Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006

Wake up Neo! : The "narcotics" affair, part 2

Αν το προηγούμενο ποστ ήταν μια απόπειρα ξεκαθαρίσματος των όρων, το σημερινό θα επιχειρήσει μια βαθύτερη τομή στην καρδιά του ζητήματος και στις κοινωνικές του προεκτάσεις.

Διαβάζοντας κάποιος τα όσα μέχρι στιγμής έγραψα, εύλογα θα αναρωτηθεί «Μα καλά, το πρόβλημα λοιπόν είναι πως θα ονομάσουμε τις ουσίες; Τελοσπάντων, τι ναρκωτικά, τι ψυχοδραστικά; Το αποτέλεσμα μετράει κι αυτό είναι ότι οι ουσίες αυτές σκοτώνουν!». Θα προσπαθήσω λοιπόν αρχικά να εξηγήσω γιατί τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Οι γενικεύσεις και οι αφορισμοί είναι πράγματι πολύ χρήσιμα όπλα για κάποιον που θέλει να βγει βουλευτής ή δήμαρχος ή για κάποιον που θέλει να πουλήσει φύλλα ή βιβλία. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με επιστήμη και επιστημονική έρευνα, τα «όπλα» αυτά, όχι μόνο δεν έχουν θέση, αλλά η χρήση τους γίνεται συχνά εκ του πονηρού. Ο λόγος για τον οποίο επιμένω στο σαφή διαχωρισμό μεταξύ των όρων «ναρκωτικά» και «ψυχοδραστικά» δεν έχει να κάνει με το προσωπικό μου τυπολατρικό βίτσιο, αλλά πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος διαχωρισμός είναι κρίσιμης σημασίας για να : α) αντιληφθούμε τον μόνο αληθινό κοινό παρονομαστή μεταξύ των παράνομων ουσιών, την ιδιότητά τους δηλαδή να δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα (και που, προς απογοήτευση ίσως κάποιων, δεν είναι ούτε κάποια σατανική αύρα, ούτε κάποια αόρατη «διαφθοροποιός» σαγήνη), β) αντιληφθούμε ότι οι παράνομες ουσίες έχουν τον ίδιο κοινό παρονομαστή με μια πλειάδα άλλων, καθ’ όλα νόμιμων ουσιών, γ) αντιληφθούμε τόσο την υφιστάμενη—και γελοία—δαιμονοποίηση μερικών χημικών μορίων διά της χρήσης του αρνητικά φορτισμένου όρου «ναρκωτικά», όσο και την έκδηλη υποκρισία που συνιστά αυτή και η ποινικοποίηση της κατοχής και χρήσης τους. Για να είμαστε συνεπείς με την αλήθεια, θα πρέπει αρχικά να πούμε ότι δεν «σκοτώνουν» όλες οι ψυχοδραστικές ουσίες. Αυτό που σκοτώνει είναι η κατάχρηση και η λήψη υπερβολικής δόσης κάποιων εξ αυτών. Το να λέμε επίσης ότι οι ψυχοδραστικές ουσίες σκοτώνουν—όσες το κάνουν τελοσπάντων—είναι σαν να κατηγορούμε το μαχαίρι για το φόνο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Που βρίσκεται η υποκρισία; Στο ότι ποτέ δεν είδα κάποιον να ποινικοποιεί ούτε την κατοχή και χρήση κουζινομάχαιρων, ούτε την κατοχή και χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, των οποίων η κατάχρηση επίσης οδηγεί στο θάνατο (νικοτίνη και αλκοόλ), με μεγαλύτερη ακρίβεια δε από πολλές παράνομες ουσίες. Γιατί λοιπόν αυτή η διάκριση εις βάρος κάποιων εξ αυτών;

