα καινούργιο κατασκεύασμα στη χωμάτινη πολιτεία του φίλου του. Ο Γιαννάκης στάθηκε πίσω του και τον κοίταξε για λίγη ώρα...Όλα ήταν ξεκάθαρα πια...«Ο αισχρός αυτός δολοφόνος...Είχε το θράσος να έλθει ξανά μετά το έγκλημά του...Δεν θα περάσει έτσι αυτό! Απλά, δεν θα περάσει!». Ο Γιαννάκης κοίταξε τη σειρά των εργαλείων που κειτόταν μπροστά στα πόδια του...Ανάμεσα στα πλαστικά παιχνίδια φάνταζε το μοναδικό αληθινό εργαλείο, ένας παρείσακτος επισκέπτης από τον κόσμο των μεγάλων, το μεγάλο σφυρί του παππού του. Το σήκωσε με δυσκολία στα παιδικά του χέρια...

Ο Παντελής γύρισε ξαφνικά και είδε το φίλο του να στέκεται πίσω απ’ την πλάτη του κρατώντας το σφυρί. Χαμογέλασε πλατιά! «Άντε...και σε περίμενα», είπε και γύρισε στο παιχνίδι του με θέρμη. Δεν πρόλαβε να δει το Γιαννάκη να υψώνει το σφυρί όσο πιο ψηλά μπορούσε. Ούτε και άκουσε τον απαλό ήχο που αυτό έκανε σκίζοντας τον αέρα, καθώς έπεφτε με δύναμη πάνω στο κεφάλι του. Αλλά κι ο Γιαννάκης δεν μπόρεσε ν’ ακούσει τον ανατριχιαστικό ήχο που έκανε το κρανίο του Παντελή τη στιγμή που έσπαζε, καθώς τον σκέπασαν τα μανιασμένα ουρλιαχτά του («Δολοφόνε! Δολοφόνε!»). Ανέβασε και κατέβασε το σφυρί πολλές φορές, μέχρι που ζωηρό κόκκινο αίμα ανάβλυσε απ’ το κεφάλι του Παντελή και πότισε το χώμα, ξεχύθηκε σαν ποτάμι, γέμισε τους δρόμους της μυθικής χωμάτινης πολιτείας του κι έδωσε στα κτίριά της την πορφυρή του λάμψη. Το πρόσωπο του άψυχου Παντελή χώθηκε στο χώμα ενώ στο πίσω μέρος του κρανίου του έχασκε ανοιχτό, σαν στόμα τέρατος, ένα αηδιαστικό χάσμα. Ο Γιαννάκης ακούμπησε κάτω το σφυρί του παππού του και κοίταξε αδιάφορα για μια στιγμή το πτώμα του φίλου του, στρέφοντας έπειτα το βλέμμα του στο βασίλειό του. Ο ήλιος εμφανίστηκε πίσω από ένα μεγάλο σύννεφο που έτρεχε στον ουρανό κι έριξε λίγες ακτίνες πάνω στη χωμάτινη πολιτεία. Ο Γιαννάκης κοίταξε με θαυμασμό. Κοίταξε τις λεωφόρους της που είχαν γεμίσει με αίμα, κοίταξε τις πορφυρές πιτσιλιές στα κτίρια, κοίταξε αυτήν την κόκκινη παλλόμενη λίμνη που η επιφάνειά της αλλού άφριζε κι αλλού κυμάτιζε χαρωπά, γυαλοκοπώντας κάτω απ' τις αστραφτερές ακτίνες. Για πρώτη φορά ίσως, η μυθική του πόλη έμοιαζε ζωντανή.

Σοφία

2006-04-30T23:51:00.000+01:00

Έ, εσύ…!…

Ναι σε σένα απευθύνομαι, τείνοντας το αόρατο δάχτυλο των λέξεών μου, ως άλλος αυστηρός uncle Sam, στον αναγνώστη μου—και η χρήση του αρσενικού γένους δεν γίνεται τυχαία. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ για το πρόσωπο που έχει η Σοφία στη ζωή σου; Όχι, φίλε μου, δεν αναφέρομαι σε μία ακόμη φτηνιάρα γκομενίτσα που οφείλει το υπέροχο όνομά της σ’ ένα παιχνίδι της μοίρας…Αναφέρομαι ΣΤΗΝ Σοφία, την αιώνια κυνηγό και ευλαβή συνοδοιπόρο, την πηγή έμπνευσης και αφορμή μαρτυρίου, την αρχή λύτρωσης και μήτρα μυστηρίου για κάθε αρσενικό πλάσμα αυτού του πλανήτη…Όπως του πρώτου, έτσι και του τελευταίου…Σ’ αυτήν αναφέρομαι…

Πως μου ‘ρθαν τώρα όλα αυτά θα αναρωτιέσαι…Μα αφορμή για όλα υπήρξε μια συνάντηση στο πρόσφατο παρελθόν που τελείωσε έχοντας ήδη σπείρει μέσα μου τον διακαή πόθο για μια επιστροφή στο εγγύς μέλλον αυτής, της Σοφίας. Όπως ακριβώς και πριν τη συνάντηση…Η αναμονή της σχεδόν μεταφυσικής επανένωσης μαζί της δεν μπορεί παρά να με γεμίζει με αγαλλίαση. Για φαντάσου…Έχει περάσει τόσος καιρός κι όμως, φάνηκε ταυτόχρονα σαν ένας αιώνας και σαν μια μονάχα στιγμή. Παράδοξο; Κι όμως δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Τόσα πρόσωπα, τόσες αλλαγές σ’ αυτά τα χρόνια. Κι όμως κοιτάζοντας προς τα πίσω, το fast forward και το slow motion μοιάζουν να συμπίπτουν.

Αλλά ας επιστρέψω στη Σοφία…Τώρα πια είμαι βέβαιος! Όταν πριν από κάποια χρόνια διάβαζα για τις πολλαπλές ενσαρκώσεις της στο διηνεκές του χρόνου, πίστευα πως η δική μου, η προσωπική--και μοναδική--ενσάρκωση αυτής είχε την καστανή ματιά μιας άλλης. Απαλλαγμένος όμως σήμερα από τα επιβλαβή πάθη του παρελθόντος, βλέπω την ούτως ή άλλως ανίσχυρη διαίσθησή μου να δείχνει σε άλλη κατεύθυνση. Η Μούσα, η στολισμένη με τόσα και τόσα προσωνύμια, αυτή είναι που έχει το βλέμμα της Σοφίας. Ένα βλέμμα που ακτινοβολεί κάτι τόσο ισχυρό, κάτι που δεν είναι φιλία, δεν είναι έρωτας, δεν είναι συμπάθεια, δεν είναι χαρά ή λύπη, δεν είναι μίσος ή πόνος, δεν είναι επιθυμία ή πόθος, δεν είναι φανερό αλλά ούτε και κρυφό, δεν είναι καλό αλλά ούτε και κακό…Είμαι μια κοσμική ένωση…Είναι μικρές συμπυκνωμένες δόσεις αιωνιότητας…Είναι η μνήμη μιας ολόκληρης ζωής και είναι την ίδια στιγμή η λήθη της…

«Η λήθη είναι σπουδαίο πράγμα, μικρέ…», τα ίδια της τα λόγια, λίγο πριν λάβει τέλος η τελευταία μας συνάντηση. (Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιον λόγο ξεκίνησε να χρησιμοποιεί αυτό το ανόητο υποκοριστικό και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί εμένα μου άρεσε). «Και η δική σου λήθη σπουδαιότερο…Αξίζει κανείς να χαθεί μέσα της!». Λόγια μου (λόγια μου;;;), που δεν ειπώθηκαν ποτέ με το στόμα, αλλά με τα μάτια! Κι αυτή φυσικά τα άκουσε με τον ίδιο τρόπο. Με τη γλυκόπικρη γεύση της «καληνύχτας» στο κατώφλι των χειλιών της. Κι εμένα να απολαμβάνω κάθε στιγμή αυτής της θείας ένωσης, αυτής της νέας γνωριμίας μου με το Μέγα Κτίστη των Πάντων και τα μεγάλα μυστήρια που Αυτός σε στιγμές έμπνευσης (ή μήπως τρέλας;) συνέθεσε, κρύβοντας από τα αδαή μάτια τα στολισμένα με διαμάντια εκπληκτικής ομορφιάς κλειδιά τους.

Άλλωστε, αγαπητέ μου, αυτός δεν είναι ο πρωταρχικός σκοπός κάθε νέας ενσάρκωσής της; Έτσι δεν ήταν πάντα σ’ αυτόν το γαμημένο κόσμο;…Αυτή «ξέρει»…Εσύ όχι! Αυτή δείχνει την οδό…Εσύ ακολουθείς! Αυτή ξεκλειδώνει…Εσύ ανοίγεις τις πόρτες! Αυτή εκτιμά…Εσύ χώνεις άγαρμπα τις χερούκλες σου! Σ’ όποιο στάδιο κι αν είσαι, ο,τιδήποτε κι αν νομίζεις πως αναγνωρίζεις να σου συμβαίνει, ο σκοπός είναι ένας : Η θεία μετουσίωση στο «ανδρόγυνον»! Η αναίρεση του πρώτου λάθους! Η αποκάλυψη της κοσμικής φάρσας στην οποία συμμετέχεις από τη γέννησή σου! Είτε το θέλει είτε όχι, η Σοφία «δουλεύει» ΚΑΙ για σένα!

Γι’ αυτό, φίλε μου, έχε τα μάτια σου ανοιχτά! Μη χάσεις ούτε μία της ενσάρκωση—μα, φυσικά, ποτέ δεν είπα ότι η ενσάρκωσή της είναι μόνο μία! Μη βγάζεις αυτό το θείο δώρο απ’ τη ζωή σου…Γιατί…ΕΣΥ θα χάσεις!! Κι αν δεν σε βρει αυτή με το αλάνθαστο ένστικτό της, ψάξε να τη βρεις εσύ…Στην ανάγκη, να την εφεύρεις!!! Ούτε που θέλω να σκέφτομαι «τι θα γινόμασταν χωρίς Σοφίες!». Εναλλακτικά, μπορείς απλά να προσπεράσεις όλα τα παραπάνω και να πέσεις για ύπνο ήσυχος…Άλλωστε, ποιος είμαι εγώ που θα σου δώσω οδηγίες για το τι θα κάνεις; Ένας ακόμη αδαής είμαι που φορτώνω κάποιον ταλαίπωρο server με bytes μαλακίας.

«Καληνύχτα σας!»…(Που θα ‘λεγε κι ο Tyler)

Όταν τα ίδια δεν είναι άδεια

2006-04-30T19:53:00.000+01:00

Όταν τελικά καταφέρεις και ξεπεράσεις το αρχικό σοκ της αλλαγής, το εκάστοτε μοτίβο μοιάζει να μη διαφέρει και τόσο από το προηγούμενο, όσο κι αν οι διαφορές τους είναι αντικειμενικά κραυγαλέες. Το νέο μας μοτίβο περιλαμβάνει ησυχία, περιλαμβάνει πράσινο πολύ, περιλαμβάνει και την Αυτού Μεγαλειότητά της, την καταχνιά. Από το ευμέγεθες παράθυρο κάνει κάθε πρωί αισθητή την παρουσία του το εντυπωσιακό κτίριο του ψυχιατρικού νοσοκομείου. Αναδύεται θαρρείς μέσ’ απ’ την πρωινή ομίχλή—μπρρρ, ναι, ναι, αυτή που μοιάζει να σέρνεται στο έδαφος σε κάποιο νεκροταφείο βγαλμένο από ταινία τρόμου β διαλογής—ψηλότερο από τα λιγοστά ακόμη ορατά κτίρια και το βαθύ κόκκινο παράστημά του δίνει μια ξεχωριστή νότα μελαγχολίας...Πως συμβαίνει κάποιες φορές, ρε παιδί μου! Θαρρείς και κάποια κτίρια δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται πουθενά αλλού πάνω στον πλανήτη παρά μόνον εκεί που κάποιοι είχαν την ιδέα να τα ανεγείρουν. Έτσι και μ’ αυτό! Δεν θα μπορούσε κάποιος να συλλάβει πιο ταιριαστό μέρος γι’ αυτό το κτίσμα που ξερνάει μούχλα! Είναι λες και τα θεμέλιά του ριζώνουν κάπου βαθιά στην ομίχλη την ίδια, λες και τα ασαφή του περιγράμματα διαθέτουν κάτι από την ίδια την ουσία της υγρής θολούρας που σκεπάζει τα πάντα και που αναδίδει μια γλυκιά μυρωδιά υπογείου (...και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα αν όντως υπάρχει αυτή η μυρωδιά στην ατμόσφαιρα ή αν απλά οφείλεται σ' ένα παιχνίδι συνειρμών...).

Δε βαριέσαι! Ένας απλός άνθρωπος—χμμ—θα έλεγε ότι μια ιδέα είναι όλα, δίνοντας ένα ακόμη δείγμα συμπυκνωμένης σοφίας. Βρε δε μπα να βλέπεις και το ωραιότερο μνημείο του κόσμου, το ωραιότερο τοπίο του πλανήτη...Κάποια στιγμή επέρχεται η αναπόφευκτη μοίρα της ισοπέδωσης. Όχι καλπάζωντας...Απλά, περπατώντας...Αργά και χλευαστικά. «Όλα είναι ατμός»...Θρασύβουλας! Να τον ακούτε λιγάκι το Θρασύβουλα, το μικρό εκείνο σοφό μιας χρήσεως...Έχει πολλά να πει ο κατεργάρης!

