Παρασκευή, Μαΐου 12, 2006

Η κωμική πλευρά της ηλιθιότητας

Το κείμενο που ακολουθεί είναι κομματάκι παλιό και το αφιερώνω εξαιρετικά σε όλους τους "έξυπνους", σε όλους τους "μάγκες", στους "έχοντες πάντα δίκιο", στους κραδαίνοντες το ξίφος του IQ τους και της κακογαμημένης λογικής τους μέσα στη μούρη μας και γενικά, σε όλους τους wannabe νταβάδες του λόγου (μου/σου/του) που μας έχουν σπάσει τ' αρχίδια με το εξυπνακίστικο στυλάκι τους...Με τα διαπιστευτήρια της εξυπνάδα σας σκουπίζω τον κώλο μου...Μαλάκες!





Κάποτε, απευθυνόμενος σ’ έναν ηλίθιο, ο οποίος με διάφορα τεχνάσματα προσπαθούσε απεγνωσμένα να μου αποδείξει ότι είναι έξυπνος, του είπα ότι η βλακεία του με διασκεδάζει. Θα ήθελα λοιπόν να επεκταθώ λίγο περισσότερο πάνω σ' αυτό...

Η αλήθεια είναι ότι η βλακεία—η απλή, αγνή βλακεία—δεν είναι και το πιο διασκεδαστικό πράγμα του κόσμου. Θα έλεγα ότι είναι μάλλον βαρετή, σε σημείο εξάρθρωσης της κροταφογναθικής απ’ το πολύ χασμουρητό δηλαδή, γεγονός που, όπως καταλαβαίνετε, δεν αποτελεί και κανένα φοβερό κίνητρο για ν’ ασχοληθεί κανείς μαζί της. Όπως όμως σε όλα, έτσι και στο συγκεκριμένο, ουδέν απόλυτον. Ο παραπάνω κανόνας λοιπόν δεν εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις των ηλιθίων συνανθρώπων μας, αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, απαραίτητες φυσικά για να ισχυροποιήσουν τη θέση του αρχικού μας κανόνα. Ποια είναι η εξαίρεση λοιπόν;

Η περίπτωση που, τουλάχιστον εμένα, μου προσφέρει μεγάλες δόσεις γέλιου, είναι εκείνη κατά την οποία ο ηλίθιος φτιάχνει μια δική του πραγματικότητα μέσα στο κεφάλι του, στο κέντρο της οποίας τοποθετεί τον ίδιο του τον εαυτό, στέφοντάς τον με τίτλους που σε καμία περίπτωση δεν είναι αντιπροσωπευτικοί αυτού που βιώνει στην καθημερινή του ζωή και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Τίτλους όπως «πανέξυπνος», «αρχιμάγκας», «αρχιγαμιάς», «αρχιδαράς», «σούπερ καλλιτέχνης» κλπ κλπ. Το τι ωθεί το φίλο μας τον ηλίθιο στο να δημιουργήσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένα ακόμη θέμα προς συζήτηση. Σίγουρα, μια δόση ψυχοπαθολογίας υποκρύπτεται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, χωρίς να είναι απαραίτητο φυσικά. Κάποιες άλλες φορές, η αρχική ώθηση για τη δημιουργία μιας τέτοιας πραγματικότητας προέρχεται από αμφισβητούμενης εγκυρότητας κρίσεις των γύρω του για το πρόσωπό του. Πχ από τη Σούλα, τη γκόμενα που είχε στο πανεπιστήμιο, από την κυρά-Μαριγούλα που είχε το περίπτερο απέναντι κι έπαιρνε τα τσιγάρα του κλπ κλπ. Ίσως κάποτε να συμπλήρωσε και κανένα τεστ IQ σε κάποια εφημερίδα, και να 'βγαλε καλό σκορ. Ίσως να 'χε και καλούς βαθμούς στο απολυτήριό του, τότε που αποφοίτησε απ' το Λύκειο της Κάτω Τραχανοπλαγιάς. Από εκεί και πέρα, πυκνό μυστήριο καλύπτει τη συμπεριφορά αυτή. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει εδώ, δεν είναι τα αίτια μιας τέτοιας συμπεριφοράς, αλλά η συμπεριφορά αυτή καθαυτή και η παρατήρησή της ως ενός ακόμη πρωτότυπου τρόπου διασκέδασης.