Κι ας πάμε σε ορισμένα γεγονότα. Χρησιμοποιώ επίτηδες τον όρο «γεγονότα» διότι γνωρίζω ότι η αύρα της συνομωσιολογίας πλανάται απειλητικά πάνω από το μίνι-αφιέρωμά μου και θέλω να ‘μαι, όσο γίνεται, συνεπής με την αλήθεια, χωρίς να καταφεύγω σε βιαστικά συμπεράσματα. Ας μιλήσουμε λοιπόν λίγο για το περίφημο «κύκλωμα». Όπως ίσως οι περισσότεροι γνωρίζουν, το εμπόριο του «λευκού θανάτου» είναι μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις παγκοσμίως—αν δεν κάνω λάθος, η δεύτερη πιο επικερδής μετά το εμπόριο όπλων. Μιλάμε για εκατοντάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων τζίρο κάθε χρόνο, χρήματα που, όπως καταλαβαίνετε, δεν θρέφουν ούτε το «βαποράκι» της γειτονιάς, ούτε τον dealer της πλατείας, αλλά πολλούς, καλοζωισμένους και υψηλά ιστάμενους κώλους που περιφέρονται με κοστούμι και μερσεντέ. Μιλάμε για προϋπολογισμούς ολόκληρων κρατών, προϋπολογισμούς που καμιά φορά κερδίζουν απευθείας από το παράνομο εμπόριο, αλλά και από την καλλιέργεια των πρώτων υλών, όπως το όπιο ή η κόκα. Το χρήμα από το εμπόριο παράνομων ψυχοδραστικών είναι αρκετό για να εξαγοράζει δικαστικές αποφάσεις, να τροποποιεί νόμους, να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις. Είναι όμως μόνο το παράνομο «κύκλωμα» αυτό που «παίζει μπάλα» στην αγορά; Σαφώς και όχι! Γύρω του έχει στηθεί ένα εξίσου μεγάλο και νομιμότατο «κύκλωμα» που ζει από το παράνομο εμπόριο : Αστυνομία και ειδικές υπηρεσίες δίωξης, νομικοί και δικηγόροι, δικαστικοί λειτουργοί, φυλακές και λοιπά ιδρύματα, κλινικές απεξάρτησης κοκ. Ακούω ήδη τα «καμπανάκια» να χτυπούν γύρω μου τους ήχους του «conspiracy alert», αλλά θέλω να σας προλάβω : Σαφώς και δεν πιστεύω ότι όλα είναι μια τεράστια συνομωσία για να ‘χουν δουλειά οι δικαστικοί και να δικαιολογούν τη θέση τους οι αστυνομικοί. Δεν παύει όμως το ζήτημα του παράνομου εμπορίου να έχει μπει τόσο για τα καλά μέσα στη ζωή μας που να έχει καταφέρει να δημιουργήσει τέτοιες «συμβιωτικές», ας μου επιτραπεί ο όρος, σχέσεις. Σχέσεις που αν ξαφνικά εξέλιπαν, θα δημιουργούσαν σοβαρότατα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

Πως αντιμετωπίζεται σήμερα το παράνομο αυτό εμπόριο; Η στρατηγική καταπολέμησής του μου θυμίζει αυτό που συχνά γίνεται στην Ιατρική και που λέγεται «συμπτωματική θεραπεία», στις περιπτώσεις εκείνες που μια ενδεδειγμένη ριζική θεραπεία με στόχο τις αιτίες μιας νόσου δεν είναι εφικτή. Στην περίπτωση μάλιστα του εμπορίου των ψυχοδραστικών, ο στόχος είναι μάλλον η «ανακούφιση» από τα πολύ «ελαφρά» συμπτώματα, αφήνοντας τα «βαριά» να ταλανίζουν τον «οργανισμό». Και εξηγούμαι : Πρώτο βήμα της οργανωμένης πολιτείας είναι να κατηγορήσει το μαχαίρι για το φόνο, ποινικοποιώντας την κατοχή και χρήση κάποιων ψυχοδραστικών ουσιών. Είναι φυσικά πολύ εύκολο να ρίξεις το φταίξιμο σ΄ έναν χημικό τύπο που δεν πρόκειται ποτέ να εκφέρει αντίλογο. «Ποιος φταίει; Η ηρωίνη!» «Το χασίς τον έκαψε!» κοκ, χωρίς βέβαια να περνάει από το μυαλό κάποιου ότι το στραβό κεφάλι, αλλά και η ημιμάθεια έχουν τη μερίδα του λέοντος όταν μιλάμε για ανάλογες ευθύνες. Βάζει ταυτόχρονα όλα τα παπαγαλάκια της να πιπιλούν την καραμέλα των «ναρκωτικών», του «just say no!», του «just stay clean!» και όλων των ανάλογων συνθημάτων υπέρ της «καθαριότητας», μόνον που φροντίζει αυτά να αφορούν μόνο στα παράνομα ψυχοδραστικά και όχι βέβαια σ’ εκείνα των οποίων η χρήση είναι κοινωνικά αποδεκτή και νομικά επιτρεπτή—για να μην πω και, κάποιες φορές, προωθούμενη. Την πολιτεία δεν την ενοχλεί φυσικά ο αλκοολισμός, μια σοβαρότατη νόσος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο, για να μην αναφέρουμε το ρόλο του στα τροχαία δυστυχήματα, αλλά και τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί. Την πολιτεία δεν την ενοχλούν τα νόμιμα και με συνταγή γιατρού «πρεζόνια» των αγχολυτικών και των αντικαταθλιπτικών, του ταβόρ και του λεξοτανίλ, του σεροξάτ και του αναφρανίλ. Την ενοχλεί αντίθετα το «τσιγαριλίκι» του νεαρού φοιτητή, που τον συλλαμβάνει και τον σέρνει γι’ αυτό στα δικαστήρια, ταλαιπωρώντας τον σ’ όλη του τη ζωή. Έπειτα, η πολιτεία στρέφεται κατά των ίδιων των θυμάτων του παράνομου εμπορίου. Προσανατολίζει τους κατασταλτικούς της μηχανισμούς στο να κυνηγούν το «βαποράκι» και τον dealer, ξεχνώντας ότι οι άνθρωποι που καταδιώκει είναι τις περισσότερες φορές και οι ίδιοι χρήστες, συχνά με μια πλειάδα κοινωνικών προβλημάτων να τους ακολουθεί. Α ναι...Ξέχασα την από καιρού εις καιρόν «εξάρθρωση μεγάλων καρτέλ» μετά από «διαρροή χρήσιμων πληροφοριών», που θυμίζουν πατροπαράδοτα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών του υποκόσμου. Καμιά φορά, η πολιτεία το παίζει «καινοτόμος» και εφευρίσκει νέους—και αστείους—όρους, όπως τα «σκληρά» και «μαλακά ναρκωτικά», όρους που δεν είναι παρά νομικίστικα τεχνάσματα, χρήσιμοι ίσως για ημίμετρα όπως η μερική αποποινικοποίηση, αλλά που αποπροσανατολίζουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο.