Ίδια λοιπόν...Ίδια όλα...Οι ίδιες εικόνες που συνδυάζονται με τις ίδιες γεύσεις που σε προετοιμάζουν για τα ίδια ακούσματα...Τί ακούσματα δηλαδή; Μόνον ο αχνός ήχος περαστικών αεροσκαφών του διερχόμενου αεροδιαδρόμου, ένα σιγανό μουρμουρητό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν προέρχεται μέσα απ’ το κεφάλι σου ή απ’ έξω. Κάπου εδώ, στο μουρμούρισμα αυτό και στην πικρή γεύση του δυνατού πάντα καφέ, θυμήθηκα το Κεφάλαιο 6 : «Όλα ίδια, όλα άδεια»...Μια καλή στιγμή του Geo, δε λέω! Αντιγράφω :

«...Κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση μαγνητισμένος. Όλα φαίνονται ίδια, άδεια. Παρακολουθώ ένα video-clip καψουροτράγουδου του συρμού. Ένας άντρας με μούσι τριών ημερών, αποτριχωμένο στέρνο, στυλιζαρισμένο μαλλί, επιμελώς ατημέλητο, φοράει ρούχα επιμελώς ατημέλητα, με υψηλή απόδειξη αγοράς, ψάχνει παντού αυτήν που έχασε ή που άφησε να του φύγει…

Όλα ιδια, όλα αδεια…

Είναι απελπισμένος, απεγνωσμένος, κακόμοιρος, καταρρακωμένος κι όμως οδηγεί μια Porsche και κλείνει το μάτι πονηρά στα κορίτσια που προσπερνάει, μα κανένα απ’ αυτά δεν είναι το δικό του. Έχει φτάσει στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, κοντεύει να τρελλαθεί κι όμως, σταματάει σε ξενυχτάδικα, φαγάδικα, κομμωτήρια και σαλόνια αισθητικής, περιφέροντας το επιμελώς ατημέλητο άθλιο κορμί του και χαμογελαει με νόημα στην κάμερα που βιάζει την ψυχή του...»

Δεν μεταφέρω πιο πολύ γιατί παρακάτω γίνεται πολύ σόκιν και μας βλέπουν και μικρά παιδιά. (Χα χα, εδώ γελάνε!)

«Όλα ίδια κι όλα άδεια», λέει ο Geo…Μωρέ τί μας λες; Καμιά φορά, φίλε μου, τα ίδια δεν είναι καθόλου άδεια. Τί είπες; Ότι μόλις πριν λίγες μέρες έλεγα : «κι εγώ μαζί σου, Αρτέμη!»; Ε ναι, ΚΑΙ; Άκου, Geo : Δεν υπάρχει πιο αναλώσιμο πράγμα απ’ τις ανθρώπινες ιδέες! Είναι τα διανοητικά χαρτιά υγείας, ρε παιδί μου, πως το λένε! «Άπαξ και τραβήξεις το καζανάκι, τα πήρε όλα ο χείμαρρος!», που λέει κι ο άλλος. Αν ζούσες έστω και για μια στιγμή αυτό που ζω εγώ μέσα στη μίζερη ρουτίνα μου, θα με καταλάβαινες. Αλλά είσαι ξεροκέφαλος, ρε Geo! Δεν εννοείς να καταλάβεις ότι η χαμένη πληρότητα για την οποία θρηνείς δεν κρύβεται στις χίλιες φράσεις που θ’ ανταλλάξεις με άλλους εκατό ηλίθιους που θα σου πουλήσουν το αηδιαστικό τους ενδιαφέρον χωρίς κι αυτοί να ξέρουν γιατί. Είναι πολλοί οι ηλίθιοι, ρε Geo, τους σιχαίνεσαι κι εσύ όπως κι εγώ. Ναι ρε, το ξέχασες, παναθεμά σε; Ο βασικός κανόνας κάθε διαλόγου : Αξιωματικά, οι μόνοι έξυπνοι είμαστε εσύ κι εγώ που μιλάμε αυτή τη στιγμή...Αν δε συμφωνήσουμε σ’ αυτό, δε γίνεται διάλογος, πως να το κάνουμε! Δεν κρύβεται, ρε συ, η πληρότητα «στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία». Που κρύβεται ρωτάς; Εδώ σε θέλω μάστορα! Αυτό θα ‘ναι το homework σου γι’ απόψε! Μια λέξη θα σου πω κι ας σε φωτίσει ο Θεός : Σοφία, Geo…Ναι, καλά άκουσες! Βγάλ’ τα πέρα μόνος σου τώρα! Είναι μοναχικός ο δρόμος, Geo και, καμιά φορά, στρωμένος με αγκάθια...Τα ‘χουμε πει αυτά κι άλλοτε. Οι πληγές που αυτά αφήνουν, άλλους τους καταρρακώνουν κι άλλους τους λυτρώνουν, Geo. Δεν θα μας κάνει ο Θεός τη χάρη να τ’ αλλάξει τώρα για την πάρτη μας. Αυτός έβαλε τους κανόνες...Εμείς θα τους ακολουθήσουμε. Σκέφτεσαι όμως, ρε συ, να τη βρούμε την άκρη; Τι ωραία που θα ‘ναι, ε;

ΥΓ : Ο Geo τα ξέρει όλ’ αυτά καλύτερα από μένα...Συγγνώμη, Geo, σε χρησιμοποίησα...!...Εσύ τουλάχιστον ΞΕΡΕΙΣ σε ποιον απευθύνομαι...

Ο Λαβύρινθος

2006-04-30T15:14:00.000+01:00

“…Ο έρωτας δεν είναι εξ αρχής, αλλά μεταμορφώνεται σε ασθένεια όταν κυριαρχούν έμμονες ιδέες. Ο θεολόγος Ibn Hazim ήταν αυτός που διατύπωσε την άποψη ότι ο ίδιος ο ερωτευμένος δεν θέλει να θεραπευτεί απ' την αρρώστια αυτή, τα ονειροπολήματα της οποίας του προκαλούν δυσκολία στην αναπνοή κι επιταχύνουν ανελέητα το σφυγμό του. Παρομοιάζει δε την ερωτική μελαγχολία με τη λυκανθρωπία, την ασθένεια δηλαδή που προκαλεί συμπεριφορά λύκου στον άνθρωπο. Η εξωτερική εμφάνιση του ερωτευμένου αρχίζει ν’ αλλάζει. Σύντομα η όρασή του υποχωρεί, τα χείλη του συρρικνώνονται και το πρόσωπό του γεμίζει με φλύκταινες. Εμφανίζονται σημάδια στο πρόσωπό του που μοιάζουν με δαγκωματιές σκύλου και περνά τις νύχτες του περιπλανώμενος σε νεκροταφεία, όπως ακριβώς ένας λύκος…”

Η φωνή του μαθητή Adso έτρεμε καθώς διάβαζε τις πιο πάνω σειρές υπό το φως μιας τρεμοπαίζουσας δάδας ενώ το μυαλό του βρισκόταν σε μια πρωτοφανή υπερδιέγερση, καθώς το μόνο που τον ένοιαζε εκείνη τη στιγμή ήταν να ξαναβρεθεί με το μέντορά του, τον William του Baskerville. Μαθητής και δάσκαλος είχαν εισέλθει λίγα λεπτά πριν στις κατακόμβες της μυστικής βιβλιοθήκης αυτής της καταραμένης μονής που τους φιλοξενούσε και δε χρειάστηκε να περάσει πολλή ώρα για να διαπιστώσουν ότι επρόκειτο για έναν πρώτης τάξεως λαβύρινθο. Κάποιος από τους δύο—στη συνέχεια ο Adso θα κατηγορούσε τον εαυτό του γι’ αυτό—πήρε μια λάθος στροφή, αφαιρέθηκε για ένα και μόνο κρίσιμο δευτερόλεπτο, το οποίο όμως αποδείχτηκε αρκετό να στείλει τους δυο άνδρες σε διαφορετικές οδούς του λαβυρίνθου. Όταν διαπίστωσαν ο ένας την απουσία του άλλου, ήταν ήδη πολύ αργά. Μπορούσαν βέβαια ν’ ακούσουν ο ένας τη φωνή του άλλου, παραμορφωμένη πάντα από την αιώνια ηχώ που βασίλευε στα σκοτεινά εκείνα διαμερίσματα, αλλά χωρίς κανείς εκ των δύο να έχει οποιαδήποτε αίσθηση προσανατολισμού. Είχαν πλέον χαθεί για τα καλά και σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση όπως αυτή, η εμπειρία και η ευφυΐα του William όφειλε να μπει σε λειτουργία προκειμένου να υπάρξει η πιθανότητα να ξαναβρεθούν.

Ο σοφός δάσκαλος προσπάθησε όπως πάντα να διατηρήσει την ψυχραιμία του και πρόσταξε το μαθητή του να αρπάξει το πρώτο βιβλίο που θα έβρισκε μπροστά του και ν’ αρχίσει να το διαβάζει μεγαλοφώνως, δίνοντάς του ταυτόχρονα και κάποιες γενικές οδηγίες για το πως να κινηθεί, ενώ ο ίδιος άρχισε να ανακαλεί από την παραφορτωμένη μνήμη του ο,τιδήποτε είχε διαβάσει για το πως κανείς μπορεί να ξεφύγει από ένα λαβύρινθο. Η φωνή του νεαρού Adso άρχισε ευθύς ν’ ακούγεται, δυνατά και καθαρά, μα με όλα τα σημάδια του φόβου μέσα της, τρεμάμενη κι εύθραυστη σα μικρού παιδιού που συλλαβίζει τα πρώτα του αποσπάσματα. Η αλήθεια είναι ότι ο Adso απλά άρπαξε το πρώτο βιβλίο που συνάντησε μπροστά του...Δεν είχε δα και καμιά ιδιαίτερη όρεξη να σπαταλά το χρόνο του σε επιλογές ανούσιες. Σήκωσε τον βαρύ και πολυκαιρισμένο τόμο και τον άνοιξε σε μια τυχαία σελίδα, ξεκινώντας το ανάγνωσμα μιας τυχαίας παραγράφου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Adso δεν έδινε καμιά σημασία στα όσα το στόμα του πρόφερε...Για το νεαρό μαθητευόμενο, ήταν ακόμη μια διαταγή του μέντορά του που όφειλε να ακολουθήσει πιστά. Η πίστη του, βλέπετε, στο σοφό δάσκαλο ήταν βαθιά και ειλικρινής.

Ο William όμως, έχοντας τ’ αυτιά του συγκεντρωμένα στη φωνή του μαθητή του, τον ήχο αυτό που του χάριζε μια αμυδρή αίσθηση προσανατολισμού, ένιωσε το μυαλό του να πλημμυρίζει από κύματα σκέψεων μόλις άκουσε το περιεχόμενο των όσων αυτός διάβαζε. Κύματα τόσο ισχυρά, που δεν άφηναν το νου του να δουλέψει όπως ήταν συνηθισμένος να κάνει, δεν του επέτρεπαν να επεξεργαστεί κάποιο πιθανό σχέδιο διαφυγής από τον σκονισμένο και σκοτεινό αυτό λαβύρινθο. Ο William, για πρώτη ίσως φορά στη ζωή του, ζήλευε! Το γεγονός ότι το συναίσθημά του αυτό ήταν πρωτόγνωρο πολλαπλασίαζε την ένταση και την καταλυτική του επιρροή πάνω στο γερασμένο μυαλό του. Ένιωθε να παραδίδεται σ΄αυτό, ένιωθε τη ζήλεια να κυλά σε κάθε μικροσκοπική του φλεβίτσα, είχε την αίσθηση ότι αυτή ξεχυνόταν από τα μάτια του τα ίδια και χτυπούσε στους φαγωμένους από την υγρασία και τους αιώνες τοίχους και γύριζε και πάλι σ’ αυτόν απτόητη, για να τον κυριεύσει με την ίδια φαρμακερή μανία. Η φωνή του μικρού Adso συνέχιζε να εκπέμπει την ίδια, παιδική σχεδόν, αφέλεια καθώς, διαβάζοντας, καταφερόταν εναντίον του πράγματος εκείνου για το οποίο ο William θα έκανε ο,τιδήποτε για να βιώσει κι ας ήξερε ότι θα καεί στην κόλαση γι’ αυτό : Του έρωτα. Αυτού που δεν κατάφερε ο ίδιος να ορίσει μέχρι τώρα μέσα στα χρόνια της μελέτης των λογής λογής ανέραστων Πατέρων της πίστεως. Ο William ένιωθε όλο το οικοδόμημα της αξεπέραστης σοφίας του να τρέμει, ένιωθε ότι η φωνή του Adso είχε κάτι το τόσο δυνατό που θα μπορούσε από στιγμή σε στιγμή να το γκρεμίσει ολόκληρο, να το κάνει να χαθεί μέσα στα ίδια του τα συντρίμια για πάντα. Γιατί, ο σοφός γέροντας συνειδητοποίησε εκείνη ακριβώς τη στιγμή ότι ο μαθητευόμενός του ήταν από άλλη πάστα. Έχοντας στα χέρια του εκείνο τον θεόπνευστο λίβελλο κατά του Σατανά κι ενός εκ των δημοφιλέστερων τεχνασμάτων του, ο Adso δεν έκανε καν τον κόπο να κατανοήσει, να σταθεί στις λέξεις τις σοφές των Πατέρων...Μόνο διάβαζε και διάβαζε με τη φωνή εκείνη την γεμάτη από αφέλεια και τρόμο, έχοντας γραμμένο και τον Ibn Hazim κι όλο του το σόι εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κατάλαβε ο γέροντας ότι το μαθητούδι του ήταν έτοιμο να παραδωθεί άνευ όρων στη γλύκα του έρωτα, στο σατανικό εκείνο πάθος της λαγνείας ακόμη κι αν το ίδιο δεν το γνώριζε, ακόμη κι αν το αρνιόταν βασανιζόμενος σε κανένα σκοτεινό μπουντρούμι. Και ζήλευε, ο ξεμωραμένος γέρος...Ζήλευε θανάσιμα...!