Ο ηλίθιος λοιπόν ξυπνά ένα πρωί, αυτοχρίζεται τους τίτλους που προαναφέραμε και ξεκινά έπειτα η απεγνωσμένη του προσπάθεια να πείσει τους πάντες για το αληθινό των τίτλων αυτών. Παρουσιάζεται φέροντας εκ προοιμίου τους τίτλους! Μπαίνει σε μια παρέα και συστήνεται ως ο «έξυπνος», ο «μάγκας» κλπ. Συν τοις άλλοις, είναι ευρηματικός και θρασύς στις σχέσεις του, στοιχεία που αποτελούν πρώτης τάξης όπλα στον αγώνα του για να πείσει. Είναι λοιπόν σύνηθες το φαινόμενο, ο αγώνας αυτός να έχει αποτελέσματα. Συχνά εντυπωσιακά! Δεν είναι λίγες οι φορές που οι τίτλοι που ο ίδιος έδωσε στον εαυτό του, τελικά του αναγνωρίζονται. Ο ηλίθιος τότε το ευχαριστιέται. Κοκορεύεται για τους τίτλους του και δε χάνει στιγμή να υπενθυμίζει σε όλους ποιος είναι ο πιο «***» (βάζετε ό,τι θέλετε) της παρέας.

Μη μου πείτε ότι αυτό δεν είναι απολαυστικό! Πάρτε για παράδειγμα τον Κάτμαν της Ανίτας! Όσο ήταν ένας απλός καλεσμένος της εκπομπής της, δεν έβγαζε τόσο γέλιο ο κακομοίρης. Απ' τη στιγμή που αυτοχρίστηκε μέγας σταρ και τραγουδιστής, τότε είναι που άρχισε το πανηγύρι! Όταν έβγαλε δε και δίσκο, ε εκεί πια τα πράγματα έγιναν άκρως ξεκαρδιστικά!

Η αναγνώριση που ο ηλίθιος απολαμβάνει βέβαια δεν είναι από μόνη της αρκετή για ν’ ανεβάσει το δείκτη νοημοσύνης του. Βλέπετε, ο ηλίθιος, το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται την ώρα της μεγάλης δόξας του είναι ότι οι τίτλοι τους οποίους επέβαλε για τον εαυτό του θα πρέπει να επαληθευτούν με το πέρασμα του χρόνου, να αντέξουν στο συνεχές σφυροκόπημα της κριτικής αλλά και της ίδιας της ζωής. Δεν σκέφτεται ότι και το παραμικρό του στραβοπάτημα είναι αρκετό για να τον εκθέσει ανεπανόρθωτα. Θα μου πείτε, με τι να σκεφτεί, ηλίθιος καθώς είναι; Έτσι είναι φίλοι μου...Και συνήθως το στραβοπάτημα δεν αργεί να έρθει...Και τότε αρχίζει η πραγματική διασκέδαση!

Καταλαβαίνουν τότε όλοι ότι ο φίλος μας τους πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και η αντίδρασή τους είναι αναμενόμενη, φυσικά, και σκληρή. Ο βλαξ όμως, απορροφημένος καθώς είναι από την πραγματικότητα στην οποία ζει, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί την αλλαγή της τάξης πραγμάτων. Έχει βάλει τόσο πολύ τον εαυτό του σ’ αυτό το παιχνιδάκι, που η απορία η οποία μετά εκφράζει είναι απόλυτα ειλικρινής! Απορία, που σε λίγο μετατρέπεται σε οργισμένη αντίδραση. Είπαμε ότι ο βλαξ είναι θρασύς! Δεν θα διστάσει να αντιδράσει ακόμη και βίαια όταν ο περίγυρός του αρχίσει να τον χλευάζει! Αυτό όμως που ο βλαξ δεν αντιλαμβάνεται, είναι ότι όσο περισσότερο και εντονότερα αντιδρά, τόσο περισσότερο διασκεδαστικός γίνεται! Αν πριν, κοκορευόμενος για τον α ή β τίτλο, ο βλαξ γινόταν απλά γελοίος, με το που αρχίζει τα κλαψιάρικα ξεφωνητά του μετατρέπεται σε επαγγελματία γελωτοποιό! Όσο περισσότερο συνεχίζει για ν’ αποδείξει την υποτιθέμενη εξυπνάδα του τόσο πιο πολύ η βλακεία του εκτίθεται στα μάτια όλων αυτών που προηγουμένως τον προσκυνούσαν. Φαύλος κύκλος δηλαδή! Τότε λοιπόν είναι που ο φίλος μας είναι πραγματικά έτοιμος να στεφθεί με το στέμμα που του άξιζε : Το στέμμα της ηλιθιότητας! Μην το γελάτε, φίλοι μου, ακόμη και γι’ αυτό το στέμμα κάποιοι θα σκότωναν. Βλέπετε, ακόμη κι αυτό είναι για μερικούς κάτι πολύ πιο πολύτιμο από το ανελέητο τίποτα που μέχρι τότε είχαν συνηθίσει.