Τι πετυχαίνει η πολιτεία μ’ όλα αυτά; Μπορώ να σκεφτώ κάποια «οφέλη» που όμως δεν περιλαμβάνουν το ζητούμενο, μια ριζική δηλαδή λύση του προβλήματος. Το πρώτο όφελος είναι η δημιουργία ενός πρώτης τάξεως μπαμπούλα, ενός αποδιοπομπαίου τράγου για τις ανθρώπινες συνειδήσεις που ακούει στο όνομα «ναρκωτικά». Μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πιο ιδανικό; Ο μπαμπούλας μας είναι απόλυτα χειροπιαστός και μπορεί να μπει σε κάθε σπίτι, μπορεί και σκοτώνει αποτελεσματικά, μπορεί και τρομοκρατεί, ποτέ όμως δεν θα διεκδικήσει το «δίκιο» του, αλλά ούτε και θα εξαλειφθεί από προσώπου γης. Σαν τον «αθάνατο» Μπιν Λάντεν—ή μήπως θα ‘πρεπε να πω Γκόλντστιν;—ένα πράγμα, μόνο που αυτός μιλάει καμιά φορά και σε βίντεο! Επαναλαμβάνω, το σύνθημα είναι «φταίνε τα ναρκωτικά» και όχι «φταίει η αμάθεια»! Όμορφο για το γήπεδο, τραγικό για τη ζωή. Για να υπόλοιπα μέτρα καταστολής; Δε λέω, ιδανικά για επίδειξη ανδρισμού, μαγκιάς και «σερλοκχολμικών» ικανοτήτων κάποιων ανδρών της αστυνομίας, ανεβάζουν και το ηθικό κλπ, αλλά ως μέτρα για να σταματήσει το εμπόριο και ο θάνατος, πόσο αποτελεσματικά έχουν αποδειχτεί; Κι επειδή κακοπροαίρετος δεν θέλω να φανώ, ούτε βέβαια έχω «αποδείξεις» για κάτι τέτοιο, δεν θα μιλήσω για κέρδη απευθείας από τις πωλήσεις.