Σε μια στροφή του, ο William έπιασε με την άκρη του ματιού του μια σκιά, την κίνηση που έκανε το μακρύ ένδυμα του Adso καθώς αυτός περπατούσε αργά, προσέχοντας τα βήματά του στο υγρό εκείνο μέρος. Αμέσως του πρόσταξε να σταματήσει κι ο Adso πρόθυμα το έκανε, ώσπου ο William πήγε κοντά του και τον άγγιξε καθησυχαστικά. Ο Adso πέταξε το βαρύ βιβλίο κατάχαμα και αγκάλιασε με θέρμη το γηραιό διδάσκαλό, κλαίγοντας σχεδόν από χαρά. Ο γέροντας δε είχε καιρό για κλάματα...Έχοντας επιστρατεύσει όλη του την αυστηρή λογική για να καταλαγιάσει τις παράλογες σκέψεις που τον πλημμύριζαν μέχρι πριν από λίγο, χάρισε στο μαθητευόμενό του μόνον ένα αχνό χαμόγελο και προσπαθούσε τώρα να σκαρφιστεί ένα καινούργιο σχέδιο διαφυγής, αυτή τη φορά και των δυο τους. Ο Adso θέλησε κάτι να πει, να βοηθήσει την κατάσταση, αλλά αυτό που εισέπραξε ήταν μόνο μια κίνηση του William που του ‘λεγε να σωπάσει και να τον αφήσει να σκεφτεί καθαρά. Μόνον έπειτα από λίγη ώρα άκαρπων διανοητικών προσπαθειών από μέρους του επικέντρωσε το βλέμμα του επάνω στο νεαρό μαθητή του και σ’ αυτό που αυτός του έδειχνε τόση ώρα : Ο Adso κρατούσε στα χέρια του μια ξηλωμένη κλωστή, που ξεκινούσε από το χοντρό του ένδυμα και η άλλη της άκρη χανόταν κάπου στα σκοτάδια της βιβλιοθήκης. Του είχε φανεί, είπε γεμάτος συστολή και κοιτώντας το έδαφος, καλή ιδέα αυτός ο πρωτότυπος κι απλοϊκός μίτος της Αριάδνης.

Ο William στένεψε τα μάτια του στο φως της δάδας, μια κίνηση που ένα πράγμα φανέρωνε : Οι προηγούμενες σκέψεις του επέστρεφαν δριμύτερες, έχοντας αυτή τη φορά μια έντονη γεύση βεβαιότητας...Ο Adso ΗΤΑΝ διαφορετικός απ’ αυτόν...Τείνοντας τα στενά χείλη του όσο μπορούσε και χαρίζοντας στο μαθητή του το πιο πλατύ χαμόγελο που διέθετε—που δεν ήταν και τόσο πλατύ, εδώ που τα λέμε—χτύπησε φιλικά τον ώμο του Adso και λέγοντάς του ένα «Μπράβο παιδί μου!», μέσα απ’ τα δόντια του, του έγνευσε να οδηγήσει αυτός το δρόμο της επιστροφής. Οι δυο άντρες κατευθύνθηκαν στα σκοτάδια, σκορπίζοντας φως με τις δάδες τους στους μέχρι πριν λίγο κατασκότεινους τοίχους...Ο William ακολουθούσε λίγα βήματα πιο πίσω, βράζοντας μέσα του από την ενεργειοβόρο εκείνη ζήλεια που έμοιαζε να καταβροχθίζει την ίδια του την ύπαρξη...Μια έμμονη ιδέα άρχισε να καρφώνεται στο μυαλό του : Ο Adso έπρεπε πάση θυσία να τιμωρηθεί για τις αμαρτίες που ήταν ήδη έτοιμος, ίσως και γεννημένος για να διαπράξει...Κάτω απ' τον χοντρό του μανδύα, ο William έσφιξε με λύσσα το κοφτερό στιλέτο που είχε πάντα μαζί του...

Ελεύθερες μεταφράσεις πάνω στο "Όνομα του Ρόδου" χωρίς την άδεια κανενός...You can sue my ass if you like!

Ωδή στο BJ

2006-04-29T18:27:00.000+01:00

Μου λείπουν εκείνες οι παλιές περιπλανήσεις...Περιπλανήσεις σε σκοτάδια, σε υπόγεια...Περιπέτειες μέσα σ' ένα συνεχές hangover, μ' εκείνο το ευχάριστο--ναι!--τσούξιμο στα μάτια, συνέπεια αναπόφευκτη της έκθεσης στον καπνό. "Νεανικές τρέλες" μιας διαφορετικής "νιότης"...Ωριμότερης από την πρώτη των 18 μας, σκοτεινότερης, πληρέστερης, αλησμόνητης! Αλήθεια, περίοδος ευτυχίας ή δυστυχίας; Ανείπωτου πόνου ή διαρκούς πανηγυριού; Μα ήδη ξέρω τις απαντήσεις...Μια τέτοια αξέχαστη περίοδος δεν μπορεί παρά να έχει υπερβολικές δόσεις και των δύο...

Το τραπεζάκι του οποίου είχα μάθει κάθε ατέλεια και ιδιοτροπία ήταν πάντα εκεί για μας. Πάντα τα ίδια νεύματα χαιρετισμού, συνοδευόμανε από βλέμματα απορίας ή και περιέργειας--καλής ή κακής προέλευσης, η περιέργεια είναι κάτι που φαίνεται και προσωπικά δεν μ' ενοχλεί. Τα ποτά ήδη σερβιρισμένα, χρυσοκόκκινα κάτω από το μουντό φωτισμό, με σχηματισμένες ήδη τις σπείρες και τα άλλα αλλόκοτα σχέδια από το πρώτο λιώσιμο των πάγων μέσα τους. Δύο λεπτά εγκάρδιου διαλόγου με τον τύπο που δεν "έκανε απλά τη δουλειά του". Κι έπειτα...Λέξεις...Και χρώματα...Και δάκρυα, χαράς και λύπης...Πάνω σ' ένα ετοιμόρροπο τραπεζάκι ξεδιπλώναμε, νύχτα με τη νύχτα, τα φύλλα του εαυτού μας, ο Geo κι εγώ. Φύλλα σκόρπια, πολλές φορές βρεγμένα, μισοκατεστραμένα, που όμως για λίγες ώρες και παρά την ομίχλη του καπνού και τη θολούρα του αλκοόλ, μπαίνανε σε εκπληκτική τάξη. Λόγια και μουσικές και γέλια και κλάμματα...Γνωριμίες της μιας βραδιάς και γνωριμίες για μια ζωή...Απαγγελίες από μικροσκοπικά χαρτάκια, που στο τέλος της βραδιάς γέμιζαν το τραπέζι, ανάμεσα σε άδεια ποτήρια και γεμάτα σταχτοδοχεία. Το τέλος της βραδιάς...Από μόνο του πλήρες συναισθημάτων...Χρωματισμένο με οικείες γεύσεις στον ουρανίσκο...Γεμάτο από τη γλυκιά προσμονή μιας επόμενης συνάντησης.

"This WAS your life!". Εκείνες οι πολύχρωμες βραδιές, μικρές οάσεις μέσα στις ερήμους της ρουτίνας, σταλαγματιές ανακούφισης από έναν πόνο συνεχή, πού γύρευε να ακουστεί και που κάτι δεν τον άφηνε--λες και δεν ξέρουμε τώρα τι ήταν αυτό το κάτι...!!! Με τη διαφορά ότι "It was not ending one minute at a time..."...Όχι...Μάλλον το "good to the last drop..." ταιριάζει καλύτερα!

Η νοσταλγία...Της νοσταλγίας...Ω νοσταλγία!!! Για άλλη μια φορά...Ας είναι! Από ένα σημείο και μετά είναι μονόδρομος...Ο πιο προσωπικός μονόδρομος, στρωμένος με μυτερά αγκάθια, αγκάθια που πληγώνουν βαθιά, με πληγές που άλλους τους καταρρακώνουν κι άλλους τους λυτρώνουν...

Prepare to evacuate soul...

2006-04-28T23:34:00.000+01:00

Marla Singer [after taking a bottle of sleeping pills]

"This isn't a real suicide-thing. This is probably one of those cry-for-help things."

...............................................................................................

Ίσως πρέπει να καταλάβουμε κάποια στιγμή ότι ο "real" αυτόχειρας δεν χρειάζεται τη βοήθειά μας...Έχει πάρει τις αποφάσεις του και θα τις εκτελέσει ψύχραιμα, μεθοδικά και στο σκοτάδι...

Ο "cry for help" αυτόχειρας αντίθετα είναι εκείνος που έχει ανάγκες, εκείνος που ζητά από εμάς ένα χέρι ή...ένα αυτί.

Η περίπτωσή του είναι ιδιαίτερη : Εάν ο "real" είναι εκείνος που έχει "σχέδιο", ο "cry for help", αντιδρώντας σπασμωδικά, θα καταφύγει σε δραστικότερες και, δυστυχώς, αποτελεσματικότερες "λύσεις"...Ο "real" αυτόχειρας θα έχει υπολογίσει πχ ότι μισό κουτί από τα τάδε χάπια και τόσο αλκοόλ αρκούν για να δώσει ένα τέλος (Στην τελική, τινάζει και τα μυαλά του στον αέρα). Ο "cry for help" αυτόχειρας όμως θα πάρει δυο κουτιά και θα πιει δυο μπουκάλια, μόνο και μόνο για να πείσει ότι μπορεί να το κάνει, ειδικά όταν βρίσκεται μπροστά σ' ένα ακροατήριο κρετίνων που του φωνάζουν "καν' το, καν' το"! Και, θα κάνει τελικά το κακό στον εαυτό του χωρίς να το θέλει! Διότι θέλει κάτι άλλο : Το χέρι...το αυτί! Όχι το θάνατο! Στην ουσία, ο "cry for help" αυτόχειρας διψάει για ζωή κι αυτό μας δείχνει!

Ντρέπομαι που υπήρξα οπαδός του "Πέσε πούστη απ' την ταράτσα!"

Σ' ευχαριστώ για το σημερινό ηχηρό χαστούκι ευαισθησίας...Ναι, σε σένα μιλάω!

Η ανθρωπιά μας/σας τώρα κρίνεται ευαισθητούληδές μου...Οι υπόλοιποι, οι άντρε δηλαδή, μπορούν να πάρουν τ' αρχίδια μου ως συνήθως!

Ρε φίλε...

2006-04-28T16:08:00.000+01:00

...μου τη σπάς!

Μου τη δίνει όταν πουλάς αυθεντία ρε...Με εκνευρίζει που το παίζεις ξερόλας...Με ζοχαδιάζει, ρε μαλάκα, το υφάκι σου, το ψευτοαντριλίκι σου και η ψευτομαγκιά που ξερνάς από δω κι από κει, τα δήθεν πτυχία σου και οι δήθεν γνώσεις σου!

Μου τη ΣΠΑΕΙ η αλήθεια σου ρε αρχίδι...

Και ξέρεις γιατί;

Γιατί ΕΓΩ έχω δίκιο ρε μπάσταρδε!

Το κατάλαβες;

Μόνον ΕΓΩ!!!

Σάλτα και γαμήσου τώρα!

Μην πανικοβάλεσαι...Τηλεφώνησε ΤΩΡΑ στο 555 090 3 εντ par ta @@ μου και έρχεται στο χώρο σου :

BLOGOΓΑΜΟΣΤΑΥΡΟ!

...και η αποκατάσταση της έννοιας του Καθαρτηρίου

2006-04-27T21:06:00.000+01:00

Όπως μια φυλακή δεν πρέπει να είναι ένα ίδρυμα εγκλεισμού αλλά σωφρονισμού, έτσι κι ένα Καθαρτήριο, για να δικαιολογεί τον τίτλο του, δεν πρέπει να προσφέρει μόνο λήθη. Ή, πιο σωστά, η λήθη είναι το τελευταίο, το χειρότερο ίσως που μπορεί να προσφέρει. Η Κάθαρση όμως δεν μπορεί να είναι ένα βιαστικό σκούπισμα της σκόνης κάτω απ' το κρεβάτι, ούτε ένα επιπόλαιο στρώσιμο του κρεβατιού, ρίχνοντας πάνω απ' τα τσαλακωμένα σεντόνια ένα χοντρό πάπλωμα. Και, τι άλλο είναι άραγε η λήθη αν όχι ένα τέτοιο βιαστικό σκούπισμα; Μια βολική και γρήγορη λύση για να φαίνονται όλα εντάξει; Όσο δύσκολη κι αν φαντάζει η επιλογή της λήθης, όσο λυτρωτική και πολλά υποσχόμενη κι αν παρουσιάζεται, στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια έντεχνη προσπάθεια του νου για να μπαλώσει τα σκίσίματά του. Και, ένα μπάλωμα, όσο καλής ποιότητας και να 'ναι η κλωστή, όσο τεχνίτης κι αν είναι ο ράφτης, δεν παύει να 'ναι ένα μπάλωμα! Μούφες λύσεις είναι λοιπόν οι "μαύρες θέσεις" και η "άρνηση κάθε μνήμης, πόνου και επιθυμίας".