Η αναφορά στον Κάτμαν είναι καθαρά συμβολική και όχι "κυριολεκτική"...Για να 'μαι ειλικρινής, πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος τύπος είναι εξυπνότερος πολλών άλλων "έξυπνων με τη βούλα". Αν παρ' όλ' αυτά κάποιος θεωρήσει ότι ο λόγος μου είναι "ρατσιστικός" ή ο,τιδήποτε άλλο, χέστηκα!

14 Comments:

Blogger funEL said...

Η ανάλυσή σας Κ. Κούνελε μπορεί να εφαρμόζεται αλλαχόθεν αλλά ουχί εις ημάς.
Είμεθα δεδηλωμένοι σε αυτό τον τομέα και το αποδεικνύουμε παντιοτρόπως.
Ο Προφήτης πλασιέ Λιάκο και Σια είναι πρότυπο, παράδειγμα και ιδανικό.
Παρακαλούμε οπως μας κατατάξετε σε ξεχωριστή ΕΛληνορθόδοξη κατηγορία σούμπιτους.

+γεροντοευχάς+ καραμπινάτας

12/5/06 08:27  
Blogger Durden_Alie said...

Ομολογώ πως έχετε δίκιο, αδΕΛφέ...

Οι ΕΛίθιοι αποτελούν μέγα κεφάλαιο που χρήζει ξεχωριστής αναφοράς και αναλύσεως μετά διεξαγωγής ευχΕΛαίου κατά προτίμηση...

Τις +ευλογίες+ σας...

ΥΓ : Η Τζένιφερ ΓΑΜΕΙ :-)))

12/5/06 08:40  
Blogger roidis said...

λατρεύω τους ηλίθιους, είναι το άλας της ζωής. της μέγιστης και θρησκευτικής. όλο κατάνυξη.

12/5/06 10:39  
Blogger Durden_Alie said...

Ροΐδη, μ' αρέσεις...:-)

12/5/06 10:45  
Blogger STG said...

Δεν είχα την τιμή να γνωρίσω τέτοιου είδους ανθρώπους. Θα είναι αυτή η κατηγορία που αποφεύγω ενστικτωδώς :D

12/5/06 12:02  
Blogger Durden_Alie said...

Καμιά φορά είναι αναπόφευκτο, stg...;-)

12/5/06 12:41  
Blogger pascal said...

Σήμερα σε ανακάλυψα. για κούνελος δεν ξέρω, αλλά ατάλαντος δεν είσαι σε καμιά περίπτωση. Τις καλησπέρες μου σε όλους σας παίδες.

12/5/06 12:51  
Blogger Durden_Alie said...

Τα σέβη μου και τις ευχαριστίες μου στον πολύ αγαπητό αμπελοφιλόσοφο :-)

12/5/06 12:57  
Blogger McFly said...

Περιμένω σχόλιο για την ηλίθια πλευρά της κωμωδίας...

Πολύ έξυπνο ε; Το ξέρω γιατί μου το λέει κάθε μέρα η κυρά Κατίνα η μπλόγγερ της γωνίας.

12/5/06 14:14  
Blogger Durden_Alie said...

"Πνευματώδες, πνευματώδες..."...:-Ρ

mcfly, την καλησπέρα μου! :-)

12/5/06 14:23  
Blogger Tero said...

Να, ρε γαμώτο, για κάτι τέτοια κείμενα είναι που γουστάρω το ελληνικό μπλογκοχωριό.*

Well done, Durden_Alie!