Εν τω μεταξύ, στους δρόμους και στις πιάτσες, το μαρτύριο κάποιων ανθρώπων συνεχίζεται και καθημερινά μπαίνουν κι άλλοι στον ίδιο χορό. Στο χορό της «δόσης», στο χορό της «πρέζας», στο χορό της «μαστούρας», στο χορό της παρανομίας. Η ίδια ιστορία σ’ ένα αέναο repeat με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. «Για να ξεφύγω», «Για να ξεχωρίσω», «Για να ξεχάσω», «Για την παρέα», «Για...Για...Για...»...Οι δικαιολογίες πολλές, δοσμένες πάντα με το σπαρακτικό εκείνο τόνο της μετάνοιας, από άτομα που δεν ήξεραν—το τονίζω, δεν ήξεραν κι ας λένε όλοι ότι «έχουμε πληροφόρηση σήμερα»—με τι έμπλεκαν, που η μόνη τους πληροφόρηση για τις ουσίες αυτές ήταν από το «φιλαράκι που έκανε μπάφο στο σχολείο» κι από το «βαποράκι, το μαστούρη της γειτονιάς». Ψάχνουμε για αιτίες ε; Και τα ρίχνουμε στην οικογένεια, τα ρίχνουμε στους γονείς, τα ρίχνουμε στο σχολείο κλπ κλπ. Ίσως η αναζήτηση των αιτίων είναι γι’ άλλη μια φορά η αναζήτηση κοινών παρονομαστών. Όσες λοιπόν ιστορίες κι αν ακούσουμε, όσες «εξηγήσεις» για το «πως μπλέχτηκαν» αυτοί οι άνθρωποι, δύο είναι πάντα οι κοινοί παρονομαστές : Η ημιμάθεια και η παρανομία. Αυτούς τους δυο θα προσπαθήσω να προσεγγίσω στο επόμενό μου ποστ.

13 Comments:

Blogger Isis Veiled said...

Καταρχήν κούνελε νέε μου, να σε συγχαρώ! Χαίρομαι που μπορείς και καταγράφεις τόσο καλά την αλήθεια...

:)

επ' αυτού το μόνο που ήθελα να πω είναι ότι πάντα με παραξένευε η "καταδίωξη" των καπνιστών σε κάποιες χώρες, που έχουν σοβαρότατο πρόβλημα αλκοολισμού... Αλλά νομίζω πως με βάση τη λογική σου, η απάντηση πλέον είναι προφανής...

και πάλι μπράβο!

:)

13/10/06 15:44  
Blogger Άβατον said...

Όλα αυτά στη Δύση. Τι θέση είχαν όμως οι ψυχοτροπικές ουσίες στις φυλετικές κοινωνίες; Για πιο λόγο συμμετείχαν όλοι με Οδηγό πάντοτε κάποιο Σαμάνο; Γιατί όλες οι ουσίες έχουν και ένα Πνεύμα μέσα τους;
Οινοπνευματώδη ποτά δεν είναι τα Πνεύματα του Οίνου; Οι Βρετανοί στο menu γιατί τα αναγράφουν ως "Spirits"; Έχει καμιά σχέση με την Κέλτικη Φιλοσοφία περί Πνευμάτων;Γιατί το Πεγιότ οι Ινδιάνοι το ονομαζούν ως "Διαστολέα Αντίληψης στο Παράθυρο του Έξω Κόσμου";
Γιατί η Πύθια, χρησιμοποιούσε ψυχοτροπικές ουσίες ως μέσον έκστασης και μελλούμενων χρησμών;
Η Φύση υπήρχε πολύ πιο πριν από τους περίφημους Νόμους που θέσπισαν τα διάφορα συμφέροντα. Συνέχισε και εμβάθυνε στην ρίζα της αρχής του όλου πράγματος.
Η βλακεία του Δυτικού ανθρώπου και Lifestyle δεν είναι η χρήση ουσιών αλλά το ότι ο χρήστης το κάνει ως επί το πλείστον για λόγους διασκέδασης και προπάντων δίχως την επίβλεψη Οδηγού.

15/10/06 10:24  
Blogger Durden_Alie said...

Isis : Thanx again dear ;-)

Άβατον : Φίλε καλησπέρα! Είχα σκοπό να αναφερθώ στο θέμα των ενθεογενών στο επόμενό μου ποστ, παρά το ότι, δυστυχώς, δεν γνωρίζω αρκετά για το ζήτημα, αν εξαιρέσεις την φαρμακολογική του πλευρά. Κάποτε, σ' ένα φόρουμ που συμμετείχα, ένα πολύ αξιόλογο μέλος και φίλος άνοιξε το συγκεκριμένο κεφάλαιο, την δε συζήτηση που ακολούθησε την έχω εδώ δίπλα στα "χρήσιμα αντικείμενα" υπό μορφή λινκ με την αναιδή τίτλο "Ξεστραβωθείτε!". Μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονική ματιά πάνω στο θέμα στην οποία νομίζω ότι ο καθένας καλό θα ήταν να ρίξει μια ματιά. Θέλοντας να μεταφέρω το βασικό νόημα της συζήτησης εκείνης, πράγμα που αποτελεί και βασική αρχή μου κατά τη συγγραφή αυτών των ποστ, θα έλεγα το εξής : Δύο πράγματα δεν έχει το δικαίωμα ο άνθρωπος-κράτος-πολιτεία να ποινικοποιεί : Την πληροφορία και τη φύση. Χαίρομαι που, αν κρίνω από τα λόγια σου, συμφωνείς μ' αυτό :-)

15/10/06 15:01  
Anonymous Ο φιλικός ανώνυμος said...