Το Καθαρτήριο, αν είναι να προσφέρει κάτι αυτό θα 'πρεπε να 'ναι μνήμη και επίγνωση. Το Καθαρτήριο πρέπει να προσφέρει ένα διαρκές βίωμα πόνου μέσα απ' το οποίο νέες επιθυμίες θα ξεπηδήσουν. Όλη η μάχη άλλωστε δίνεται γι' αυτές, τις νέες επιθυμίες...Η μη-επιθυμία, όταν αυτή γίνεται τρόπος ζωής κι όταν προβάλλεται ως "λύση κάθαρσης" δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ανταλγική στάση του νου, ένα βόλεμα για την ελαχιστοποίηση ενδεχόμενων απωλειών. Η Κάθαρση εν τέλει πρέπει να είναι επούλωση και όχι μπάλωμα!

Η Κάθαρση είναι καθαρές εικόνες και καθαρές αλήθειες...

Τι το κοιτάς ρε μαλάκα;

Ναι, αίμα είναι...

Αληθινό!

Δεν με πιστεύεις;

Το μπλε και το χρυσό (reloaded and unleashed)

2006-04-27T20:47:00.000+01:00

Ah, look at all the lonely people.
Ah, look at all the lonely people.

Eleanor Rigby, picks up the rice in the church where a wedding has been, lives in a dream,
waits at the window, wearing the face that she keeps in a jar by the door. Who is it for?

All the lonely people.Where do they all come from?
All the lonely people.Where do they all belong?

Father McKenzie writing the words of a sermon that no one will hear, no one comes near,
look at him working. Darning his socks in the night when there's nobody there. What does he care?

All the lonely people.Where do they all come from?
All the lonely people.Where do they all belong?

Ah, look at all the lonely people.
Ah, look at all the lonely people.

Eleanor Rigby, died in the church and was buried along with her name, nobody came.
Father McKenzie wiping the dirt from his hands as he walks from the grave, no one was saved.

All the lonely people.Where do they all come from?
All the lonely people.Where do they all belong?

_____________________________________________

Το μπλε και το χρυσό εισέβαλαν άλλη μια νύχτα μες στων ονείρων μου το θλιβερό θέατρο. Τί θέλουν από μένα; Τί ψάχνουν;

Ξαπλωμένος πάνω σ' ένα στενό κρεβάτι, μέσα σ' ένα ξένο κι όμως τόσο οικείο δωμάτιο--ναι, θύμιζε εκείνο της βασανισμένης Μαρίας--τα ένιωσα να αναδύονται μέσα απ' το σημαδεμένο τοίχο, μέσα από μια πύλη που 'μενε χρόνια σφραγισμένη και να στροβιλίζονται με απίστευτες ταχύτητες πάνω απ' το κεφάλι μου. Να χορεύουν, να γελούν, να παίζουν. Το μπλε και το χρυσό, ήλιοι του Βαν Γκογκ, φλόγες λύτρωσης που κατακαίν τα μπλε σου στρωσίδια, τη θλιμμένη σου όψη, τη ζωή μου, που κάνουν τα καστανά σου μάτια να λαμποκοπούν με τη δύναμη χιλίων Αυγερινών και τις βλεφαρίδες σου να μοιάζουν με θεία φωτοστέφανα.

Το μπλε και το χρυσό έρχονται νύχτα, απρόσκλητα, με μαστιγώνουν και χάνονται το ίδιο ξαφνικά, ξυπνώντας στο πέρασμά τους θολές αναμνήσεις ψεύτικης ευτυχίας, αυτής, που τόσο μισούσα και τόσο μου λείπει. Ώσπου το πρωί, δε μένει παρά μια αόριστη αίσθηση οικειότητας, μια μικρή κι ευχάριστη ανατριχίλα στη βάση της ράχης, να θυμίζει ότι κάτι ήταν εκεί το προηγούμενο βράδυ, κάτι σίγουρο, κάτι πιστό, κάτι βγαλμένο απ' τον παράδεισο τον ίδιο.

Και να 'μαι γι' άλλη μια νύχτα να τα αναζητώ μέσα σε σκοτεινά μέρη που βουλιάζουν από την πολυκοσμία, θορυβώδη, απρόσιτα, αηδιαστικά. Οι άνθρωποι που συχνάζουν εκεί είναι πανέμορφοι, στρατιές ηλιθίων αγγέλων που γελούν, πίνουν, συζητούν και προσποιούνται πως συμφωνούν μεταξύ τους. Και δίπλα, η θάλασσα η ίδια να γελά με την κατάντια τους, να χαϊδεύει με προσποιητή στοργή το έδαφος πάνω στο οποίο στέκονται, στέλνοντας κάπου κάπου κανένα απειλητικό κυματάκι, προειδοποιώντας τους ότι η ζωή τους η ίδια της ανήκει ανά πάσα στιγμή. Κύματα που σκάνε και διαλύονται μέσα σε μπλε και χρυσές ανταύγειες. Να τραβάνε την προσοχή μου για μια μονάχα στιγμή κι έπειτα να χάνονται μέσα σε δίνες απόγνωσης και σκότους, δείχνοντάς μου γι’ άλλη μια φορά το μάταιο της αναζήτησής μου.

Αλλά δε σταματώ...Βρίσκω συνεχώς μπροστά μου μπλε και χρυσά ψίχουλα του παρελθόντος και τα μαζεύω, τα κρατάω σφιχτά, αυτούς τους μικρούς ανεκτίμητους θησαυρούς, κομμάτια του ίδιου διαβολικού παζλ που προσπαθώ εδώ και χρόνια να ολοκληρώσω για να ‘χω μια πλήρη εικόνα.

Το ίδιο και το ίδιο όνειρο, χρωματισμένο από μια οικεία μελωδία εγχόρδων…Ξανά και ξανά…Στριγκλιές ουράνιες που μιλούν σε ξεχασμένες γλώσσες υποχθόνιων θεοτήτων. Η τεράστια αίθουσα και πάλι κατάμεστη, η ίδια μαύρη θέση να με περιμένει υπομονετικά στην πρώτη σειρά, απαράλλαχτη με εκατοντάδες άλλες όμοιες, κι όμως η μόνη κενή. Η έλξη της είναι τεράστια…Με μαγνητίζει από την είσοδο…Να ‘ναι άραγε εδώ το τέλος; Γιατί εξακολουθώ να αντιστέκομαι στη λήθη της μαύρης μου θέσης; Εδώ δεν φτάνει το μνησίκακο παρελθόν…Εδώ δεν υπάρχει παρελθόν…Ούτε και μέλλον…Ούτε και χρόνος…Μόνο το ανελέητο και ακούραστο μουρμουρητό μυριάδων ψυχών. Σ’ αυτό το καλαίσθητο Καθαρτήριο, η μνήμη, ο πόνος και η επιθυμία είναι οι χειρότερες προσβολές. Για πόσο ακόμη θα αντιστέκομαι σ' αυτό;

Τα βήματά μου δεν μπορούν ούτε απόψε να με σύρουν μέχρι εκεί...Για άλλη μια φορά καταρρέω πριν την έναρξη της παράστασης...

Truth...

2006-04-22T14:56:00.000+01:00

...unveiled by Time...

Μεγάλη Παρασκευή Blues

2006-04-21T13:56:00.000+01:00

Κάπου, σ' ένα χωριό του ελληνικού βορρά...

Λένε ότι ο επιτάφιος βγαίνει γύρω στις εννιά...

Μόνο που ποτέ δεν βγαίνει στις εννιά ακριβώς...

Να φταίει άραγε εκείνος ο δεξιός ψάλτης που θυμίζει Βασίλη Καρρά στο πιο ασθματικό του και τραβά τα "τεριρέμ" με τις ώρες;

Να φταίνε οι χαφιέδες του παπά που ζυγιάζουν το πλήθος που περιμένει απ' έξω και που δεν είναι ποτέ αρκετό πριν τις εννιάμιση;

Μπορεί και τα δύο...

Το πλήθος είναι θορυβώδες...Στιγμιαία σιωπή μόλις το φέρετρο προβάλλει απ' την πόρτα πάνω στους ώμους τεσσάρων μαντραχαλάδων...Κάποιοι σβήνουν τα τσιγάρα τους...Κάποιοι άλλοι όχι...

Ντουγρού για την πλατεία...Το χαρούμενο πλήθος ακολουθεί...Στην κηδεία αυτή η ατμόσφαιρα είναι ευχάριστη...Κάποιοι απ' τα μπαλκόνια στοχεύουν τα κεφάλια με κολώνια Μυρτώ...Κρυφογελούν μόλις βρούν στόχο...

Στην πλατεία οι καφετέριες και τα γυράδικα είναι γεμάτα κόσμο...Το φέρετρο πλησιάζει...Κάποιοι σηκώνονται όρθιοι, κάποιοι άλλοι όχι...Κάποιοι καταπίνουν τη λιπαρή μπουκιά απ' το σουβλάκι...Μερικοί δεν προλαβαίνουν...

Ο μακαρίτης περνά μπροστά απ' τα καταστήματα, πάντα στους ώμους των μαντραχαλάδων...Η μπάντα παίζει πένθιμα...Λίγοι περισσότεροι απ' τους μισούς σταυροκοπιούνται...Τα χρυσά άμφια των παπάδων και τα κουμπιά απ' τις στολές των καραβανάδων γυαλίζουν στο φως της πλατείας...Λίγες ψαλμωδίες ακούγονται από τη μικροφωνική εγκατάσταση που έχει στηθεί για ν' ακούσουν όλοι...

Οι μαντραχαλάδες παίρνουν το δρόμο του γυρισμού...Από πίσω οι παπάδες και οι καραβανάδες...Το πλήθος έχει ήδη σκορπίσει...Στο νέο πέρασμα του μακαρίτη, πολύ λιγότεροι θα σηκωθούν, πολύ λιγότεροι θα καταπιούν...

Το φέρετρο χάνεται απ' το οπτικό πεδίο...Κανείς δεν ξέρει που καταλήγει...Μόνον οι παπάδες και οι καραβανάδες...

Τα μπαρ ανοίγουν τις πόρτες του...Η μουσική αρχίζει να βαρά στο τέρμα...Οι σερβιτόροι δεν προλαβαίνουν τις παραγγελίες...

Γιορτή...

Τον θάψαμε και φέτος...

Τα φαντάσματα του παλατιού της λήθης

2006-04-18T12:25:00.000+01:00

Ανατύπωση λόγω...επικαιρότητας...

«No fate but what we make», σκάλιζε πάνω στο ξύλινο τραπέζι, με το τρομακτικό στην όψη μαχαίρι της, η μυώδης εκείνη γκόμενα, το ταίρι του Terminator ντε, καλά καταλάβατε! Τί ωραία φράση! Περικλύει μέσα της όλη εκείνη την αλαζονεία που ως είδος ο άνθρωπος έχει βαλθεί να κληροδοτήσει στα παιδιά και στα εγγόνια του. Ο άνθρωπος-Θεός, ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, της ζωής του! Η αλαζονεία, το δώρο που σήκωσε τον άνθρωπο ψηλά, που του επέτρεψε να στήσει τους θεούς στα έξι μέτρα και να τραβήξει τη σκανδάλη χωρίς περιττές τύψεις, χωρίς καν να τους δώσει το δικαίωμα να καλύψουν τα όμορφια μάτια τους...Γιατί ο άνθρωπος ήθελε να βλέπουν οι θεοί τους εκτελεστές τους, να βιώσουν στο άσπιλο πετσί τους και σ’ όλο της το μεγαλείο τη βιαιότητα της καθαίρεσής τους από τους θρόνους του κόσμου τούτου. Ήθελε οι θεοί να ξέρουν ποιος τους «καθάρισε», ποιος τόλμησε να κάνει πραγματικότητα την ύβρι της αμφισβήτησης της αθανασίας τους. Ο άνθρωπος γνώριζε τη δύναμη που έκρυβε αυτή του η ύβρις...Και του άρεσε να βλέπει τους μέχρι τότε άρχοντές του να κλαψουρίζουν ικετεύοντας για έλεος...Και η σαδιστική του μανία μεγάλωνε μέχρι που έφτασε στο κορύφωμά της με το πάτημα της σκανδάλης. Κι έπειτα...ηρεμία! Γαλήνη! Ο άνθρωπος ήταν πια ελεύθερος να χαράξει το δικό του δρόμο και να πάρει τα ηνία της ζωής του και του κόσμου στα χέρια του.