* Κι αφήστε κάποιους άλλους να βλέπουν στο ελληνικό μπλογκοχωριό μόνο αυτά που θέλουν να δουν για να το καταδικάσουν.

Tero

12/5/06 20:24  
Blogger Durden_Alie said...

Thanks Tero :-)

12/5/06 20:45  
Anonymous Ανώνυμος said...

Άτομα με νοητικές ιδιαιτερότητες γνωρίζουν την κοινωνική απομόνωση από την παιδική ηλικία, κυρίως λόγω του ρατσισμού που ξεκινά από την οικογένεια, που δεν αντέχουν το παιδί τους να κάνει παρέα με το "καθυστερημένο".
Το αποτέλεσμα: Το παραπάνω άτομο να δημιουργεί έναν τέλειο μικρόκοσμο στο μυαλό του όπου εκεί θα βρει την αποδοχή που δεν βρήκε.
Κι εσύ τώρα, σπατάλησες πολύ χρόνο και πολλές λογοτεχνικές γνώσεις και χαρίσματα (γιατί ομολογουμένως γράφεις ωραία) για να χλευάζεις άτομα με νοητικό πρόβλημα!
"Χαραμίζεις" τις όποιες ικανότητες σου στο γράψιμο για να κοροϊδεύεις προβληματικά άτομα. Εκτός να προσπαθείς μ' αυτό το άρθρο να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν ανήκεις σ' αυτούς...

Υ.Γ. Ποιος είναι πιο τραγικός; O Κατέλης (που στο κάτω κάτω έχει άγνοια της ντροπής) ή εμείς που γελάμε μαζί του και τον παρακολουθούμε ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΑ;

g@mbL3r

20/9/06 10:47  
Blogger Durden_Alie said...

Φίλε καλημέρα...

Διαβάζοντας το σχόλιό σου σχημάτισα την εντύπωση ότι μάλλον δεν στάθηκες σε δυο πολύ σημαντικά τμήματα του κειμένου αυτού, τον πρόλογο και τον επίλογο, τα τμήματα τα γραμμένα με πλαγιαστά γράμματα δηλαδή...

Γνωρίζω πολύ καλά τι προβλήματα δημιουργεί η κοινωνική απομόνωση στα άτομα με ειδικές ανάγκες, όπως επίσης γνωρίζω πόσο ευεργετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει η αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο. Πολύ καλός μου φίλος τυχαίνει να είναι άτομο με εκ γεννετής διανοητική καθυστέρηση (λόγω κάποιου γενικευμένου συγγενούς συνδρόμου) κι όμως, η "καθυστέρησή" του αυτή όχι μόνο δε γίνεται αντιληπτή, αλλά το άτομο βάζει κάτω δέκα "έξυπνους με τη βούλα", που λέει ο λόγος...Κι όλα αυτά λόγω της αποδοχής που έτυχε αυτό το παιδί από την οικογένια και τον κοινωνικό του περίγυρο, λόγω του ότι ποτέ κανείς δεν είπε "α ο χαζός του χωριού!" ή "α ο τρελός του χωριού!", όπως συνήθως γίνεται...Ήταν τυχερός ίσως...

Το θέμα όμως είναι ότι το κείμενο δεν αναφέρεται στα άτομα αυτά. Εάν χλευάζω κάτι, αυτό είναι η αγωνία του εξυπνάκια--ατόμου που μπορεί να είναι και ιδιαίτερα προικισμένο κατά τα άλλα--να αποδείξει το γαμάουα του ειδώλου που πλασάρει και όχι φυσικά τα άτομα με διανοητική καθυστέρηση--ή νοητικές ιδιαιτερότητες, αν το προτιμάς. Νομίζω λοιπόν ότι με παρεννόησες λιγάκι...

Για το αν ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία δεν θα πω όχι. Νομίζω ότι έχουν υπάρξει φορές που έχω συμπεριφερθεί σαν τον τύπο του κειμένου. Θεωρώ ότι είναι περισσότερο κάτι σαν "παγίδα συμπεριφοράς" αυτό το πράγμα στην οποία μπορεί ο καθένας να "πέσει".

Πάντως σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου (και για τα καλά σου λόγια φυσικά). Εκτιμώ ιδιαίτερα την καλόπιστη κριτική. :-)

20/9/06 12:13  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home