Σαν συμπλήρωμα στο σχόλιο του άβατον συνιστώ να πάτε να δείτε το scanner darkly. Bασισμένο σε βιβλίο του philip dick φυσικά.

Κούνελε καλησπέρα.

15/10/06 22:51  
Blogger Durden_Alie said...

Γεια σου φίλε...

Η επιχείρηση-download έγινε χθες και στέφθηκε με επιτυχία :-Ρ Παρά την ΠΟΛΥ ΚΑΚΗ έκδοση που βρήκα, η ταινία είναι όντως...δυνατή! ;-)

Thanx!

17/10/06 18:32  
Anonymous κουνελοφιλος said...

:D:D

Kαι νομίζω ότι έχει και συνάφεια με τον προβληματισμό σου. Δηλαδή με την υποκριτική σχέση αγάπης-μίσους της πολιτείας με το θέμα ναρκωτικά.

17/10/06 22:11  
Anonymous Νίκος said...

Περαστικός είμαι. Είδα φως και είπα να μπω... Ας πω κι εγώ την λακαμία μου...

Αυτό που απεχθάνομαι (βαρία κουβέντα αλλά αληθινή) είναι ο μικρο-κόσμος και η κουλτούρα των λεγομένων ναρκωτικών. Προσωπικά, δεν καπνίζω, αλλα μπορώ να βρίσκομαι σε χώρους καπνιστών χώρις να γκρινιάζω. Πίνω και μάλιστα αρκετά, αλλά μπορώ να μείνω και ενα μήνα μακριά απο αλκοόλ (αποδεδειγμένα) χώρις να πω πως μου έληψε κάτι. Το σύνολο των ατόμων που έχω γνωρίσει και έκανε περιστασιακή (για ένα διάστημα στη ζωή τους) ή συστηματική χρήση ουσιών είναι/ήταν απόλυτα υποταγμένοι στην κουλτούρα των ναρκωτικών. Και δεν μιλάω απαραίτητα μόνο για βαριά ναρκωτικά. Εδώ ακόμα και τα λεγόμενα ελαφρά οδηγούνε τις ζωές τους. Και το χειρότερο είναι οτι όχι μονο αγνοούνε τις συνέπειες που έχει η συμπεριφορά τους και οι επιλογές τους στη ζωή τους, αλλά εξεγείρονται αν τους πεις και το παραμικρό, οτι η συμπεριφορά και η στάση τους χαλάει σε πολλές περιστάσεις την ατμοσφαίρα και τις σχέσεις τους με άλλους μη χρήστες. Ακόμα και οι χρήστες μαριχουάνας αρνούνται συστηματικά ότι η χρήση επιρρεάζει σε οτιδήποτε την συμπεριφορά τους. Μιλάμε οτι είναι τυφλοί (ποιος χρήστης-κολλημένος άλλωστε δεν είναι). Απο όλους αυτούς που έτυχε να γνωρίσω τα τελευταία 15-20 χρόνια μπορώ να πω πως οι επιλογές τους να ακολοθήσουν την διαδρομή κάποιας ουσίας έχουνε ένα κοινό παρανομαστή (με πολλούς όρους): ανασφάλεια, συναισθήματα μη εξωτερικευμενα (και άρα καταπιεσμενα και συσσωρευμένα), σύνδρομο κατωτερότητας, δυσκολίες να κοινωνικοποιηθούνε, χαλαρές προσωπικότητες σε ατέρμονη αναζήτηση διέξοδου στην κοινωνική επιφάνεια (όπως αυτοί την αντιλαμβάνονταν), μιμητισμός για να μην μείνουνε δήθεν πίσω στις όποιες cool μόδες, υιοθέτηση ενός προφίλ "εγώ είμαι αλάνι, μάγγας, ψαγμένος" κλπ. Οι περισσοτεροι από αυτούς για παράδειγμα δεν μπορούνε να πάνε ούτε για ένα καφέ αν δεν πιούνε πρώτα ένα τσιγάρο. Όλη τους ή διασκέδαση/κοινωνικοποίηση (για να μην πω ζωή) κρέμεται από τις ουσίες. Για μένα απλά οι περισσότεροι από αυτούς που γνώρισα και αναφέρομαι, δεν έκαναν ποτέ στο εαυτό τους την απλή ερώτηση "γιατι κάνω αυτό, εκείνο το άλλο και το παράλλο;". 'Οχι μόνο βέβαια γι' αυτό το θέμα, άλλα και για πολλά άλλα (ίσως ίσως και πιο σημαντικά).
Βέβαια δεν υποστηρίζω σε καμιά περίπτωση να είμαστε αποστειρωμένοι, αλλά θα ήταν καλύτερο να είμασταν πιο συνειδητοποιημένοι στις αποφάσεις μας γενικά.