«No fate», είπε ο άνθρωπος κι έσβησε το παρελθόν, ατενίζοντας αισιόδοξα ένα αβέβαιο—επιτέλους!—μέλλον! Στο παλάτι της λήθης του πέταξε ο άνθρωπος το ανίερο παρελθόν του, τους θεούς του και τη μοίρα του, έχοντας τη βεβαιότητα ότι δε θα ξανάκουγε ποτέ ξανά για όλ’ αυτά. Τα μπουντρούμια, βλέπετε, της ανθρώπινης λήθης δεν είναι μόνο κατασκότεινα, αλλά και αχανή. Η λήθη σχηματίζει λαβυρίνθους που θα ‘καναν ακόμη και το Δαίδαλο να γίνει καταπράσινος από τη ζήλεια του. Τα θεμέλιά της είναι βαθιά, στιβαρά, καμία σχέση με τα εύθραυστα υποστηρίγματα των παλατιών της μνήμης, που δι’ ασήμαντον αφορμή μπορούν να υποχωρήσουν και να χαθούν μαζί με τα όσα στηρίζουν μέσα σε σωρούς από συντρίμια. Αυτό που ο άνθρωπος έκανε χωρίς να το πολυσκεφτεί, ήταν να πετάξει στα μπουντρούμια αυτά και την ίδια τη γνώση ύπαρξης του παλατιού της λήθης. Ξέχασε ότι μπορεί να ξεχνάει! Κι έκανε έτσι το μοιραίο του λάθος...Μπέρδεψε τη λήθη με την ανυπαρξία! Θεώρησε πως ό,τι κι αν ήταν αυτός πριν, ό,τι κι αν πίστευε κι ό,τι κι αν έλεγε, δεν υπήρχε πια! Δεν υπήρξε ποτέ, για την ακρίβεια! Πίστεψε ότι κάνει, όχι μια νέα, αλλά τη μοναδική Αρχή...Άλλη δεν μπορούσε να είχε υπάρξει...Πίστεψε στο λευκό του μητρώο και συνέχισε το δρόμο του.

Δεν ξέρουμε αν ο άνθρωπος έκανε ό,τι έκανε επειδή υποτίμησε τους φυλακισμένους του ή επειδή πίστευε ότι από το θεοσκότεινο παλάτι της λήθης δεν υπάρχει γυρισμός. Μπορεί να πίστευε και τα δύο εν τέλει! Αυτό που όμως λησμόνησε την κρίσιμη στιγμή ήταν ότι κάθε λαβύρινθος έχει και μια έξοδο. Μπορεί κι απλά να του διέφυγε...Να θέλησε να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα και να το θεώρησε αυτό μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Να το ‘πνιξε μέσα στη μέθη της αλαζονείας του. Άλλωστε, είχε ο ίδιος δει με τα μάτια του τα άψυχα κουφάρια των θεών του, στα κεφάλια των οποίων είχε δώσει διπλές χαριστικές βολές! Πόσο ανήμποροι φαίνονταν αυτοί όταν τελείωσε μαζί τους! Δεν μπορούσε καν να πιστέψει ότι σ’ αυτούς έδινε λόγο όλα αυτά τα χρόνια, η θέα δε των πτωμάτων τους του προκαλούσε αηδία κι έναν ενοχλητικό οίκτο για τους πρώην αφέντες του, που φρόντισε γρήγορα να αποδιώξει γιατί του ‘φερνε ζαλάδα! Όσο για τη μοίρα, θεώρησε ότι κάθε της δύναμη είχε πάει περίπατο με το που τα κεφάλια των θεών ανοίξαν στα δυο από τα χτυπήματά του! Βιάστηκε λοιπόν να τελειώνει μ’ όλα αυτά και να ζήσει επιτέλους τη ζωή του...Όπως την ήθελε Αυτός!

Οι εκτιμήσεις του όμως υπήρξαν λανθασμένες! Αποδείχτηκε τελικά πως ο λαβύρινθος του παλατιού της λήθης δεν είχε μόνο μια κύρια έξοδο, αλλά ήταν γεμάτος από μικρές μικρές τρυπίτσες! Φαίνεται πως ο δημιουργός του είχε δώσει περισσότερη σημασία στην πολυπλοκότητα, παρά στη στεγανοποίηση του αχανούς κτιρίου! Μικρά παραθυράκια σαν κι αυτά, που κάθε τόσο διέκοπταν το αιώνιο σκοτάδι που βασίλευε μέσα στους ατέλειωτους διαδρόμους του παλατιού, ήταν αρκετά για να δίνουν πρόσβαση στον Έξω Κόσμο στα φαντάσματα που κατοικούσαν εκεί, στα φαντάσματα της μοίρας και του ανθρώπινου παρελθόντος. Τα φαντάσματα είχαν συνηθίσει πια στο σκοτάδι, αισθάνονταν εκεί σα στο σπίτι τους, αλλά όταν τύχαινε και συναντούσαν μια λεπτή ρανίδα φωτός να εισβάλλει από κάποια τρυπίτσα, αισθάνονταν μια άνευ προηγουμένου νοσταλγία και μια πρωτόγνωρη έλξη τα έσπρωχνε προς τα εκεί. Με τις άυλες μορφές τους, περνούσαν μ’ ευκολιά μέσ’ απ’ τις τρυπούλες και βρίσκονταν ξαφνικά στον γεμάτο φως Κόσμο του ανθρώπινου νου, όπου έμεναν αποσβολωμένα να κοιτούν γεμάτα περιέργεια τα θαύματά του.

Κι ο ανθρώπινος νους όμως δεν αργούσε να αντιληφθεί την απόκοσμη παρουσία τους! Κι αντιδρούσε σ’ αυτή άμεσα και δυναμικά, με τον πιο αποτελεσματικό του τρόπο : Με την άρνηση! Γνώριζε άλλωστε ότι ο κόσμος του ήταν θαυμαστός...Κι απέδιδε τις παρουσίες αυτές σ’ ένα απλό παιχνίδισμα του αιώνιου φωτός μέσ’ από τα πάμπολλα κρυσταλλάκια και μπιχλιμπίδια που στόλιζαν το βασίλειό του. Αλλά ήταν σίγουρος ότι αυτά δεν υπήρχαν! Ήταν άλλωστε τόσο απασχολημένος με άλλα, πολύ πιο σημαντικά πράγματα και δεν μπορούσε να χάνει χρόνο μ’ αυτές τις ψευδαισθήσεις. Περιεργαζόταν για λίγο το φαινόμενο με ενδιαφέρον κι έπειτα έστρεφε αλλού τα μάτια του, απορροφημένος ες αεί καθώς ήταν. Και τα φαντάσματα τότε άρχιζαν να νιώθουν άβολα, δυσάρεστα...Η άρνηση βλέπετε δημιουργούσε ένα απόλυτα εχθρικό γι’ αυτά περιβάλλον. Ρίχνοντας μερικές ματιές ακόμη, αποσύρονταν και πάλι στα σκοτεινά τους λαγούμια, αφήνοντας πίσω τους το εκτυφλωτικό φως του νου. Ξανάβρισκαν τη γαλήνη της φυλακής τους κι εγκατέλειπαν το νου στη γαλήνη της λογικής του.

Και η γαλήνη θα διαρκούσε ως την επόμενή τους συνάντηση...Οι τρυπίτσες ήταν, βλεπετε, πολλές!

See ya...σύντομα...

...wait for the ricochet...

2006-04-12T18:09:00.000+01:00

Μικρές αλήθειες

2006-04-12T02:54:00.000+01:00

Έρχονται κάποιες στιγμές που ακόμη κι αυτό που λέγεται "ανάληψη ευθυνών" ακούγεται λίγο μπροστά στις αλήθειες που ξερνούν τα λόγια. Έρχονται κάποιες στιγμές που οι αλήθειες δεν προκαλούν μόνο πόνο, αλλά και παράλυση, ολοκληρωτική και σαρωτική. Έρχονται κάτι στιγμές που δεν μπορείς ούτε να κλάψεις ούτε και να γελάσεις, μην τυχόν και μαγαρίσεις με σάπια και κούφια συναισθήματα την κρυστάλλινη ομορφιά της αλήθειας, την αφοπλιστική της καθαρότητα, το αυστηρό και καμαρωτό της παράστημα.

We have just lost cabin pressure, κύριοι...

Έρχονται κάτι στιγμές που το είδωλο του εχθρού πίσω απ’ το ψυχρό τζάμι γίνεται ξεκάθαρο

Εσείς, πόσο AZAX χρησιμοποιήσατε σήμερα;

Οι άντρε...κλαίνε;

2006-04-10T03:04:00.000+01:00

«Όχι! Ποτέ», απαντά η συμπαθής τάξη των άντρε με τα βαριά κι ασήκωτα αρχίδια! «Ρε κλαις; Ε είσαι αδερφή, μωρ’ αδερφέ μου!», συμπληρώνουν με εκείνο το ντεμέκ αγριεμένο βλέμμα, φρύδια σηκωμένα και σμιχτά, χείλη μισάνοιχτα και χέρι προτεταμένο και τρεμάμενο από τα ντεμέκ νεύρα τους. Τι δουλειά κάνουν είπαμε; Επαγγελματίες άγριοι (ή και αγροίκοι)! Επαγγελματίες άντρε!

Ο επαγγελματίας άντρα δεν αισθάνεται...Ο επαγγελματίας άντρα δεν λυγίζει...Ο επαγγελματίας άντρα δε χορεύει (Arnie doesn’t dance, he can barely walk!!!). Ο επαγγελματίας άντρα δουλεύει, φέρνει το ψωμί στο σπίτι και γενικώς, γαμεί και δέρνει! Αυτό είναι το επάγγελμά του και μ’ αυτά τα προσόντα τον προίκισε γενναιόδωρα η μητέρα φύση. Ο επαγγελματίας άντρα δε γουστάρει, τον γουστάρουν. Ο επαγγελματίας άντρα δεν υποχωρεί, ούτε και συγχωρεί, ούτε και συμπάσχει. Στέκεται σαν λοστός, ακίνητος και αμετανόητος. Διατάζει και το φαΐ είναι στην ώρα του, φοράει παντόφλα και διαβάζει εφημερίδα, βλέπει το ματς και δεν ακούγεται τσιμουδιά, παίζει στοίχημα και το φχαριστιέται! Ο επαγγελματίας άντρα δεν λογαριάζει αισθήματα και γυναικουλίστικες μαλακίες, το πρόσωπό του δεν το χαράζουν δάκρυα ή μορφασμοί πόνου, μόνον μια μόνιμη, θαρρείς ζωγραφισμένη, μάσκα θυμού και ειρωνείας το σκεπάζει. Όχι θυμού γυναικουλίστικου όμως. Όχι θυμού που να τον κάνει να τραντάζεται συθέμελα, να τον κάνει να αισθανθεί «κάτι» (μπλιαχ!). Θυμού από συνήθεια! Θυμού από κέφι! Ο επαγγελματίας άντρα είναι ευτυχισμένος γιατί είναι θυμωμένος. Θυμωμένος με όλους και με όλα...Όλα του τη σπάνε! Ο γείτονας, οι Αλβανοί, η γυναίκα του και τα παιδιά του, οι γυναικούλες της γειτονιάς που μυξοκλαίνε και οι αδερφές που κλαψουρίζουν! Του τη σπάει που το παιδί του κλαίει καμιά φορά και του χώνει μπουκέτα φωνάζοντας «Αδερφή γιο έβγαλα εγώ ρε;». Του τη σπάει και η γυναίκα του όταν γκρινιάζει και τελικά μπορεί να φάει κι αυτή καμία, πριν τελικά τη ρίξει στο κρεβάτι και της δείξει, μέσα στο επόμενο πεντάλεπτο, ποιος είναι ο άντρα του σπιτιού.

Μα πιο πολύ απ’ όλα, ο επαγγελματίας άντρα σιχαίνεται το κλάμα των ομοφύλων του. Όταν έρχεται αντιμέτωπος μ’ αυτό, η μάσκα του θυμού του γίνεται δέκα φορές πιο άγρια...κι αυτός δέκα φορές πιο ευτυχισμένος! Διότι στο κράξιμο που ρίχνει τότε στις κλαψομούνες αδερφές—όπως αρέσκεται να τους αποκαλεί—ο επαγγελματίας άντρα κρυφά κοκορεύεται για το αντριλίκι του. Κρυφά ευχαριστεί το θεό του που δεν τον έκανε αδερφή σαν όλους αυτούς τους κλαψιάρηδες γύρω του. Κρυφά ευλογάει τα γένια του, κρυφά πιάνει τα αρχίδια του για να σιγουρευτεί ότι είναι στη θέση τους, κρυφά τα πασπατεύει για να δει αν αυτά μεγάλωσαν.

Στο κράξιμο των κλαψιάρηδων και στις γεμάτες μύξες και πόνο φάτσες τους είναι που ο επαγγελματίας άντρα βλέπει το είδωλό του, το είδωλο που ο ίδιος έφτιαξε κι έτσι το λατρεύει...

Τα είδωλα όμως είναι απατηλά κι όσο κι αν ψάχνει εκεί δεν βρίσκει τον εαυτό του. Κι όμως, όσο μάταια κι αν μοιάζει η αναζήτηση, υπάρχει λύση γι’ αυτόν κι ας μην το ξέρει : Ο επαγγελματίας άντρα θ’ ανακαλύψει τον εαυτό του αν παρ’ ελπίδα κάποτε αράπικη ψωλή εισέλθει στα ενδότερά του. Η θυμωμένη του μάσκα τότε θα ραγίσει, και δάκρυα, σωστό ποτάμι, θ’ αρχίσουν να χαράζουν το, μέχρι πριν λίγο, σκληρό του πρόσωπο.

Αποκάλυψις και επιφοίτησις κύριοι : «Ω ναι, ΟΙ ΑΝΤΡΕ ΚΛΑΙΝΕ!».

Θεσσαλονίκη μου, μεγάλη φραπεδομάνα

2006-04-07T19:17:00.000+01:00

Δεν είμαι Θεσσαλονικιός. Οι ρίζες μου είναι μεν βορειοελλαδίτικες, καμιά απ’ αυτές όμως δεν περνά μέσα από τη «Νύμφη του Βορρά». Τη Θεσσαλονίκη όμως την αγαπάω. Την αγαπάω έτσι, χωρίς λόγο, όπως έχω μάθει ν’ αγαπώ κάθε μπουρδελούπολη στην οποία έχω ζήσει έστω και για λίγο. Την αγαπάω γιατί, είτε το θέλω είτε όχι, η Θεσσαλονίκη είναι κομμάτι μου κι εγώ κομμάτι της. Έχω γελάσει σ’ αυτήν την πόλη κι έχω κλάψει σ’ αυτήν την πόλη, έχω ερωτευτεί παράφορα κι έχω μισήσει θανάσιμα σ’ αυτήν την πόλη. Δεν είναι και λίγο...

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν αποτέλεσε για κάποιους έκπληξη η πρόσφατη απόφαση του δημάρχου περί «αναπλάσεως της πλατείας Αριστοτέλους» με τη δημιουργία σιντριβανιών και λοιπών «εντυπωσιακών κατασκευών», πάντως σε μένα δεν προκάλεσε καμία. Οι αξιότιμοι κύριοι δήμαρχοι δεν φροντίζουν να είναι καν πρωτότυποι όταν αποφασίζουν να μας δουλέψουν μες στα μούτρα μας. Δεν είναι μόνον το ότι η μεγάλη απόφαση του δημάρχου έρχεται λίγους μήνες πριν τις δημοτικές εκλογές. Δεν είναι μόνον το αντιαισθητικό μιας πιθανής υλοποίησης του σχεδίου. Είναι και το ότι καμιά ηγεσία της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει ένα έργο με μακροπρόθεσμα οφέλη για τους πολίτες. Και γιατί να το κάνει άραγε; Ποιο θα είναι το όφελος του δημοτικού άρχοντα που θα αναλάβει κάτι τέτοιο, ένα έργο δηλαδή που θα μείνει για δεκαετίες; Είναι πολύ πιο εύκολο να φτιάχνουμε και να ξηλώνουμε πλατειούλες κάθε τέσσερα χρόνια...Πετυχαίνουμε πολλά έτσι : Και δείχνουμε ότι «κάτι κάνουμε» βρε αδερφέ, και κρατάμε το πόπολο κοιμισμένο δίνοντάς του «άρτον και θεάματα», και αρπάζουμε κατ’ εξακολούθηση και με μεγαλύτερη συχνότητα την ανάλογη μίζα (ναι, του αυτοκινήτου, αυτή λέω), όπως άλλωστε για κάθε έργο.

Γιατί ν’ ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με το απαράδεκτο υδρευτικό σύστημα της πόλης πχ, που καλοκαιριάτικα και μες στον καύσωνα δεν έχεις λίγο νερό να ρίξεις στα μούτρα σου. Γιατί ν’ ασχοληθεί με το απαράδεκτο σύστημα συγκοινωνιών της ταλαιπωρίας και του παστώματος; Άκουγα κάποτε εκκλήσεις των δημοτικών συμβούλων προς τους κατοίκους, να χρησιμοποιούμε, λέει, τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας και όχι το αυτοκίνητο για να πάμε στο κέντρο! ΠΟΙΑ μέσα είπατε κύριοι; Το λεωφορείο που βρωμάει καμμένα λάδια, με τον οδηγό που δεν το ‘χει σε τίποτα να σου κλείσει το χέρι, το πόδι ή το κεφάλι απ’ έξω μέχρι την επόμενη στάση; Αυτά τα μέσα, κύριοι εννοείτε; Ρε δε γαμιέστε, κι εσείς και τα μέσα σας! Με το αυτοκίνητο ρε θα κατεβώ στο κέντρο, με το αυτοκίνητο, έτσι, για να κάψω βενζίνη, να φλομώσω τον κόσμο με τα καυσαέριά μου, να κάνω μια και δυο ώρες να παρκάρω, αλλά έτσι για να σας μπω στο μάτι ρε γελοία υποκείμενα που κοροϊδεύετε τον κόσμο με τις μαλακίες σας! Αλλά, ναι, ξέχασα, δεν είστε αρμόδιοι γι’ αυτά. Η μόνη σας αρμοδιότητα είναι να φτιάχνετε σιντριβανάκια, να λέτε πως καθαρίζετε τους δρόμους (μη χέσω) και να καλείτε το Ρουβά και τη Βανδή κάθε Χριστούγεννα, στη «Γιορτή των Αγγέλων» (μην ξεράσω). Ε τότε κι εμένα, κύριοι, δεν είναι αρμοδιότητά μου η αγάπη προς την πόλη. Σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι, έτσι δε λέτε, κύριοι; Το αυτό ισχύει και δι ημάς, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι!

Ευτυχώς, κάποιοι λίγοι, εξακολουθούν ν’ αγαπούν ανιδιοτελώς :

Συντριβανάτη ανάπλαση (Αστέρης Μασούρας)

Προς Θεσσαλονικείς (και όχι μόνο) Blogers: Δράση ΤΩΡΑ! (Gloria Mundi)

Τσαλακώνει την Αριστοτέλους ο "ατσαλάκωτος" (θοδωρής γούτας)

Τσαλακώνει την Αριστοτέλους ο "ατσαλάκωτος" (drk-angel)

Πλατεία Αριστοτέλους (Τα μυστικά του Κόλπου)

Αέρα! (και ήλιο) (Non - Linear Complexity)

Όχι άλλες αρχιτεκτονικές γλυκατζούρες για τη Θεσαλονίκη (Θοδωρής Γούτας)

Η δημοκρατία του φραπέ (e-rooster)

Η νέα μας Καμάρα! (Τα μυστικά του κόλπου)

Requiem για έναν «έρωτα» (Παραμύθια χωρίς όνομα)

Ιστορίες δημοκρατικού αυνανισμού

2006-04-07T03:33:00.000+01:00

Με αφορμή λοιπόν τις φοιτητικές εκλογές, θα ‘θελα να κάνω άλλο ένα ποστ που αφορά στο λεγόμενο «φοιτητικό κίνημα» και την κατάντια στην οποία αυτό έχει περιέλθει. Πριν ξεκινήσω, θα ήθελα απλά να πω ότι, κατά την άποψή μου και όπως δήλωσα και στο προηγούμενό μου ποστ, είναι λάθος να εντοπίζουμε το πρόβλημα στη ΔΑΠ Νομικής ΑΠΘ και στην περίπτωση Βουλγαράκη, διότι κάτι τέτοιο μου θυμίζει το γνωστό «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος». Τα προχθεσινά φαινόμενα δεν είναι καθόλου μεμονωμένα και η προσπάθεια που έγινε από την κυβέρνηση να υποτιμηθούν είναι τουλάχιστον γελοία! Είναι αλήθεια ότι η παράταξη της ΔΑΠ «λύνει και δένει» σε πάρα πολλές σχολές, ότι η τακτικές της είναι καθεστωτικές και φασιστικές, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι αυτό που ουσιαστικά πάσχει είναι ολόκληρο το σύστημα της εκλογής εκπροσώπων από τους φοιτητές και το πρόβλημα διαπερνά και όλες τις άλλες παρατάξεις, είτε το δέχονται κάποιοι είτε όχι.

Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να μιλήσω με βάση τις δικές μου εμπειρίες. Θα σας διηγηθώ λοιπόν μια ιστοριούλα που νομίζω ότι δείχνει σ’ όλο της το μεγαλείο την ξεφτίλα του «φοιτητικού κινήματος» σήμερα. Πριν από κάποια χρόνια, φοιτητής ων σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδος, έτυχε να λάβω μέρος σε μια σειρά κινητοποιήσεων για ένα πολύ σοβαρό θέμα που αφορούσε στον κλάδο μου. Αντιδρούσαμε τότε στην ψήφιση ενός νομοσχεδίου που απειλούσε να αχρηστεύσει τα πτυχία μας στην αγορά εργασίας. Ενός νομοσχεδίου απαραίτητου για κάποιους, που όμως ήταν φανερό ότι είχε συνταχθεί με προχειρότητα και βιασύνη. Και οι επτά σχολές Ιατρικής που υπάρχουν στην Ελλάδα συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, το επίκεντρο των οποίων ήταν, ποιες άλλες, οι σχολές των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης.

Έτυχε λοιπόν να παραβρεθώ τότε στην μεγάλη συνέλευση της Θεσσαλονίκης, η οποία ήταν αρκετά κρίσιμη, μια και θα αποφασίζονταν τα περαιτέρω βήματά μας. Να πω στο σημείο αυτό ότι ήταν η μοναδική φορά όλα αυτά τα χρόνια που είδα τους φοιτητές τόσο μα τόσο ενωμένους σ’ έναν κοινό σκοπό. Κανείς, ακόμη και η ΠΑΣΠ (με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ παρακαλώ) δεν ήθελε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και, όπως είναι φυσικό, το κοινό μας μέτωπο ήταν ένα ισχυρό όπλο πίεσης στα χέρια μας. Ή θα ‘πρεπε να πω «θα ήταν», αλλά θα καταλάβετε σε λίγο!

Η συνέλευση άρχισε, όπως ήταν προγραμματισμένο, στις 12 το μεσημέρι και στο μεγάλο αμφιθέατρο δεν έπεφτε καρφίτσα! Επικρατούσε γενικώς πανηγυρικό κλίμα κι όλοι περιμέναμε να δούμε επιτέλους τις παρατάξεις που μας «εκπροσωπούσαν» να δώσουν μια κοινή γραμμή, ενωμένες και αγαπημένες. Όσο περνούσαν όμως οι ώρες και οι εισηγήσεις των διαφόρων μελών ολοένα και πλήθαιναν, το κλίμα άρχισε να φορτίζεται. Γιατί; Γιατί κάποιοι ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΙ εισηγητές θεώρησαν σωστό να μετατρέψουν τις εισηγήσεις τους σε πύρινους λόγους κατά των άλλων παρατάξεων! Παρατηρούσαμε λοιπόν όλοι το τρομερό σε γελοιότητα φαινόμενο, ενώ όλες οι παρατάξεις πρότειναν μια εβδομαδιαία κατάληψη ως πρώτο μέσο αντίδρασης, η κάθε μία απ’ αυτές να βρίζει τις υπόλοιπες, έτσι, για το γαμώτο! Η συνέλευση διήρκεσε για περίπου 10 ώρες (!!!!) και, προς το τέλος της, η συζήτηση είχε μετατραπεί σε μια εμετική ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» του τύπου «εσείς οι φασίστες που φέρατε τη Χούντα» και «εσείς τα κομμούνια που...δεν ξέρω κι εγώ τι!». Και μιλάμε τώρα για παιδιά 18, 20, άντε 24 ετών!

Η γελοιότητα όμως δεν σταμάτησε εκεί! Ήταν πλέον φανερό ότι οι «προτάσεις» των παρατάξεων έπρεπε να μπουν σε ψηφοφορία, διότι «διαφωνούσαν κάθετα η μία με την άλλη»! Ποια ήταν η διαφωνία τους; Η ΔΑΠ πρότεινε κατάληψη της σχολής από Δευτέρα έως Δευτέρα, η ΠΑΣΠ από Τρίτη έως Τρίτη και η ΠΚΣ από Τετάρτη έως Τετάρτη! Σας φαίνεται αστείο ε; Κι όμως, ούτε ΕΝΑΣ δεν σηκώθηκε σ’ εκείνη τη μαραθώνια συνέλευση (ούτε εγώ, καλός μαλάκας) για να φωνάξει : «ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ! ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Για πρώτη φορά ο φοιτητικός κόσμος είναι ενωμένος σε μια ιδέα κι εσείς ΜΑΣ ΠΡΗΖΕΤΕ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙ;». Τελοσπάντων, οι τρεις «προτάσεις» μπήκαν τελικά σε ψηφοφορία. Η μέγιστη γελοιότητα ήταν όταν τελικά η ψηφοφορία ανέδειξε πρώτο το «πλαίσιο αντίδρασης» της ΔΑΠ (ναι, ναι, η σχολή είναι ΔΑΠοκρατούμενη), οπότε και τα μέλη της ξέσπασαν σε ξέφρενους πανηγυρισμούς, ενώ τα μέλη των ΠΑΣΠ και ΠΚΣ «κρέμασαν πλερέζες» για τη μεγάλη τους ήττα! Το αποτέλεσμα; Το «μέτωπο» που είχε δημιουργηθεί είχε ήδη σπάσει εξαιτίας της ΜΑΛΑΚΙΑΣ που δέρνει ορισμένα «κεφάλια» εκεί πάνω, που το θεωρούν αδιανόητο να πουν ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ «Αφήνουμε τις κομματικές μας ΠΙΠΕΣ πίσω!».

Δεν ξέρω αν τελικά αυτό το απόστημα μπορεί κάποια στιγμή να σπάσει. Το σίγουρο είναι ότι οι φοιτητικές παρατάξεις δεν είναι μόνο μαγαζάκια των κομμάτων και προθάλαμοι για τους μελλοντικούς πολιτικάντηδες που θα μας καθίσουν στο σβέρκο, για τους μελλοντικούς Βουλγαράκηδες που θα χτυπούν κάποια άλλα τύμπανα της ντροπής, αλλά αποτελούν έκφραση του χειρότερου είδους κομματισμού, του πιο «σκοτεινού» του προσώπου. Το μενού έχει απ’ όλα : Νεποτισμό, πελατειακές σχέσεις, συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι, βία, ΠΟΛΥ ΒΙΑ και νοθεία! Τα ξέρουμε και τα έχουμε ζήσει όλοι όσοι περάσαμε από τα φοιτητικά έδρανα!