Νομίζω γενικά πάντως πως η σύγκριση των λεγομένων ναρκωτικών ουσιών με το αλκοόλ είναι τουλάχιστον ατυχής (έκτός αν μιλάμε για αλκοολικούς). Είναι κάτι που ακούω χρόνια και κρίνοντας από την δική μου εμπειρία, νομίζω πως δεν στέκεται. Κανένας από αυτούς που γνωρίζω ως γερά ποτήρια δεν με έσειρε με το τερτίπια του, δεν με πρόσβαλε με την συμπεριφορά του, δεν με έκανε να αισθαν8ώ ή να πιστέψω κρίνοντας την συμπεριφορά του οτι είναι κολλημένος ή εξαρτημένος, δεν με απομόνωσε σε μια παρέα, δεν με "κρέμασε" εξαιτίας του αλκοόλ κλπ κλπ.

Φιλικά

Νίκος

25/11/06 04:03  
Anonymous Νίκος said...

Είχα να γράψω Ελληνικά κάτι αιώνες... αυτά τα greenglish τσάκισαν και τη λίγη ορθογραφία που μου είχε απομείνει μετά από τόσα χρόνια στο εξωτερικό...

Νίκος

25/11/06 04:10  
Blogger frontman said...

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τον προηγούμενο...

23/2/07 13:16  
Blogger Durden_Alie said...

Αγαπητέ Νίκο και φίλε Frontman...

Θα απευθυνθώ και στους δύο μιας και απ' όσο βλέπω, συμφωνείτε...

Η "κουλτούρα των ναρκωτικών" όπως την ονομάζεις δεν είναι όμως κι αυτή προϊόν της φιλοσοφίας με την οποία η κοινωνία και η πολιτεία αντιμετωπίζει τόσο τις ουσίες όσο και τους χρήστες αυτών; Η "κουλτούρα των νακρωτικών" εν τέλει, τι σχέση έχει με τη χημεία και τις φαρμακολογικές δράσεις των 5-10 ουσιών για τις οποίες μιλάμε; Είμαι τελικά τόσο υπερβολικός και τυπολάτρης όταν ΕΠΙΜΕΝΩ ότι ο όρος "ναρκωτικά" είναι λανθασμένος και ότι οδηγεί σε λανθασμένες θεωρήσεις και συμπεράσματα;

Μου άρεσε που ανάφερες την "κοινωνικοποίση μόνο μέσα από τις ουσίες" αναφέροντας ως παράδειγμα το :

"Οι περισσοτεροι από αυτούς για παράδειγμα δεν μπορούνε να πάνε ούτε για ένα καφέ αν δεν πιούνε πρώτα ένα τσιγάρο"

Δεν παίρνω τυχαία αυτή σου την πρόταση ως παράδειγμα...Σε μια σου φράση μέσα συνοψίζεται με τον καλύτερο τρόπο αυτό που λέω περί κοινωνικά αποδεκτών και "συνηθισμένων" εθισμών...Ούτε λίγο ούτε πολύ, διαχωρίζεις την "καλή κοινωνικοποίηση" μέσω της "καλής καφεΐνης" από την "κακή κοινωνικοποίηση" μέσω της "κακής κάνναβης" :-)

Λες μετά κάπου ότι δεν μπορούν να συγκριθούν τα "ναρκωτικά" με το αλκοόλ, τονίζοντας "εκτός κι αν μιλάμε για αλκοολικούς"...Χμμ...Ξαναρωτώ : Ποια "ναρκωτικά"; Κι ας πούμε ότι εννοείς την κάνναβη--αυθαιρετώ εν γνώση μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς! Συγκρίνεις την χρήση κάνναβης με την χρήση αλκοόλ; Ή μήπως την κατάχρηση κάνναβης με την κατάχρηση αλκοόλ; Μήπως τελικά ο διαχωρισμός που πρέπει να τονιστεί είναι αυτός μεταξύ χρήσης και κατάχρησης, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από το ΠΟΙΕΣ ουσίες εμπλέκονται;

Είναι πάρα πολλά τα θέματα που τίθενται...Θα χαρώ να τα συζητήσουμε :-)

23/2/07 16:26  
Blogger frontman said...