Νομίζω ότι το πρώτο τολμηρό βήμα που κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει είναι να βάλει ένα ΣΤΟΠ στον κομματισμό μέσα στο Πανεπιστήμιο! Το Πανεπιστήμιο είναι υποτίθεται ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ, όμως τα κόμματα έχουν διεισδύσει μέσω της κερκόπορτας που λέγεται «φοιτητικές παρατάξεις», το ελέγχουν, το λυμαίνονται! ΝΑΙ στο φοιτητικό κίνημα λοιπόν. ΝΑΙ στη δημοκρατική έκφραση των φοιτητών και στην εκλογή αντιπροσώπων και ΝΑΙ στο δημοκρατικό διάλογο για την επίλυση των προβλημάτων τους. Δεν έχουν όμως ΚΑΜΙΑ δουλειά τα κόμματα μέσα στο Πανεπιστήμιο και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους, διαφορετικά, θα απολαμβάνουμε κάθε χρόνο κι από έναν ή περισσότερους Βουλγαράκηδες σε παρόμοιες βλακοφιέστες δημοκρατικών ψευδαισθήσεων. Είναι μια πρόταση ακραία, είναι μια πρόταση δύσκολα εφαρμόσιμη και κάποιοι ίσως πουν ότι είναι μια πρόταση «φασιστική». Λυπάμαι, αλλά ειλικρινά, δεν βλέπω άλλη λύση σ' αυτή τη μάστιγα, τη μάστιγα των κομμάτων που εκμεταλλεύονται το φοιτητικό ενθουσιασμό για να μαζέψουν προβατάκια στο μαντρί τους. Δεν είναι βεβαίως ως λύση μαγική, δεν αλλάζει από μόνη της καλά θεμελιωμένες νοοτροπίες χρόνων θα ήταν όμως ίσως μια αρχή...

Φοιτητικό κίνημα my ass!!!

2006-04-06T12:28:00.000+01:00

Που είναι οι Έλληνες φοιτητές, αναρωτιέται ο newManifesto.

Μα δεν γνωρίζει την απάντηση; Δεν τη γνωρίζουμε όλοι εμείς που περάσαμε απ' αυτά τα μονοπάτια;

Φοιτητικές εκλογές, σου λέει, σήμερα! Και μπράβο μας και ζήτω η Δημοκρατία μας. Και πανώ και αφίσες και μουσική στη διαπασών, και δώσ' του γκομενάκια ντυμένα στα μπλε και στα πράσινα και στα κόκκινα να σε πλησιάζουν και δώσ' του οι χειραψίες και τα χαμόγελα από κάτι τελειωμένες φάτσες που την υπόλοιπη χρονιά δεν γύριζαν ούτε να σε φτύσουν. Τις παραμονές αυτών των ημερών παίρνουν φωτιά τα τηλέφωνα, στο καντράν παρουσιάζονται νούμερα άγνωστα, στο ακουστικό φωνές άγνωστες να λένε "Έλα ρε, ο **** είμαι, δε με κατάλαβες ρε φιλαράκι; Θα έρθεις αύριο να μας στηρίξεις, έτσι δεν είναι;". Καμιά φορά σε πιάνουν στο φιλότιμο και λες "Γιατί όχι;". Καμιά φορά σε εκνευρίζει η επιμονή τους και τους το κλείνεις στη μάπα!

Και τελικά κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, καταφέρνουν να μαζέψουν κάποιους. Δέκα, είκοσι, τριάντα τοις εκατό συμμετοχή; Κάτι είναι κι αυτό! Αρκεί για να τους δώσει τα κουκιά που θέλουν. Και οι υπόλοιποι; Στις παραδίπλα καφετέριες και κυλικεία, να κάνουν χάζι, οι μισοί παίζοντάς το και καλά απολιτίκ και οι άλλοι μισοί να την έχουνε δει "άποψη" την υπόθεση, ότι "εγώ δε συμμετέχω σε τέτοιες μαλακίες από ιδεολογία" και τέτοια! Στο τέλος της ημέρας, κάθε παράταξη θα δώσει τα δικά της αποτελέσματα, κάποιοι θα είναι ευχαριστημένοι, κάποιοι θα σφαχτούν, κάποιοι θα πιαστούν στα χέρια και τελικά, όλοι θα 'ναι νικητές...Και πάλι! Και δωσ' του ξανά οι χειραψίες και δωσ' του τα συγχαρητήρια...Μέχρι την επανάληψη του πανηγυριού, του χρόνου, ίδιο καιρό πάλι!

Τι είναι το "φοιτητικό κίνημα" σήμερα; Τί είναι οι "φοιτητικές παρατάξεις"; Τί προσφέρουν τελικά στο ταλαίπωρο ελληνικό πανεπιστήμιο;

Ωραία τα γεγονότα με τον Υπουργό Πολιτισμού, ωραία γελάσαμε, ωραία βρίσαμε και σε καλό να μας βγει! Εκεί όμως είναι το πρόβλημα, αναρωτιέμαι; Δυστυχώς, η σαπίλα του "φοιτητικού κινήματος" φτάνει πολύ πιο βαθιά από τα 50 τσογλανάκια που έβρισαν τον Παπανδρέου και ο χάφτας έκανε ότι δεν άκουσε, πολύ πιο βαθιά από τα άλλα 30 που έβρισαν το Λαλιώτη στα Γιάννενα κι ένας άλλος χάφτας έκανε ότι δεν άκουσε κι εκεί! Φτάνει πολύ πιο βαθιά από την κάθε ΔΑΠ και την κάθε ΠΑΣΠ και την κάθε ΠΚΣ.

"Δημοκρατικές φοιτητικές παρατάξεις", σου λέει! Μάλιστα! Ποιανών οι πρακτικές, άραγε, θυμίζουν μασωνικές στοές; (Άλλος έχει τ' όνομα κι άλλος τη χάρη!!). Ποιοι είναι εκείνοι που φακελώνουν φοιτητές άμα τη εγγραφή τους σε μια σχολή; Ποιοι είναι εκείνοι που σε πλησιάζουν και σου λένε "Μάθαμε ότι είσαι από Δεξιά/Αριστερή οικογένεια...Έλα να γραφτείς και σε μας!". Ποιοι είναι εκείνοι που προσφέρουν διευκολύνσεις, τάχα μου, στους πρωτοετείς; Ποιοι είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν οι ίδιοι (άκουσον άκουσον) το μοίρασμα πανεπιστημιακών συγγραμμάτων και, εντελώς τυχαία, δημιουργούν "μικροπροβλήματα" στα μη μέλη τους; Για ποιους είναι κοινό μυστικό τα τάτσι μήτσι κότσι με συγκεκριμένους καθηγητές και η σίγουρη επιτυχία σε συγκεκριμένα μαθήματα; Ποιοι είναι εκείνοι που έχουν τα "σίγουρα SOS" πάντα (και που, όλως τυχαίως λειτουργούν ΜΟΝΟ γι' αυτούς;); Ποιανών το "πολιτικό έργο" περιορίζεται στη διοργάνωση χορών σε "σικάτα μαγαζιά" και εκδρομών σε κυκλαδίτικα νησιά; Ποιοι είναι οι "συνταξιούχοι φοιτητές"; Ποιοι είναι αυτοί οι τριαντάρηδες τύποι που το παίζουν "ηγέτες" παρατάξεων, που "τρέχουν απ' το πρωί ως το βράδι για την παράταξη" και σε κάνει ν' απορείς ρε παιδί μου, άλλη δουλειά δεν έχουν;

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ;

Μπα, μωρέ, μάλλον στη φαντασία μου υπάρχουν...Μπορεί να 'ναι τίποτε εξωγήινοι που με απήγαγαν και μου 'βαλαν τέτοιες ιδέες στο μυαλό μου...Άλλωστε, "στοιχεία" για όλα αυτά δεν έχω, έτσι δεν είναι; Δεν μπορώ να "αποδείξω" τίποτε λοιπόν. Παραληρώ και μες στο παραλήρημά μου εκτοξεύω μομφές κατά δικαίων και αδίκων! Έτσι είναι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια όλα αυτά που περιέγραψα! Κανείς από εμάς δεν τα έχει ζήσει, δεν τα έχει φάει στη μάπα στα τόσα χρόνια σπουδών! ΚΑΝΕΙΣ!

Κι έχεις και τον άλλο να σου λέει ότι με τα προχθεσινά εκδηλώθηκε το DNA της Δεξιάς! Κούνια που σας κούναγε! Μείνετε εκεί εσείς, να πυροβολείτε την "καταραμένη Δεξιά", όσο τα πανεπιστήμια θα τα λυμαίνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι τσόγλανοι/εγκάθετοι των κομμάτων, δεξιών, αριστερών, κεντρώων και δε συμμαζεύεται! Όταν θα σταματήσουμε επιτέλους σ' αυτή τη χώρα να κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας, ίσως υπάρξει ξανά μια ελπίδα για "φοιτητικά κινήματα" και "δημοκρατικές διαδικασίες"...Μέχρι τότε, μπορούμε να κοιμόμαστε τον δημοκρατικό μας ύπνο και να ονειρευόμαστε "δεξιά κομμούνια" και "αριστερούς φασίστες" και "πολιτικούς πολιτισμούς" του κώλου!

Με τις υγείες μας!

Ο Μικρός Τυμπανιστής Βουλγαράκης 2

2006-04-05T23:22:00.000+01:00

Ακολουθώ τη συμβουλή του Tero και αποτίω ελάχιστο φόρο τιμής σ' ένα ποστ...μ' αρχίδια :

Ο Αρχιδάμπουρας!

Καμαρώστε μούρη.....

Ρε σεις, πριν το ξεχάσω, αλήθεια, η κοπελιά αυτή, ήταν κι αυτή ΔΑΠίτισσα;

Ομοφυλόφιλοι και υιοθεσίες

2006-04-05T17:33:00.000+01:00

Το μεσημέρι διάβασα ένα πολύ καλό ποστ του newManifesto σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να επιτραπεί η υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια...

Ένα θέμα taboo, στη σκέψη και μόνο του οποίου πολλοί από τους χριστιανοπαρμένους λιακουρόκαυλους συμπατριώτες μας θα βγάζαν αφρούς από το στόμα διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους ως άλλοι πρωταγωνιστές του Εξορκιστή.

Ας πάρουμε το ρόλο του Ντίμη λοιπόν και ας ξορκίσουμε λίγο τα δαιμόνια...

Διαβάστε το ποστ και τη συζήτηση που ακολούθησε, εδώ.

Ο Μικρός Τυμπανιστής Βουλγαράκης

2006-04-05T11:39:00.000+01:00

Διαβάζω σήμερα εδώ και εδώ για τα κατορθώματα του Υπουργού Πολιτισμού, κυρίου Βουλγαράκη.

Κάτι πήρε τ’ αυτί μου χθες, δυστυχώς όμως, ζώντας χωρίς τηλεοπτικό δέκτη ομολογώ πως έχασα το σούργελο σε live εκτέλεση, και μόνο μια φωτογραφία μπόρεσα να δω στην οποία ο αχώνευτος καραφλός υπουργός απεικονίζεται να χτυπά ένα γηπεδικό τύμπανο, έχοντας στα χείλη του ζωγραφισμένο ένα ηλίθιο χαμόγελο που θα ‘ταν ικανό να στείλει ελέφαντα στον ψυχαναλυτή, ενώ από κάτω καμιά εικοσαριά τσογλάνια του κάνουν χαρούλες. Θαυμάστε :

Σχόλιον 1ο : Τί είναι ο Βουλγαράκης είπαμε; Υπουργός Πολιτισμού!!! (ΟΟΟΛΕ)

Σχόλιον 2ο : Ποιος είναι είπαμε ο Έλληνας Υπουργός Πολιτισμού; Ο Βουλγαράκης καλέ!!! (ΟΟΟΟΟΛΕ)

Σχόλιον 3ο : Παρατηρώ στο κοινό του κυρίου Υπουργού (βεβαίως βεβαίως) μια αξιοσημείωτη έλλειψη εκπροσώπων του γυναικείου φύλου, εκτός από ένα ξεκωλάκι εκεί στο βάθος το οποίο χειροκροτεί σε κατάσταση έκστασης. Συμπέρασμα : Τα πουτανάκια της αξιοτίμου παρατάξεως ΔΑΠ/ΝΔΦΚ έχουν καβαλήσει τόσο πολύ το καλάμι που ούτε τον υπουργό τους δεν πηγαίνουν πια να προσκυνήσουν! Ω καιροί, ω ήθη!

Σχόλιον 4ο : Το όλο σκηνικό μοιάζει με screenshot από τη Θύρα 4 σε ματς με τον Γαύρο (άντε, ίσως και με τον Άρη), μόνο που και μόνον η σύγκριση του χλαπατσοχλεχλέ Βουλγαράκη με το Μασκοφόρο ή τον κάθε Μπάμπη Σουγιά της (Ν)Τούμπας θα αποτελούσε ύβρη.

Σχόλιον 5ο : Ερώτηση : "Καλά ρε Κούνελε, τι κάνεις δηλαδή; Κατηγορείς το Βουλγαράκη για την ανοχή που έδειξε στα υβριστικά συνθήματα και την ίδια στιγμή του σέρνεις τα εξ αμάξης;" Απάντηση : Ναι! Είδατε τι κάφρος που είμαι;

Ααα...και να μην το ξεχάσω : Υπουργός Πολιτισμού στην Ελλάδα είναι...ο Βουλγαράκης!

Έξυπνα έθνη, ηλίθιοι επιστήμονες

2006-04-04T17:28:00.000+01:00

Το θέμα που θέλω να θίξω ευθύς αμέσως είναι κομματάκι παλιό, βδομαδίσιο για την ακρίβεια, αισθάνομαι όμως την ανάγκη να το κάνω γιατί αξίζει πιστεύω μιας κάποιας προσοχής και τελοσπάντων, αν δεν το έθιγα θα ‘σκαγα!

Η είδηση δημοσιεύτηκε στους Times Online, εδώ, η φίλη μου η Ostria από το Eso-Kingdom δημοσίευσε το θέμα, εδώ, και είδα ότι αυτό απασχόλησε και άλλα blogs. Μιλάω για την περίφημη έρευνα που δείχνει ότι οι Γερμανοί είναι ο πιο έξυπνος λαός στην Ευρώπη, θέμα που, απ’ ό,τι έμαθα, απασχόλησε και την ελληνική τηλεόραση (και φτου γαμώτο να χάσω τέτοιο τζέρτζελο!).

Την έρευνα διεξήγαγε κάποιος «δόκτωρας» ονόματι Richard Lynn, ο οποίος είναι, λέει, Προφέσσορας Εμέριτους, λέει, του Πανεπιστημίου του Ulster (Northern Ireland παρακαλώ!) και η προσωπική του σελίδα είναι αυτή, τη δε μάπα του μπορείτε να θαυμάσετε παρακάτω :

Η άποψη που σχημάτισα για τον συγκεκριμένο καθηγητή περιδιαβαίνοντας στη σελίδα του είναι, για να τη θέσω ευγενικά, ότι μάλλον πρόκειται για βρωμερό ρατσιστόμουτρο που του γαμιέται ο πάτος. Ο κύριος Lynn δεν διστάζει να μας δηλώσει στη σελίδα του ότι στα προσωπικά του ερευνητικά ενδιαφέροντα, εκτός από τις φυλετικές διαφορές (χμ, μήπως και τις διακρίσεις;) περιλαμβάνεται παρακαλώ και το...Eugenics! Περηφανεύεται επίσης ότι ανάμεσα στις «ανακαλύψεις» του είναι ότι οι άνδρες έχουν κατά μέσο όρο IQ κατά 5 μονάδες μεγαλύτερο από εκείνο των γυναικών!

Το «δόγμα» λοιπόν του Lynn ως προς τα έξυπνα έθνη συνοψίζεται στο ότι «όσο βορειότερα (και ξανθότερα προφανώς) τόσο και εξυπνότερα»! Φυσικά, αυτό μπορεί να έρχεται ως βούτυρο στο ψωμί των πολεμίων των ανεκδότων για ξανθιές, σαν ισχυρισμός όμως από μόνος του, εκτός από γελοίος, είναι και τουλάχιστον περίεργος. Στις Αφρικανικές χώρες ειδικά γίνεται το μεγάλο γλέντι, αφού, σύμφωνα πάντα με τον Προφέσσορα, οι κάτοικοι των αφρικανικών χωρών έχουν μέσο όρο IQ που είναι κάτω από τα όρια της ελαφράς διανοητικής καθυστέρησης. Όταν δε οι «χαζοί μαύροι» φεύγουν ως μετανάστες για βορειότερα, τότε ε, κάτι γίνεται ρε παιδί μου, αυξάνεται λιγάκι το IQ τους και τελικά την παλεύουν, ποτέ όμως δεν φτάνει τις τιμές του IQ των ξανθών φυλών του Βορρά.

Σας άρεσε μέχρι εδώ; Κρατηθείτε, έχει κι άλλο! Διαβάστε παρακάτω την άποψη του κυρίου Lynn για την έκβαση των πολεμικών συρράξεων, και ειδικότερα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου :

« Professor Lynn ascribes the differences between British and French intelligence levels to the results of military conflict. He described it as “a hitherto unrecognized law of history” that “the side with the higher IQ normally wins, unless they are hugely outnumbered, as Germany was after 1942”.»

Ώπα κύριε Lynn! Βρε τι κρίμα, οι κατά τα άλλα πανέξυπνοι Γερμανοί της εποχής—ναι ρε, οι ίδιοι που κάνανε τον Αδόλφο ήρωα—να χάσουν τον πόλεμο επειδή ήταν...λιγότεροι. Κρίμα, πραγματικά...Χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία και για τον κύριο Lynn και για άλλους φωτισμένους επιστήμονες να ασχοληθούν χωρίς τους σημερινούς γελοίους περιορισμούς με την ευγονική που τόσο αγαπούν!

Back In The Village (Smith/Dickinson, Powerslave, 1984)

2006-04-04T14:05:00.000+01:00

Αφορμή γι’ αυτό το ποστ στάθηκε κάτι που διάβασα εδώ, και φυσικά τα σχόλιά μου δεν αφορούν στη συγγραφέα, προς Θεού, απλά βάζω δικές μου σκέψεις στο θέμα!

Και δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται αυτό ρε παιδί μου! Ακούω ολοένα και περισσότερες φωνές να αποκηρύσσουν τη ζωή στη μεγαλούπολη, να εκθειάζουν τη ζωή στην επαρχία, στο χωριό, με τις κοτούλες μας, τον μπαχτσέ μας και τα ζαρζαβάτια μας κι όμως, οι βρωμομεγαλουπόλεις διαρκώς μεγαλώνουν και μεγαλώνουν και γιγαντώνονται, καταπίνοντας ο,τιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους με μια αγριότητα που θα ζήλευε και ο πρωτομάστορας καταπιόνας Κρόνος!

Και εντάξει, μην κοιτάτε εμένα που έφυγα από μια πόλη του ενός εκατομμυρίου για να πάω να μείνω σε μια άλλη των δεκατριών! Έχω επανειλημμένως δηλώσει σε φίλους και γνωστούς ότι τη μεγαλούπολη τη γουστάρω, γουστάρω το πλάκωμα στο στήθος που αυτή σου προσφέρει όταν περιδιαβαίνει κανείς στο κέντρο της και χαζεύει όλο δέος τα μεγα-κτίρια που είναι μπηγμένα στην καρδιά της και τα μιλιούνια από συμπολίτες που το τρέξιμο τους έχει γίνει συνήθεια. Αλήθεια, το έχετε προσέξει; Όσο μεγαλύτερη η πόλη, τόσο πιο φτεροπόδαροι οι πολίτες της! Δεν έχω πάει ποτέ στο Τόκυο, είναι η αλήθεια, αλλά βάζω από τώρα στοίχημα ότι τα γιαπωνεζάκια μετατρέπονται σε Κεντέρηδες στους δρόμους του. Αφήστε με εμένα τον τελειωμένο λοιπόν, που μπορεί μ’ αυτόν τον τρόπο να εκφράζω τα επαρχιώτικα απωθημένα μου, καθ’ ότι μεγάλωσα σ’ ένα κωλοχώρι του ελληνικού βορρά, άσχετα αν και εκεί, πάλι σε διαμέρισμα έμενα ο δύσμοιρος! (Ω Ελλάντα με τις παγκόσμιες πρωτοτυπίες σου!)

Αλλά τί γίνεται τελικά με τους άλλους, αυτούς που φωνάζουν ότι δεν αντέχουν πια την πόλη; Θυμάμαι κάτι τέτοιες φάσεις τη συμπαθή τάξη των ετεροδημοτών...Ξέρετε, εκείνους που επισκέπτονται το χωριουδάκι τους κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο και άμα λάχει και σε τίποτε εκλογές, αν δηλαδή δεν έχουν μεταφέρει τα χαρτιά τους. Έχω μεγαλώσει παρατηρώντας αυτή την τάξη και πλέον, μετά τιμής, ανήκω κι εγώ σ’ αυτήν, άσχετα αν δεν το έχω πάρει ακόμη χαμπάρι. Έχω μεγαλώσει με την κλασσική ατάκα «Μα τι καλά που είστε εσείς εδώ!» που λέγεται ελαφρά τη καρδία. Λέγεται, γιατί πολύ λίγοι απ’ αυτούς ξέρουν τι πάει να πει ζωή στο κωλοχώρι, όχι τα Χριστούγεννα που αυτό ζωντανεύει, αλλά τις άλλες, εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα που είναι πιο πιθανό να δεις στην πλατεία λύκους και τσακάλια παρά ανθρώπους να περπατούν. Ξεχνούν ότι ακόμη και τίποτε να μη σου λείπει από τις «χάρες» τις μεγαλούπολης, χωρίς λυμένο το οικονομικό σου πρόβλημα, ΠΟΥ θα πας ρε κακομοίρη και με τι φράγκα θα τη βγάζεις στο χωριό; Ή είσαι τόσο γελασμένος ώστε να νομίζεις ότι εκεί θα βρεις δουλειά; Θα κάνεις μια νέα αρχή μήπως; Αμ δε!

Έχω την αίσθηση ότι τα περισσότερα από αυτά τα μεγάλα λόγια λέγονται εκ του ασφαλούς. Έχω την αίσθηση ότι για τους περισσότερους από τους wannabe χωριάτες, η ζωή στο χωριό είναι καλή αρκεί να υπάρχει αμαξάκι και μεγαλούπολη σε «απόσταση βολής». Η όλη λογική δηλαδή για μένα συνοψίζεται στο εξής : «Άσχημη και τρισάθλια η μεγαλούπολη, θα πάω να μείνω λοιπόν στο χωριό παίζοντάς το έξυπνος ενώ όλοι οι υπόλοιποι μαλάκες θα μείνουν πίσω, διατηρώντας την ασχήμια της αλλά και τα καλά της (βλέπε τα Πράδα της, τα Ντόλκε Γαβάννα της, τα Στερ της και τα Βίλατζ της—ω τι ειρωνεία—τις μπουζουκερί της και τα μουζίκ χωλ της) και τα οποία, αν και όποτε θελήσω, θα έχω στη διάθεσή μου».

Για άλλη μια φορά λοιπόν το μεγαλείο της σκέψης του Νεοέλληνος βρήκε τη λύση στο πρόβλημά του. Με την ίδια ακριβώς λογική του χωριάτη που το ‘παιζε έξυπνος, πηγαίνοντας να μείνει στην πόλη, αγοράζοντας διαμέρισμα από αντιπαροχή, αφήνοντας τους μαλάκες συγχωριανούς του πίσω να «φυλάνε Θερμοπύλες» και όλα τα υπόλοιπα, τσιμέντο να γίνουν—όπως κι έγιναν τελικά!

Εγώ πάλι λέω το άλλο : Το να μεταφέρουμε τους ταλαίπωρους εαυτούς μας από το ένα μπουρδέλο στο άλλο, μεταφέροντας ταυτόχρονα και τη σκατιάρικη νοοτροπία μας δεν είναι λύση κύριοι! Το να απαιτούμε όμως πιο ανθρώπινες πόλεις, πιο ανθρώπινα χωριά και κυρίως, το να αλλάξουμε τα ίδια μας τα μυαλά που μας οδήγησαν ως εδώ ίσως, ναι, είναι!

Εισαγωγικόν

2006-04-04T14:03:00.000+01:00

Γεια...

Εδώ θα αμολάω κατά καιρούς τα εγκεφαλικά μου απόβλητα χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανένα. Εάν κάποιος έρθει αντιμέτωπος μ’ αυτά και θέλει να μου τα χώσει ή ο,τιδήποτε άλλο, είναι ευπρόσδεκτος να το κάνει. Το blog μου δέχεται παντός είδους σχόλια, ανώνυμα κι επώνυμα, υβριστικά (οποιουδήποτε περιεχομένου) ή κολακευτικά, φτάνει να μην είναι botίσια, διαφημιστικά και τα τοιαύτα. Τότε και μόνον τότε θα εκτονώνω τα λογοκριτικά μου απωθημένα και τις φασιστικές μου τάσεις.

Γιατί ατάλαντος; Γιατί υλικό για τούτο το blog θα παίρνω κυρίως από όλους εσάς : Τα άγνωστα φιλαράκια μου που σας διαβάζω εδώ και τόσο καιρό και που ποτέ δεν είχα το θάρρος να σχολιάσω τα γραφόμενά σας ως είθισται. Ίσως αυτό τώρα αλλάξει, ίσως και όχι! Η σκέψη σας όμως είναι αυτή που θα δίνει τροφή στη δικιά μου όπως δίνει εδώ και τόσο καιρό. Δεν αλλάζει κάτι...Απλά τώρα αυτό θα καταγράφεται...

Γιατί κούνελος; Ε τώρα αυτό είναι μεγάλη ιστορία και βαριέμαι και να τη λέω!

Συγχωρέστε μου το απλοϊκόν της εμφάνισης, αλλά δεν τυγχάνω μέγας γνώστης των ειτς του μου λου κλπ κλπ και γενικώς ό,τι μπορώ θα κάνω κι εγώ, διατηρώντας το blog διαρκώς υπό κατασκευήν...

Χαιρετώ...