Durden δεν πρόκειται ποτέ κανένας να με πείσει για κάτι το οποίο βλέπω επανελημένως με τα ίδια μου τα μάτια. Αυτές τις ξενερωτικές, δήθεν αλλά cool συνέπειες της συμπεριφοράς. Είτε για ελαφριά, είτε για βαριά ναρκωτικά. Είτε για περιστασιακή, είτε για επανελημένη χρήση. Το έχω ζήσει στο πετσί μου.

Όσο για τη λέξη "ναρκωτικά"... ναι είσαι τυπολάτρης (τυρί/φέτα/κασέρι).

Και όσο για τη σύγκριση μεταξύ καταχρήσεων... δεν υπάρχει καμία σύγκριση μεταξύ αρρωστιμένων καταστάσεων.

Αλλά τα "ναρκωτικά" έχουν κουλτούρα και με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο επηρεάζουν συμπεριφορές -χωρίς να γίνεται απαραίτητα κατάχρηση.-

24/2/07 05:17  
Blogger Durden_Alie said...

Δεν προσπαθώ να σε πείσω να δεις άλλα, Frontman...Τα ίδια βλέπω κι εγώ και δεν το αρνήθηκα ούτε στο ποστ μου...

Αυτό που εγώ υποστηρίζω όμως είναι ότι όλη αυτή η κατάντια, όλη αυτή η μιζέρια και η αρρωστημένη "κουλτούρα", όπως την ονομάζετε, δεν έχει τις ρίζες της ούτε στους χημικούς δεσμούς της κάνναβης (βάλε ό,τι άλλο θες...μπορείς επίσης να αντικαταστήσεις το όρο "κάνναβη" με τον όρο "αυτοκίνητο" και να φανταστείς έναν υπέροχο κόσμο όπου θα απαγορευόταν η οδήγηση για να μην γίνονται τροχαία ατυχήματα :-Ρ), ούτε στο φαρμακολογικό αποτέλεσμα της χρήσης αυτής, κάτι που, αν συνέβαινε, θα δικαιολογούσε την αποστροφή των ανθρώπων και το νομικό ban που ισχύει σήμερα. Η "κουλτούρα" όμως δεν είναι η αρχή του "δρόμου", αλλά το τέλος του...Ενός δρόμου που περνάει μέσα από τις βρωμερές γειτονιές της ημιμάθειας και της παρανομίας. Εκεί εγώ προσωπικά εντοπίζω το όλο πρόβλημα και εκεί θεωρώ ότι πρέπει να στραφούμε αν θέλουμε πραγματικά να βρούμε "λύσεις"...

Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τα εισαγωγικά...Ξέρω εκ των προτέρων ότι μιλώ για ουτοπίες :-)

ΥΓ : Κατανοητή η προσκόλλησή σου στους όρους "ναρκωτικά" και "σκληρά" και "μαλακά", αλλά μην περιμένεις να τους υιοθετήσω κι ας με λες τυπολάτρη :-)...Αν θέλεις ψάξτο λίγο και δες ΓΙΑΤΙ είναι λανθασμένοι...

24/2/07 10:07  
Blogger tyharpastos said...

Βρέθηκα τυχαία εδώ, πηδώντας από το ένα λινκ στο άλλο και το μόνο που μπορώ να πω είναι ,ΜΠΡΑΒΟ. Κρίμα που το μπλογκ δεν έχει τις επισκέψεις του Δήμου. Ευχομαι να τις αποκτήσει.
Σχετικά με το θέμα τώρα σπεύδω να συμφωνήσω ότι το πρώτο στο οποίο θα έπρεπε να επιμείνουμε είναι οι όροι οι οποίοι χρησιμοποιούνται, όχι μόνο εξαιτίας της επιστημονικής τους ανακρίβειας αλλά και εξαιτίας της ιδεολογικής τους χρήσης. Είναι αλήθεια ότι η αφύπνιση αρκετών μέσα στην κοινωνία μας (για άλλες δεν έχω αρκετά στοιχεία, αλλά για μερικές ξέρω ότι είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα), ίσως όχι όσων θα έπρεπε, οδήγησε σε μια αποφόρτιση των όρων που χρησιμοποιούνται τουλάχιστον στα νομικά κείμενα. Ετσι, ο όρος τοξικομανής, όρος με απόλυτα απαξιωτική συνειρμική λειτουργία, αντικαταστάθηκε από τον όρο εξαρτημένος χρήστης και ο όρος ναρκωτικά από τον όρο εξαρτησιογόνες ουσίες. Μα θα πει κανείς, εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι με τις λέξεις; Νομίζω ότι η απάντηση υπάρχει στο ποστ και είναι επαρκής. Το επισημαίνω γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό, δεδομένου ότι μέσα από την ιδεολογική χρήση των όρων δημιουργούνται ή συντηρούνται συγκεκριμένα αρνητικά αντανακλαστικά στο κοινωνικό σώμα, απέναντι σε όσους για οποιοδήποτε λόγο χρησιμοποιούν ή εξαρτώνται από ψυχοδραστικές απαγορευμένες ουσίες.
Σχετικά με τα σκληρά και μαλακά θελω να προσθέσω μια ακόμη παράμετρο σε όσα διάβασα. Βλακώδης, με όρους χημείας ή όποιας άλλης σχετικής επιστήμης, όπως πολύ κατατοπιστικά γράφεις (δεν έχω ιδέα από χημεία φαρμακολογία κλπ), ωστόσο θα πρέπει να σταθούμε λίγο πιο προσεκτικά απέναντι στην εμφάνιση και την λειτουργία της διάκρισης σκληρών και μαλακών. Εφόσον, πολύ σωστά επισημαίνεις, μιλάμε για ένα φαινόμενο που αγγίζει όλες τις εκδηλώσεις των οργανωμένων κρατών και μάλλον το σύνολο του πλανήτη, (το χρήμα που κινείται γύρω από τις παράνομες ψυχοδρατικές ουσίες αγγίζει ασύληπτα νουμερα) εύκολα καταλαβαίνει κανείς, ότι οι όποιες αλλαγές στη προσέγγιση του και στην αντιμετώπισή του θα είναι αργές, επίπονες και ίσως με πισογυρίσματα. Ετσι η χονδροειδής διάκριση σκληρών και μαλακών ουσιών, περιέχει, πέρα από τα αρνητικά της,κι ενα θετικό στοιχείο καθώς έχει το αντίκρυσμα της στην νομοθετική ρύθμιση, η οποία με βάση αυτή τη διάκριση, αντιμετωπίζει διαφορετικά τον "εγκληματία" "μαλακών" και κυρίως το χρήστη. Μα θα πει κανείς είναι τόσο σημαντικό το ότι φτάσαμε να μη τιμωρούμε διαφορετικά τον περιστασιακό χρήστη ή τον διακινητή "μαλακών' ναρκωτικών, όταν δηλαδή, παρά τη πρόβλεψη του νόμου, δεν τον τιμωρούμε; Νομίζω πως ναι, όχι τόσο για την άμεση συνέπεια στην τύχη κάποιων ανθρώπων που οδηγούνται στα δικαστήρια, όσο γιατί αυτό το "παραθυράκι" που αφήνει ο νόμος αποτελεί απόδειξη ότι η διαπάλη των αντιλήψεων στην κοινωνία είναιέντονη και κατάφερε να δημιουργήσει τις πρώτες ρωγμές στην αντιμετώπιση των εμπλεκομένων με τις ψυχοδραστικές ουσίες. Ας το εκτιμήσουμε αυτό, αποδίδοντας του φυαικά την σημασία που έχει, χωρίς πανηγύρια και χωρίς κατάρες. Ο δρόμος είναι μακρύς και η πληροφόρηση θα αυξήσει την πίεση και η πίεση θα αποτυπωθεί στις ρυθμίσεις.
Ζητώ συγγνώμη για την κατάχρηση, αλλά για διάφορους λόγους μ' ενδιαφέρει πολύ το θέμα και χάρηκα πάρα πολύ μ' αυτά που διάβασα. Περιμένω με ενδιαφέρον τη συνέχεια και υπόσχομαι ότι δεν θα το επαναλάβω :-)

7/3/07 18:15  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home